वैकुंठमविभिन्नांगं चक्रमेकं तथा ध्वजम् । द्वारोपरि तथा रेखा गुंजाकारा सुशोभना
श्रीधरस्तु तथा देवश्चिह्नितो वनमालया । कदंबकुसुमाकारो रेखापंचकभूषितः
वर्तुलश्चापि हृस्वश्च वामनः परिकीर्तितः । अतसीकुसुमप्रख्यो बिंदुना परिशोभितः
सुदर्शनस्ततो देवः श्यामवर्णो महाद्युतिः । वामपार्श्वे गदाचक्रे रेखा चैव तु दक्षिणे
दामोदरस्तथा स्थूलो मध्ये चक्रं प्रतिष्ठितम् । दूर्वाभं द्वारसंकीर्णं पीतरेखं तथैव च
नानावर्णो ह्यनंतस्तु नानाभोगेन चिह्नितः । अनेकमूर्तिकोभिन्नः सर्वकामफलप्रदः
विदिक्षुदिक्षुसर्वासु यस्योर्ध्वं दृश्यते मुखम् । पुरुषोत्तमः स विज्ञेयो भुक्तिमुक्तिफलप्रदः
दृश्यते शिखरे लिंगं शालग्रामशिलोद्भवम् । यस्य योगेश्वरो देवो ब्रह्महत्यां व्यपोहति
आरक्तः पद्मनाभस्तु पंकजं वक्त्रसंयुतम् । तस्याभ्यर्चनतो नित्यं द्ररिद्रस्त्वीश्वरो भवेत्
चक्रांकितं हिरण्यांगं रश्मिजालं विनिर्दिशेत् । सुवर्णरेखाबहुलं स्फाटिकद्युतिशोभितम्
अतिस्निग्धा सिद्धिकरी कृष्णा कीर्तिं ददाति च । पांडुरा पापदहनी पितापुत्रफलप्रदा
नीला प्रयच्छती लक्ष्मीं रक्ता रोगप्रदायिनी । रूक्षा उद्वेगजननी वक्रा दारिद्र्यभागिनी
एकं सुदर्शनं ज्ञेयं लक्ष्मीनारायणं द्वयम् । तृतीयं चाच्युतं विद्याच्चतुर्थं तु जनार्दनम्
पंचमं वासुदेवं च षष्ठं प्रद्युम्नमेव च । संकर्षर्णं सप्तमं च अष्टमं पुरुषोत्तमम्
नवमं च नवव्यूहं दशमं तु तदात्मकम् । एकादशं चानिरुद्धं द्वादशं द्वादशात्मकम्
अत ऊर्ध्वं तु चक्राणि दृश्यंतेऽनंतसंज्ञके । खंडिते त्रुटिते भग्ने सालग्रामे न दोषभाक्
इष्टा च यस्य या मूर्तिः स तां यत्नेन पूजयेत् । स्कंधे कृत्वा तु योऽध्वानं वहते शैलनायकम्
तस्य वश्यं भवेत्सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । शालग्रामशिला यत्र तत्र संनिहितो हरिः
तत्र दानं जपः स्नानं वाराणस्याः शताधिकम् । कुरुक्षेत्रे प्रयागे च नैमिषे पुष्करे तथा
तत्र कोटिगुणं पुण्यं वाराणस्यां महाफलम् । ब्रह्महत्यादिकं पापं यत्किंचित्कुरुते नरः
तत्सर्वं निर्दहत्याशु शालग्रामशिलार्चनम् । शालग्रामोद्भवो देवो यत्र द्वारावतीभवः
उभयोः संगमो यत्र मुक्तिस्तत्र न संशयः । ब्रह्मचारि गृहस्थैश्च वानप्रस्थैश्च भिक्षुभिः
भोक्तव्यं विष्णुनैवेद्यं नात्र कार्या विचारणा । तत्पूजनेन मंत्राश्च न जपो न च भावना
न स्तुतिर्नापि चाचारः शालग्रामशिलार्चने । शालग्रामशिलाग्रे तु कृत्वा स्वस्तिकमादरात्
कार्तिके तु विशेषेण पुनात्यासप्तमं कुलम् । अणुमात्रं तु यः कुर्यान्मंडलं केशवाग्रतः
मृदाधातुविकारैश्च कल्पकोटिं दिवं वसेत् । यस्तु संवत्सरं पूर्णमग्निहोत्रमुपासते
कार्तिके स्वस्तिकं कृत्वा सममेतन्न संशयः । अगम्यागमने चैव ह्यभक्षस्य तु भक्षणे
तत्पापं नाशमायाति मंडयित्वा हरेर्गृहम् । मंडलं कुरुते नित्यं या नारी केशवाग्रतः । सप्तजन्मानि वैधव्यं न प्राप्नोति कदाचन
इति श्रीपाद्मेमहापुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायामुत्तरखंडे कार्तिकमाहात्म्ये श्रीकृष्णसत्यभामासंवादे शालिग्राममाहात्म्यंनाम विंशत्यधिकशततमोऽध्यायः
ईश्वर उवाच। धात्रीच्छायां समाश्रित्य कुर्यात्पिंडं तु यो गुह । मुक्तिं प्रयांति पितरः प्रसादान्माधवस्य तु