कारयित्वात्मनोमूर्तिं कांचनीं तु स्वशक्तितः । न्यसेत्तस्यां तु शय्यायामर्चयित्वा स्रगादिभिः
आसनं पादुकां छत्रं वस्त्रयुग्ममुपानहौ । पवित्राणि च पुष्पाणि शयाय्यामुपकल्पयेत् 6.119.
एवं शय्यां तु संकल्प्य प्रणिपत्य च तान्द्विजान् । प्रार्थयेच्चानुमोदार्थं विष्णुलोकं व्रजाम्यहम्
ततो व्रजेन्नरश्रेष्ठो विष्णोः स्थानमनामयम् । मंडपस्थां स्तुतान्विप्रानिति वाच्यं मुहुर्मुहुः
मंत्रहीनं क्रियाहीनं सर्वहीनं द्विजोत्तमाः । सर्वंसंपूर्णतां यातु भवद्वाक्यप्रसादतः । विधिर्मासोपवासस्य यथावत्परिकीर्तितः
इति श्रीपाद्मे महापुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहिताया। मुत्तरखंडे कार्तिकमाहात्म्ये श्रीकृष्णसत्यभामासंवादे मासो। पवासकथनंनामैकोनविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः
सूत उवाच। इति वाक्यं समाकर्ण्य पुनः पप्रच्छ पावकिः । शालग्रामार्चनं भूयस्तच्छृणुध्वं तपोधनाः
कार्तिकेय उवाच। भगवन्योगिनां श्रेष्ठ सर्वेधर्माः श्रुता मया । शालग्रामार्चनं ब्रूहि विस्तरेण मम प्रभो
ईश्वर उवाच। साधुसाधु महाप्राज्ञ यन्मां हि परिपृच्छसि । तदहं संप्रवक्ष्यामि श्रूयतां मम वत्सल
शालग्रामशिलायां तु त्रैलोक्यं सचराचरम् । महाशय महासेन नित्यं तिष्ठति संहितम्
दृष्टं प्रणमितं येन स्नापितं पूजितं तथा । यज्ञकोटिगुणं पुण्यं गवां कोटिफलं लभेत्
छिन्नस्तेन तथा वत्स गर्भवासः सुदारुणः । पीतं येन सदा विष्णोः शालग्रामशिलाजलम्
कामासक्तोऽपि यो नित्यं भक्तिभावविवर्जितः । शालग्रामशिला पुत्र पूजयित्वाच्युतो भवेत्
शालग्रामशिला बिंबं हत्वा कोटिविनाशनम् । स्मृतं संकीर्तितं ध्यातं पूजितं च नमस्कृतम्
शालग्रामशिलां दृष्ट्वा यांति पापान्यनेकशः । सिंहं दृष्ट्वा यथा यांति वने मृगगणा भयात्
नमस्कारं तु मनुजः शालग्रामशिलार्चने । भक्त्या वा यदि वाऽभक्त्या कृत्वा मुक्तिमवाप्नुयात्
वैवस्वतभयं नास्ति तथा मरणजन्मनोः । यः करोति नरो नित्यं शालग्रामशिलार्चनम्
गंधपाद्यार्घनैवेद्यैर्दीपैर्धूपैर्विलेपनैः । गीतैर्वाद्यैस्तथा स्तोत्रैः शालग्रामशिलार्चनम्
कुरुते मानवो यस्तु कलौ भक्तिपरायणः । कल्पकोटिसहस्राणि रमते विष्णुसद्मनि
शालग्रामनमस्कारो भावेनापि नरैः कृतः । मानुषत्वं कथं तेषां मद्भक्ता ये नरा भुवि
मद्भक्तास्तीव्रपापिष्ठा मत्प्रभुं न नमंति ये । वासुदेवं न ते ज्ञेया मद्भक्ताः पापमोहिताः
मद्भक्तोऽपि च यो भूत्वा भुंक्ते त्वेकादशीदिने । स याति ह्यंधतामिस्रे निरयं मम घातकः
मल्लिंगस्पर्शनं कार्यं नान्या शुद्धिर्विधीयते । या तिथिर्दयिता विष्णोः सा तिथिर्मम वल्लभा
यस्तां नोपवसेन्मर्त्यः स पापी श्वपचाधिकः । शालग्रामशिलायां तु सदा पुत्र वसाम्यहम्
दत्तं देवेन तुष्टेन स्वस्थानं मम भक्तितः । पद्मकोटिसहस्रैस्तु पूजिते मयि यत्फलम्
तत्फलं कोटिगुणितं शालग्रामशिलार्चनात् । पूजितोऽहं न तैर्मर्त्यैर्नमितोऽहं न तैर्नरैः
न कृतं मर्त्यलोके यैः शालग्रामशिलार्चनम् । शालग्रामशिलाग्रे तु यः करोति ममार्चनम्
तेनार्चितोऽहं सेनानीर्युगानामेकविंशतिम् । किमर्चितैर्लिंगशतैर्विष्णुभक्तिविवर्जितैः
शालग्रामशिलाबिंबं नार्चितं यदि पुत्रक । अनर्हं मम नैवेद्यं पत्रं पुष्पं फलं जलम्
शालग्रामशिलाग्रे तु सर्वं याति पवित्रताम् । भुक्त्वान्यदेवनैवेद्यं द्विजश्चांद्रायणं चरेत्