ग्रहा दुष्टाश्च ये केचिदुग्राश्च दैत्यराक्षसाः। सर्वे न दुष्टतां यांतिधात्रीफल सुसेवनात्
सर्वयज्ञेषु कार्येषु शस्तं चामलकीफलम्। सर्वदेवस्य पूजायां वर्जयित्वा रविं सुत
तस्माद्रविदिने तात सप्तम्यां च विशेषतः। धात्रीफलानि सततं दूरतः परिवर्जयेत्
यस्तु स्नाति तथाश्नाति धात्रीं च रविवासरे। आयुर्वित्तं कलत्रं च सर्वं तस्य विनश्यति
संक्रान्तौ च भृगोर्वारे षष्ठ्यां प्रतिपिदि(?) ध्रुवम्। नवम्यां चाप्यमायां च धात्रीं दूरात्परित्यजेत्
नासिकाकर्णतुंडेषु मृतस्य चिकुरेषु वा। तिष्ठेद्धात्रीफलं यस्य स याति विष्णुमंदिरम्
धात्रीसंपर्कमात्रेण मृतो यात्यच्युतालयम्। सर्वपापक्षयस्तस्य स्वर्गं याति रथेन तु
धात्रीद्रवं नरो लिप्त्वा यस्तु स्नानं समाचरेत्। पदेपदेश्वमेधस्य फलं प्राप्नोति धार्मिकः
अस्य दर्शनमात्रेण ये वै पापिष्ठजंतवः। सर्वे ते प्रपलायंते ग्रहा दुष्टाश्च दारुणाः
पुरैकः पुल्कसः स्कंद मृगयार्थं वनं गतः। मृगपक्षिगणान्हत्वा तृषया परिपीडितः
क्षुधयामलकीवृक्षं पुरः पीनफलान्वितम्। दृष्ट्वा संरुह्य सहसा चखाद फलमुत्तमम्
ततो दैवात्सवृक्षाग्रान्निपपात महीतले। वेदनागाढसंविद्धः पंचत्वमगमत्तदा
ततः प्रेतगणाः सर्वे रक्षोभूतगणास्तथा। तनुं वोढुं मुदा सर्वे ये वै शमनसेवकाः
न शक्नुवंति चांडालं मृतं द्रष्टुं महाबलाः। अन्योन्यं विग्रहस्तेषां ममायमिति भाषताम्
ग्रहीतुं चापि नेतुं च न शक्तास्ते परस्परम्। ततस्ते तु समालोक्य गता मुनिगणान्प्रति
प्रेता ऊचुः- किमर्थं मुनयो धीराश्चांडालं पापकारिणम्। प्रेक्षितुं न वयं शक्ता न चापि यमसेवकाः
म्रियंते पातिता ये च स्थिरैर्युद्धपराङ्मुखाः। साहसैः पातिता भीता वज्राग्निकाष्ठपीडिताः
सिंहव्याघ्रहता मर्त्या व्याघ्रैर्वा जलजंतुभिः। जलस्थलस्थिताः प्रेताः वृक्षपर्वतपातिताः
पशुपक्षिहता ये च कारागारे गरे मृताः। आत्मघातमृता ये च श्राद्धादिकर्मवर्जिताः
गूढकर्ममृता धूर्ता गुरुविप्रनृपद्विषः। पाषंडाः कौलिकाः क्रूरा गरदाः कूटसाक्षिणः
आशौचान्नस्य भोक्तारः प्रेतभोग्या न संशयः। ममायमिति भाषंतो नेतुं तं च न शक्नुमः
आदित्य इव दुष्प्रेक्ष्यः किंवा कस्य प्रभावतः। मुनय ऊचुः- अनेन भक्षितं प्रेताः पक्वं चामलकीफलम्
तत्संगं यांति तस्यैव फलानि प्रचुराणि च। तेनैव कारणेनायं दुष्प्रेक्ष्यो भवतां ध्रुवम्
वृक्षाग्रपतितस्याथ प्राणः स्नेहान्न च त्यजेत्। नायं चारेण सूर्यस्य न चान्ये पापकारिणः
धात्रीभक्षणमात्रेण पापात्पूतो व्रजेद्दिवम्। प्रेता ऊचुः- पृच्छामो वो ह्यविज्ञानान्न वयं निंदकाः क्वचित्
विष्णुलोकाद्विमानं तु यावन्नैवात्र गच्छति। उच्यतां मुनिशार्दूला वो द्रुतं मनसि स्थितम्
यावद्द्विजा न घोषंति वेदमंत्रादिकल्पितम्। घोष्यंते यत्र वेदाश्च मंत्राणि विविधानि च
पुराणस्मृतयो यत्र क्षणं स्थातुं न शक्नुमः। यज्ञहोमजपस्थानदेवतार्चनकर्मणाम्
पुरतो वै न तिष्ठामस्तस्माद्वृत्तं समुच्यताम्। किं वै कृत्वा प्रेतयोनिं लभंते हि नरा द्विजाः५० 1.60.
श्रोतुमिच्छामहे सम्यक्कथं वै विकृतं वपुः। द्विजा ऊचुः- शीतवातातपक्लेशैः क्षुत्पिपासाविशेषकैः