गीतिं गायंति गंधर्वाः शशंसुः परमर्षयः। अथ क्रुद्धो महातेजा दैत्यमुख्यो महाबलः
कालकेय इति ख्यातः सेनानीर्दैत्यपस्य च। स्यन्दनस्थो महावीर्यो धनुरादाय तत्र च
जघान सुरसंघांस्तान्नर्तयामास भूतले। निरंतरशरौघेण च्छादितं गगनं तदा१०० 1.65.
निपतंति शराः सैन्ये कोटिकोटि सहस्रशः। निपतंति ततो देवाः संयुगेष्वनिवर्तिनः
रुधिरोद्गारिणस्सर्वे सिद्धगंधर्वकिन्नराः। विशिखैः पीडिता देवा निपेतुर्धरणीतले
केचिच्छरशतैर्भिन्नास्सहस्रैरयुतैस्तथा। पेतुरुर्व्यां महावीर्या ये रणे सुरपुंगवाः
व्यथिताश्चाभवन्सर्वे स्यंदनस्था दिवौकसः। शरैः प्रव्यथितास्ते तु स्थातुं शक्ता न संमुखे
तेनावगाहितं सैन्यं गजेनेव सरोवनम्। शरैस्तस्यार्दिता देवा वज्रानलसमप्रभैः
न शेकुः समरे स्थातुं मघवंतं ययुस्तदा। चित्ररथ इति ख्यातो देवश्शस्त्रभृतां वरः
ययौ स्यंदनमारुह्य युद्धं प्रति धनुर्धरः। अब्रवीद्वचनं सोपि सेनान्यं तु महासुरम्
यथा हंसि महाशूर सुरसेनां मुदान्वितः। स त्वं प्रशंसनीयश्च शूरोसि सुरसंमतः
हिरण्याक्षप्रियं कर्म कृतं युद्धे त्वयाधुना। इदानीं मम बाणैश्च गच्छस्व यममंदिरम्
ततश्च कालकेयस्तु स्मितो वचनमब्रवीत्। पुरैव विजितो देव गणः सर्वः प्रलीलया
इदानीं तु स्थितं युद्धे बलं सर्वं तु हेलया। यदि ते निधने प्रीतिरस्तीह सुरपुंगव
एभिस्त्वां निशितैर्बाणैर्नयामि यममंदिरम्। इत्युक्त्वा परमक्रुद्धो बाणमंतकसन्निभम्
जघान समरे वीरस्त्रिभिश्चिच्छेद सोंबरे। पुनर्बाणांश्च समरे योजयित्वा द्रुतं रुषा
जघान प्रचुरान्दैत्यांस्तांश्चकर्त्त स लाघवात्। ततोन्योन्यं शरैस्तीक्ष्णैः कालानलसमप्रभैः
युद्धे धनुष्मतां श्रेष्ठश्चिच्छेद भुवि वेगतः। तद्युद्धमभवद्देवदैत्ययोर्धर्मतो भृशम्
द्रष्टुकामागताः पार्श्वमृषि देवाः सुरोरगाः। एवं शतसहस्राणि बाणानां विधृतानि च
अन्योन्यं समरे वीरौ विजयाय विरेजतुः। अथ क्रुद्धो महातेजा गंधर्वाणां पतिस्तदा
त्रिभिर्बिभेद बाणैश्च ललाटे हृदि पंचभिः। सप्तभिर्जठरे नाभौ बस्तौ तस्य स पंचभिः
शरैः संपातितो दैत्यो मुग्धः कश्मलतां गतः। शिथिलीकृतचापश्च लेभे संज्ञां चिराद्बली
मधुसंज्ञं त्रिभिर्बाणैस्स बिभेद सुरोत्तमम्। चकर्त्त धनुरस्त्रैश्च दैत्यराजस्य पश्यतः
ततो बाणसहस्रैस्तु कालांतकसमप्रभैः। बिभेद दैत्यसिंहं तु सुराणामुत्तमो बली
हतचेताः स दैत्येंद्रो बहुशोणितसंस्रवः। विह्वलो बहुबाणार्तः शूलं जग्राह दानवः
शूलहस्तस्य तस्यैव चतुर्भिस्तुरगान्शरैः। हत्वा च पातयामास त्रिभिर्यंतारमेव च
जघान शूलमुर्वीष्ठस्ततो गंधर्वसत्तमम्। विचकर्त्त त्रिभिर्बाणैः शूलं चित्ररथो बली
शूलं च नष्टकं दृष्ट्वा हतभोगमिवोरगम्। गृहीत्वा मुद्गरं घोरं प्रदुद्राव सुरं बली
स मुद्गरं समायातं दैत्यसेनाधिपं तदा। विचकर्त्त शिरो देहादर्धचंद्रेण संभ्रमात्
स पपात महीपृष्ठे संचचाल वसुंधरा। ततो दैत्यगणाः सर्वे विमुखा विप्रदुद्रुवुः