भुक्त्वा केशवनैवेद्यं यज्ञकोटिफलं लभेत् । पादोदकेन देवस्य हत्याकोटिसमन्विताः
शुद्ध्यंति नात्र संदेहस्तथा शंखोदकेन हि । यो हि माहेश्वरो भूत्वा वैष्णवं च न पूजयेत्
द्वेष्टा च याति नरकं यावदिंद्राश्चतुर्दश । ज्येष्ठाश्रमी गृहे यस्य मुहूर्त्तमपि विश्रमेत्
पितामहा युगान्यष्टौ भवत्यमृतभोजिनः । संसारे दुःखकांतारे निमज्ज्यंते नराधमाः
वर्षकोटिसहस्राणि कृष्णाराधनवर्जिताः । स्नेहादभ्यर्चितैर्लिंगैः शालग्रामसमुद्भवैः
मुक्तिं प्रयांति मनुजा योगसांख्येन वर्जिताः । मल्लिंगकोटिभिर्दृष्टैर्यत्फलं पूजितैः स्तुतैः
शालग्रामशिलायां तु एकस्यामिह तद्भवेत् । द्वादशैव शिला यो वै शालग्रामसमुद्भवाः
अर्चयेद्वैष्णवो नित्यं तस्य पुण्यं न बोध मे । कोटिलिंगसहस्रैस्तु पूजितैर्जाह्नवी तटे
काशीवासे युगान्यष्टौ दिनेनैकेन तद्भवेत् । किं पुनर्बहुना यस्तु पूजयेद्वैष्णवो नरः
नाहं ब्रह्मादयो देवाः संख्यां कर्तुं समीहते । तस्माद्भक्त्या च मद्भक्तैः प्रीत्यर्थं मम पुत्रक
कर्त्तव्यं मम तद्भक्त्या शालग्रामशिलार्च्चनम् । शालग्रामशिलारूपी यत्र तिष्ठति केशवः
तत्र देवासुरा यक्षा भुवनानि चतुर्दश
सुराणां कीर्तनैः सर्वैः कोटिभिश्च फलं लभेत् । तत्फलं कीर्त्तनादेव केशवे सुकृतं कलौ
शालग्रामशिलाग्रे तु सकृत्पिंडेन तर्पिताः । वसंति पितरस्तस्य न संख्या तत्र विद्यते
ये पिबंति नरा भक्त्या शालग्रामशिलाजलम् । पंचगव्यसहस्रैस्तु प्राशितैः किं प्रयोजनम्
प्रायश्चित्ते समुत्पन्ने किं दानैः किमुपोषणैः । चांद्रायणैः सुचीर्णैश्च पीत्वा पादोदकं हरेः
यः करोति तडागे तु प्रतिमां जलशायिनीम् । कोटिभिश्चापि किं कार्यमन्यदेवैश्च पूजितैः
विष्णुमुख्यास्तु वै देवास्तत्र जल्पंति वै सह । प्रमाणमस्ति सर्वस्य सुकृतस्य हि पुत्रक
फलप्रमाणं नैवास्तिशालग्रामशिलार्चन । यो ददाति शिलां विष्णोः शालग्रामसमुद्भवाम्
विप्राय विष्णुभक्ताय तेनेष्टं क्रतुभिः शतैः । गृहेऽपि वसतस्तस्य गंगास्नानं दिनेदिने
स स्नातः सर्वतीर्थेषु सर्वयज्ञेषु दीक्षितः । शालग्रामशिलातोयैरभिषेकं समाचरेत्
स्वर्गे मर्त्ये च पाताले पाषाणाः संति वै गुह । शालग्रामशिला ग्राव्णा नास्ति नास्ति समा पुनः
मानुषे दुर्ल्लभे लोके सफलं तस्य जीवितम् । तिलप्रस्थशतं भक्त्या यो ददाति दिनेदिने
तत्फलं समवाप्नोति शालग्रामशिलार्चनात् । पत्रं पुष्पं फलं तोयं मूलं दूर्वादलं तथा
जायते मेरुणा तुल्यं शालग्रामे समर्पितम् । विधिहीनोऽपि यः कश्चित्क्रियामंत्रविवर्जितः
चक्रांकभुज आप्नोति सम्यक्शास्त्रोदितं फलम् । यत्तु पूर्वं मया दृष्टं केशवे क्लेशनाशनम् 6.120.
तत्सर्वं कथयिष्यामि तव स्नेहेन पुत्रक । क्व त्वं वससि हे विष्णो किमाधारः किमाश्रयः
कथं वा प्रीयसे देव तत्सर्वं कथयस्व मे । श्रीकृष्ण उवाच। निवसामि सदा शंभो शालग्रामोद्भवेऽश्मनि
तत्रैव रथचक्रांके यानि नामानि मे शृणु । द्वारदेशे समे चक्रे दृश्येते नांतरं यदि । वासुदेवः स विज्ञेयः शुक्लश्चैवातिशोभनः
प्रद्युम्नः सूर्यवक्त्रस्तु नीलदीप्तिस्तथैव च । सुषिरं च्छिद्रबहुलं दीर्घाकारं तु तद्भवेत्