जगद्धिताय तुलसी गोपीनां हितहेतवे। वृंदावने विचरता सेविता विष्णुना स्वयम्
गोकुलस्य विवृद्ध्यर्थं कंसस्य निधनाय च। वसिष्ठवचनात्पूर्वं रामेण सरयूतटे
राक्षसानां वधार्थाय रोपिता त्वं जगत्प्रिये। रोपिता तपसो वृद्ध्यै तुलसीं त्वां नमाम्यहम्
वियोगे वासुदेवस्य ध्यात्वा त्वां जनकात्मजा। अशोकवनमध्ये तु प्रियेण सह संगता
शङ्करार्थं पुरा देवि पार्वत्या त्वं हिमालये। रोपिता तपसो वृद्ध्यै तुलसीं त्वां नमाम्यहम्
सर्वाभिर्देवपत्नीभिः किन्नरैश्चापि नंदने। दुःस्वप्ननाशनार्थाय सेविता त्वं नमोस्तु ते
धर्मारण्ये गयायां च सेविता पितृभिः स्वयम्। सेविता तुलसी पुण्या आत्मनो हितमिच्छता
रोपिता रामचंद्रेण सेविता लक्ष्मणेन च। पालिता सीतया भक्त्या तुलसी दंडके वने
त्रैलोक्यव्यापिनी गंगा यथा शास्त्रेषु गीयते। तथैव तुलसी देवी दृश्यते सचराचरे
ऋश्यमूके च वसता कपिराजेन सेविता। तुलसी वालिनाशाय तारासंगम हेतवे
प्रणम्य तुलसीदेवीं सागरोत्क्रमणं कृतम्। कृतकार्यः प्रहृष्टश्च हनूमान्पुनरागतः
तुलसीग्रहणं कृत्वा विमुक्तो याति पातकैः। अथवा मुनिशार्दूल ब्रह्महत्यां व्यपोहति
तुलसीपत्रगलितं यस्तोयं शिरसा वहेत्। गंगास्नानमवाप्नोति दशधेनुफलप्रदम्
प्रसीद देवि देवेशि प्रसीद हरिवल्लभे। क्षीरोदमथनोद्भूते तुलसि त्वां नमाम्यहम्
द्वादश्यां जागरे रात्रौ यः पठेत्तुलसीस्तवम्। द्वात्रिंशदपराधांश्च क्षमते तस्य केशवः
यत्पापं यौवने बाल्ये कौमारे वार्द्धके कृतम्। तत्सर्वं विलयं याति तुलसीस्तव पाठतः
प्रीतिमायाति देवेशस्तुष्टो लक्ष्मीं प्रयच्छति। कुरुते शत्रुनाशं च सुखं विद्यां प्रयच्छति
तुलसीनाममात्रेण देवा यच्छंति वांछितम्। गर्ह्याणमपि देवेशो मुक्तिं यच्छति देहिनाम्
तुलसी स्तवसंतुष्टा सुखं वृद्धिं ददाति च। उद्गतं हेलया विद्धि पापं यमपथे स्थितम्
यस्मिन्गृहे च लिखितो विद्यते तुलसीस्तवः। नाशुभं विद्यते तस्य शुभमाप्नोति निश्चितम्
सर्वं च मंगलं तस्य नास्ति किंचिदमंगलम्। सुभिक्षं सर्वदा तस्य धनं धान्यं च पुष्कलम्
निश्चला केशवे भक्तिर्न वियोगश्च वैष्णवैः। जीवति व्याधिनिर्मुक्तो नाधर्मे जायते मतिः
द्वादश्यां जागरे रात्रौ यः पठेत्तुलसीस्तवम्। तीर्थकोटिसहस्रैस्तु यत्फलं लक्षकोटिभिः
तत्फलं समवाप्नोति पठित्वा तुलसीस्तवम्
इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे तुलसीस्तवमाहात्म्यं नामैकषष्टितमोऽध्यायः
द्विषष्टितमोऽध्यायः 1.62 द्विजाऊचुः- मज्जनादखिलं पापं क्षयं यांति सुनिश्चितम्। महापातकमन्यच्च तदादेशं वदस्व नः
पापात्पूतोऽक्षयं नाकमश्नुते दिवि शक्रवत्। सुरयोनेर्न हानिः स्यादुपदेशं वदस्व नः
अत्र भोग्यं परं सर्वं मृते स्वर्गे सुरोत्तमः। कलिपापहतानां च स्वर्गसोपानमुच्यते
व्यास उवाच- गतिं चिंतयतां विप्रास्तूर्णं सामान्यजन्मनाम्। स्त्रीपुंसामीक्षणाद्यस्माद्गंगा पापं व्यपोहति
गंगेति स्मरणादेव क्षयं याति च पातकम्। कीर्तनादतिपापानि दर्शनाद्गुरुकल्मषम्