उपदेशं च देवेश ब्रूहि मे मधुसूदन। श्रीभगवानुवाच- गच्छ स्वपितरौ तात शोकविक्लवमानसौ
समाराध्य प्रयत्नेन मद्गृहं प्राप्स्यसेऽचिरात्। पितृमातृसमा देवा न तिष्ठंति सुरालये
याभ्यां सुगर्हितं देहं शिशुत्वे पालितं सदा। अज्ञानदोषसहितं प्रपुष्टं चापि वर्धितम्
याभ्यां तयोस्समं नास्ति त्रैलोक्ये सचराचरे। ततो देवगणास्सर्वे पंचभिस्तैर्मुदान्विताः
माधवं संस्तुवंतश्च गतास्ते हरिमंदिरम्। खचितां च पुरीं रम्यां विश्वकर्मविनिर्मिताम्
रत्नाढ्यामिष्टसंपूर्णां कल्पवृक्षादिभिर्युताम्। शातकुम्भमयैर्गेहैस्सर्वरत्नैस्सकर्बुराम्
वज्रवैडूर्यसोपानां स्वर्णदीतोयसंयुताम्। गीतवाद्यादिसंपूर्णां सर्वदुर्गसमाकुलाम्
कोकिलालापबहुलां सिद्धगंधर्वसेविताम्। रूपाढ्यैः सुजनैः पूर्णां प्रयांतीमिव खे पुरीम्
ततः स्थित्वाऽच्युताः सर्वे सर्वलोकोर्ध्वतो भृशम्। द्विजोपि पितरौ गत्वा समाराध्य प्रयत्नतः
अचिरेणैव कालेन सकुटुंबो हरिं ययौ। पंचाख्यानमिदं पुण्यं मया ते समुदाहृतम्
यः पठेच्छृणुयाद्वापि तस्य नास्तीह दुर्गतिः। ब्रह्महत्यादिभिः पापैर्न लिप्येत कदाचन
गवां कोटिप्रदानेन यत्फलं लभते नरः। तत्फलं समवाप्नोति पंचाख्यानावगाहनात्
स्नानेन पुष्करे नित्यं भागीरथ्यां च सर्वदा। यत्फलं तदवाप्नोति सकृच्छ्रवणगोचरात्
दुःस्वप्नं नाशयेत्क्षिप्रं तथारोग्यं प्रयच्छति। लक्ष्म्यारोग्यकरं चैव तस्माच्छ्रोतव्यमेव हि
इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे पंचाख्यानंनाम षट्पंचाशत्तमोऽध्यायः
सप्तपञ्चाशत्तमोऽध्यायः। द्विजा ऊचुः- कीर्तिर्धर्मोथ लोकेषु सर्वाणि प्रवराणि च। वद नो मुनिशार्दूल यदि नोऽस्ति त्वनुग्रहः
व्यास उवाच- यस्य खाते वने गावस्तृप्यंति मासमेव च। यद्वा सप्तदिनात्पूतः सर्वदेवैः स पूजितः
पुष्करिण्या विशेषेण पूता या यज्ञकर्मणा। यत्फलं जलदानेन सर्वमत्रास्यि(?) तच्छृणु
हायने हायने चैव कल्पं कल्पं विधीयते। दानात्स्वर्गमवाप्नोति तोयदः सर्वदो भुवि
मेघे वर्षति खाते च जायंते ये तु शीकराः। तावद्वर्षसहस्राणि दिवमश्नाति मानवः
तोयैरन्नादिपाकैश्च प्रसन्नो मानवो भवेत्। प्राणानां च विनान्नैश्च धारणन्नैव जायते
पितॄणां तर्पणं शौचं रूपं वै गंध्यनाशनम्। बीजं त्विहार्जितं सर्वं सर्वं तोये प्रतिष्ठितम्
वस्त्रस्य धावनं रुच्यं भाजनानां तथैव च। तेनैव सर्वकार्यं च पानीयं मेध्यमेव च
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन वापीकूपतटाककम्। कारयेच्च बलैः सर्वैस्तथा सर्वधनेन च
ततो विनिर्जले देशो(देशे?) यो ददाति जलाशयम्। वासरे वासरे तस्य कल्पं स्वर्गं विनिर्दिशेत्
त्रिविष्टपाच्च्युतो विप्रो वेदशास्त्रार्थपारगः। लोकबंधुः स धर्मात्मा तपस्तप्त्वा दिवं व्रजेत्
एवं जन्माष्टकं प्राप्य एकस्याक्षयमिष्यते। क्षत्त्रियाणां कुले जातः सार्वभौमो भवेन्नृपः
विशोऽक्षयं धनं विद्याज्जन्मजन्मसु यत्प्रियम्। शूद्रादयोन्त्यजाश्चान्ये लभंते स्वर्गतिं मुहुः
चतुर्हस्तप्रमाणं तु कूपं खनति यः पुमान्। परोपकारकं नित्यं कल्पं स्वर्गं तु हायने
द्विगुणे द्विगुणं विद्याच्छतं चैव चतुर्गुणे। विंशत्किष्कुप्रमाणां तु दद्यात्पुष्करिणीं तु यः