मरुदेशे पुरा वत्स वाणिज्याय किल स्थले। गच्छन्वणिक्सुतस्तात तरौ प्रेता प्रपीडितः
नरीनर्तिततः प्रेता द्विजेन परमैक्षि च। का त्वं नृत्यसि दीनासि संवृता जीर्णवाससा
अथ सा च द्विजं प्राह देवदूतान्मया श्रुतम्। अस्य चारु नरस्यैव वज्रपातेन सांप्रतम्
निश्चितं निधनं विप्र मद्भर्त्ता तु भविष्यति। एतस्मिन्नंतरे नाकाद्वज्रं तस्यशिरोपरि
अपतत्स पपातोर्व्यां रुद्राक्षस्यार्धखंडके। ततो मम पुरात्पुत्र विमानं चापतद्द्रुतम्
समारुह्य ततः श्रीमांस्तत्र तिष्ठति संचिरम्। ममांशकं समासाद्य ईश्वरः कौ धनी भवेत्
एवं रुद्राक्षखंडे च मृतस्य सुगतिः सुत। ज्ञानेन धारिणः पुंसः फलं वक्तुं न शक्नुमः
स शैवो वा भवेच्छाक्तो गाणपत्योथ सौरकः। यो दधाति मृतो मालामेकं रुद्राक्षकं तु वा
यः पठेत्पाठयेद्वापि श्रावयेच्छृणुतेपि वा। सर्वपापात्प्रमुक्तात्मा सुखं स्वर्गं लभेत्क्रमात्
षष्ठितमोऽध्यायः। स्कंदउवाच- अपरस्यापि पृच्छामि फलस्य पूततां तरोः। सर्वलोकहितार्थाय वद नो जगदीश्वर
ईश्वर उवाच- धात्रीफलं परं पूतं सर्वलोकेषु विश्रुतम्। यस्य रोपान्नरो नारी मुच्यते जन्मबंधनात्
पावनं वासुदेवस्य फलं प्रीतिकरं शुभम्। अस्य भक्षणमात्रेण मुच्यते सर्वकल्मषात्
भक्षणे च भवेदायुः पाने वै धर्मसंचयः। अलक्ष्मीनाशनं स्नाने सर्वैश्वर्यमवाप्नुयात्
यस्मिन्गृहे महासेन धात्री तिष्ठति सर्वदा। तस्मिन्गृहे न गच्छंति प्रेता दैतेय राक्षसाः
न गंगा न गया चैव न काशी न च पुष्करम्। एकैव हि नृणां धात्री संप्राप्ते हरिवासरे
एकादश्यां पक्षयुगे धात्रीस्नानं करोति यः। सर्वपापक्षयं यांति विष्णुलोके महीयते
धात्रीफलं सदा सेव्यं भक्षणे स्नान एव च। नियतं पारणे विष्णोः स्नानमात्रे हरेर्दिने
संयते पारणे चैव धात्र्येकस्पर्शने नरः। भुक्त्वा तु लंघयेद्यस्तु एकादश्यां सितासिते
एकेनैवोपवासेन कृतेन तु षडानन। सप्तजन्मकृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः
अक्षयं लभते स्वर्गं विष्णुसायुज्यमाव्रजेत्। तस्मात्सर्वप्रयत्नेन धात्रीव्रतं समाचर
धात्रीद्रवेण सततं यस्य केशाः सुरंजिताः। न पिबेत्स पुनर्मातुः स्तनं कश्चित्षडानन
धात्रीदर्शनसंस्पर्शान्नाम्न उच्चारणेपि वा। वरदः संमुखो विष्णुः संतुष्टो भवति प्रियः
धात्रीफलं च यत्रास्ते तत्र तिष्ठति केशवः। तत्र ब्रह्मा स्थिरा पद्मा तस्मात्तां तु गृहे न्यसेत्
अलक्ष्मीर्नश्यते तत्र यत्र धात्री प्रतिष्ठति। संतुष्टास्सर्वदेवाश्च न त्यजंति क्षणं मुदा
धात्रीफलेन नैवेद्यं यो ददाति महाधनम्। तस्य तुष्टो भवेद्विष्णुर्नान्यैः क्रतुशतैरपि
स्नात्वा धात्रीद्रवेणैव पूजयेद्यस्तु माधवम्। सोभीष्टफलमाप्नोति यद्वा मनसि वर्तते
तथैव लक्षणं स्मृत्वा पूजयित्वा फलेन तु। सुवर्णशतसाहस्रं फलमेति नरोत्तमः
या गतिर्ज्ञानिनां स्कंद मुनीनां योगसेविनाम्। गतिं तां समवाप्नोति धात्रीसेवा रतो नरः
तीर्थसेवाभिगमने व्रतैश्च विविधैस्तथा। सा गतिर्लभ्यते पुंसां धात्रीफलसुसेवया
प्रीतिश्च सर्वदेवानां देवीनां नो गणस्य च। संमुखा वरदा स्नाने धात्रीफलनिषेवणे