सर्वसाक्षी त्वयं देवो दैत्यजिष्णुर्युगे युगे। कथं हंति सुरान्सर्वान्कल्पांत इह जायते
एतस्मिन्नंतरे दूरे मधुर्मायां प्रयोजिता। हररूपधरो भूत्वा अब्रवीद्धरिमव्ययम्
दैत्यानामग्रतः पाप रणे देवान्समंततः। हत्वा किं ते शिवं चाद्य धर्मकीर्ति यशो गुणाः
महतोन्मत्तभावेन न जानासि परान्स्वकान्। अतस्त्वां निशितैर्बाणैर्नयामि यमसादनम्
एवमुक्त्वा शरैरुग्रैर्जघान केशवं रणे। निचकर्त शरांस्तांस्तु माधवो वाक्यमब्रवीत्
जानामि त्वां रणे दैत्यं हररूपधरं प्रियम्। शूरं शूरविकर्माणं मधुं मायानियोजितम्
मिथ्यालोकं प्रदास्यामि पातयित्वा रणाजिरे। एतस्मिन्नंतरे तीक्ष्णैः शरैर्विव्याध संयुगे
जटिलं वृषकेतुं च वृषभस्थं महेश्वरम्। तयोर्युद्धमतीवासीद्देवदानवयोस्तदा
परस्परं भिंदतोश्च प्राप्तान्प्राप्तान्शरान्शरैः। क्षुरप्रेण धनुस्तस्य चिच्छेद हरिरव्ययः
ततश्च पातयामास घोटकं वृषरूपिणम्। स दैत्यश्शूलहस्तोथ प्रदुद्राव जगत्पतिम्
भ्रामयित्वा ततः शूलं जघान परमेश्वरम्। त्रिभिश्चिच्छेद बाणैश्च शूलं कालानलप्रभम्
ततः क्रूरो महाबाहुर्मधुर्मायातिमायिकः। देवीरूपं समास्थाय सिंहस्थः प्रययौ हरिः
शरैर्बहुविधैर्विष्णुं जघानैवाब्रवीद्वचः। स्वामी तु मे सुरश्रेष्ठ त्वयैव पातितो युधि
अहं त्वां च हनिष्यामि सुतौ स्कंदविनायकौ। उक्तवंतं च दैतेयं जघान बहुमार्गणैः
स पपात महीपृष्ठे गतासुर्लोहितोद्गिरः। पितरौ निहतौ दृष्ट्वा मायाबद्धो महाबलः
स्कंदः शक्तिं समादाय प्रायाद्योधयितुं हरिम्। ततो धाताऽब्रवीद्वाक्यं स्कंदं मोहप्रपीडितम्
पश्य ते पितरौ दूरे पश्यंतौ युद्धमीदृशम्। अंतरिक्षे भ्रमंतौ च संस्थितौ लोकसाक्षिणौ
एतच्छ्रुत्वा ततो दृष्ट्वा तत्रैवांतरधीयत। ततो धुंधुश्च सुंधुश्च भ्रातरावतिदर्पितौ
वधं प्रति हरेर्युद्धे पेततुर्गरुडोपरि। खड्गहस्तं च धुंधुं च सगदं सुंधुमेव च
चिच्छेद नंदकेनैकं गदया सादयत्परम्। पेततुस्तौ धरापृष्ठे प्रवीरौ क्षतविक्षतौ
मधुस्तदागतस्तूर्णमंतर्धानं तमोवृतः। पातयामास विष्णौ च मायया शतपर्वतान्
ततस्तान्पर्वतांश्छित्वा तमसोऽन्तर्गतो युधि। क्रोधात्सुदर्शनेनैव शिरश्छित्वा निपातितः
ततो ब्रह्मादिभिर्देवैश्शंभुना त्रिदशैरपि। मधुसूदन इतिख्यातिर्विष्णोर्लोकेषु कारिता
इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे मधुवधोनामद्विसप्ततितमोऽध्यायः
व्यास उवाच- ततो वृत्रो महातेजा दैत्यानां प्रवरो युधि। दिग्गजाढ्यं गजारूढः प्राद्रवद्बलसूदनम्
आगच्छंतं ततो वृत्रं शरैः कालानलप्रभैः। विव्याध सर्वगात्रेषु द्विरदस्थो महाहवे
ततो वृत्रस्तु शीर्षं च जिष्णोरेव पतत्रिणा। विव्याध सहसा तेन स चचाल महाबलः
आत्मानं च समाश्वास्य धनुरुद्यम्य वीर्यवान्। ववर्ष शरवर्षेण तस्य दैत्यस्य विग्रहे
शरांश्छित्वा बिभेदाशु शरैराशीविषोपमैः। शतक्रतुं महावीर्यः सर्वदेवाधिपं युधि
ततः शरसहस्रैस्तु दैत्यं विव्याध देवराट्। परस्परं शरा यांति यथा सप्ताश्व रश्मयः