ततस्तयोर्गदायुद्धमवर्तत मुहुर्मुहुः। तयोः प्रहरतोः शब्दो गदापातोद्भवो ध्रुवं
आवर्तं परिवर्तं च चक्रतुस्तौ पुनः पुनः। अध ऊर्ध्वं प्रहारं च पार्श्वयोरतिभीषणं
बभूवैवं तयोर्युद्धं लोकालोकभयंकरं। दृष्ट्वा देवगणाः सिद्धा दानवा विस्मयं गताः
युद्ध्यमानौ तु तौ वीरौ मृत्युसंशयमागतौ। देवदानववीराश्च द्रष्टुं नैव तदीशिरे
ईशब्रह्मादयः खे तु स्थिता द्रष्टुं तदद्भुतं। तयोर्हुंकारशब्देन गदापातस्वनेन च
ऊर्ध्वोर्ध्वमगमच्छब्दो ह्यशनेश्चोपजायते। भग्ने गदे द्वयोरेव करः संपुटितस्तयोः
एवं चैवार्धयामेन तयोरस्त्रे निपेततुः। एतस्मिंन्नन्तरे वीरौ खड्गचर्मधरौ तदा
प्रतियोद्धुं महाघोरमाहवे संप्रचेरतुः। निस्त्रिंशौ विद्युदुल्काभौ तयोर्गात्रे च चर्मणी
दृश्येते सर्वलोकैश्च लाघवं विस्मयं गतैः। चिच्छिदाते तयोरेव चर्मणी बहुवर्णके
भीष्मकं बलयुद्धं च तयोरेवं प्रवर्तते। मंडलं चक्रधन्वं च लाघवं च परिप्लुतं
वृत्रवासवयोर्युद्धं वृत्रवासवयोरिव। केशान्वृत्रस्य उत्प्लुत्य संप्रधृत्यासिना द्रुतं
शिरश्चिच्छेद सहसा मघवा रणमूर्धनि। जयशब्दस्ततस्त्वासीद्देवानां च समंततः
प्रोत्फुल्लहृदया देवा मघवंतमपूजयन्। देवदुंदुभयो नेदुर्ननृतुश्चाप्सरोगणाः
गीतं गायंति गंधर्वा मुनयः स्तुतिपाठकाः। भीताः पलायिताः सर्वे दैत्यास्त्यक्तायुधा दिशः
इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे वृत्रासुरवधोनाम त्रिसप्ततितमोऽध्यायः
व्यास उवाच- चतुर्भिस्तुरगैर्जुष्टं रथं सूर्यसमप्रभं। त्रैपुरिः संरुरोहाथाब्रवीद्वाक्यं गणाधिपं
पिता मे निहतः पित्रा तव यस्माद्गणाधिप। तस्मात्त्वामद्य विशिखैर्नयामि यमसादनं
ततस्तमब्रवीद्देवो गणेशस्त्रिपुरात्मजं। तव तातेन दुष्टेन सुराणामहितं पुरा
कृतं कर्ममहत्पापं श्रुतं नो जनकेन हि। पापकर्मरतं दुष्टं ज्ञात्वा ज्ञानबलेन च
अवधीत्तं शरैकेन पितरं ते बलेन च। पंकात्प्रतारितो मोहात्प्रेषितो यममंदिरं
त्वां चाहं तत्पथं दैत्य प्रेषयामि क्षणादिह। उक्तवंतं महाप्राज्ञं सुराणां च गणाधिपं
विव्याध दशभिस्तीक्ष्णैः कालानलसमप्रभैः। ततः शरसहस्रैस्तु दैत्यं विव्याध साहसात्
यमदंडसमैर्बाणैः क्षुरप्रैश्च शिलीमुखैः। कंकपत्रैर्महातीक्ष्णैर्वज्रानलसमप्रभैः
विचकर्त शरांश्चास्य लंबोदरः सुरार्चितः। पुनर्विव्याध विशिखैः सहसाभि दुरोपमैः
शरैरर्दितसर्वांगो मूर्च्छितस्त्वपतद्भुवि। ततो भद्रश्च सौभद्रो भीषणो निर्जरांतकः
स्वां स्वां गदां समादाय दुद्रुवुस्तं विनायकम्। युगपत्ते गदापातैर्निजघ्नुर्गणनायकम्
लाघवात्तु वृथा कृत्वा गदास्तेषां महाबलः। भद्रकस्य तु शीर्षे चाहनत्परशुना तदा
सौभद्रस्योत्तमांगं च असिनाग्रे निपातितम्। भीषणस्य कुठारेण खड्गेन निर्जरांतकम्
पातयित्वा च हेरम्बो महागिरिसमांस्तदा। चतुरो गणमुख्यांश्च अन्यांश्चापातयद्द्विषः
ततः संज्ञां समालभ्य त्रैपुरिश्चासुरोत्तमः। समारुह्य रथं स्वं च जघान सुरसत्तमम्