संसर्गिणां च म्लेछानां गत्यर्थं सुतपस्विनाम्। पुत्रार्थं सर्वलोकानां तत्र शंभुर्विनायकः
कृत्वाभिषेकं लौहित्ये स्पृशेद्यस्तु गणाधिपम्। सप्तजन्मकृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः
न वैधव्यं न कार्पण्यं न शोकं न तु मत्सरम्। विनायकं समासाद्य जन्मजन्मनि संलभेत्
पुनः सिद्धिः पुनर्भोग्यं पुनः कीर्तिः पुनर्बलम्। पूजयित्वा तु गणपं नरस्य नात्र संशयः
अस्य पूजामकृत्वा च सर्वाभीष्टं विनश्यति। तत्र देवाश्च सुप्रीता ब्रह्मविष्णुहरादयः
मघोनो गणपस्याथ पूजाविरहितस्य च। अथासुरैर्महावीर्यैर्हिरण्याक्षमुखै रणे
मघवा तु जितो वीर्याद्धिरण्याक्षेण वै तदा। ततस्सुराश्च निर्वीर्या यावद्वर्षशतं पुरा
दैवासुरे महायुद्धे सुराणां च पराजयः। ततो देवाधिदेवे तु शिवे देवैर्निवेदितम्
भगवन्नसुरैर्नो हि जितं राज्यं गता मखाः। एतस्मिन्नंतरे शंभुर्देवान्वचनमब्रवीत्
हेरंबाय वरो दत्त उमया प्रीतया मया। पूजया ते परा सिद्धिर्देवादीनां भवत्विति
अवजानाति यो मोहात्पुरुषस्तु महोत्सवे। न भवेत्तस्य सिद्धिश्च रणे चापि पराजयः
महामखेन युष्माभिः पूजा गणपतेः कृता। हेलया न कृता मोहात्तस्मात्प्राप्तः पराजयः
शीघ्रं गच्छत वै पुण्यां गणपस्य महात्मनः। पूजां कुरुत धर्मज्ञा जयस्तूर्णं भविष्यति
ततो हरमुखाच्छ्रुत्वा वचः क्षेमपरं हितम्। प्रहृष्टा विबुधास्सर्वे गणपस्य पुरः स्थिताः
देवा ऊचुः-। गणाधिप नमस्तुभ्यं सर्वदेवैकपालक। स्वर्गभोगप्रद प्रीत्या हेरंब त्वां नताः स्म ह
जयदं सर्वयुद्धेषु सिद्धिदं सर्वकर्मसु। महामायं महाकायं हेरंब त्वां नताः स्म ह
एकदंतं महाप्राज्ञं लंबतुंडं विनायकम्। देवं महर्षिदेवानांमिंद्रस्य च नताः स्म ह
यत्ते पुरार्चनं यज्ञे न कृतं तत्क्षमस्व नः। सुराणां च गिरः श्रुत्वा गणपो वाक्यमब्रवीत्
युष्माभिर्व्रियतां देवा वरो मत्तो हि वांच्छितः। ततः शक्रादयः सर्वे बृहस्पतिपुरोगमाः
ऊचुर्गणपतिं देवा जयोस्माकं भवत्विति। देवानां वचनं श्रुत्वा गणेशो वाक्यमब्रवीत्
बाढमेव सुरश्रेष्ठा जयो वो भवतु द्रुतम्। ततो देवगणास्सर्वे हर्षनिर्भरमानसाः
गणेशं पूजयामासुर्गंधसारैस्तु मण्डनैः। दिव्यधूपैः सुवस्त्रैश्च कुसुमैर्नन्दनोद्भवैः
पारिजातादिभिः पुष्पैरन्यैर्देवमनोहरैः। पूजितो गणपो देवैरुवाच सुरसत्तमान्
गच्छध्वं विबुधा देवं विष्णुमद्भुतसाहसम्। स विधास्यति वः कामं वांच्छितं च ततः सुराः
स्वंस्वं रथं समारुह्य गतास्ते हरिमव्ययम्। पीतांबरं नमस्कृत्य ऊचुर्देवगणा मुदा
हरात्मजं तु संप्राप्य पूजयित्वा गणाधिपम्। आगतास्त्वत्सकाशं वै महात्मन्नद्य केशव
एतच्छ्रुत्वा तु देवानां वचनं हरिरव्ययः। यथातथ्यमुवाचेदं हनिष्ये दैत्यपुंगवान्
श्रुत्वा वागमृतं देवा नारायणमुखाच्च्युतम्। हृष्टाश्च सुमुदाविष्टा द्रव्यैरिष्टैः समर्चयन्
पुनर्विष्णुरुवाचेदं देवानिंद्रपुरोगमान्। स्वंस्वं बलं समाहृत्य सज्जी भवत विज्वराः
हरिष्ये तान्दुराचारान्बलं चैव समंततः। अस्त्रवृंदं तु संगृह्य यूयं तिष्ठत निर्भयाः