यत्र तीर्थे कुठारं ते निर्मलं च भवेदिह। तत्र ते सर्वपापानां जातानां च क्षयो भवेत्
जनानां तत्र सर्वेषां हितार्थं तिष्ठ मानद। चपलं गच्छ तीर्थानि सर्वाणि सुमहांति च
तेषां मध्ये महातीर्थे पर्शुः शुद्धो भवेद्यदि। तं च जानीहि तीर्थेषु मुक्तिदं परिकीर्तितम्
तच्छ्रुत्वा जामदग्न्यस्तु तीर्थानि प्रययौ तदा। गंगां सरस्वतीं शुभ्रां कावेरीं सरयूं तथा
गोदावरीं च यमुनां कद्रूं च वसुदां तथा। अन्यां च पुण्यदां रम्यां गौरीं पूर्वां स्थितां शुभाम्
गच्छतस्तस्य धीरस्य सदागतिसमस्य च। क्षालितः सर्वतीर्थेषु न पुनर्निर्मलोऽभवत्
ततो गिरिगुहां दुर्गां महारण्यं च पर्वतम्। गिरिकूटं च दुर्लभ्यं ययौ तीर्थमसौ हरिः
न च निर्मलतामेति कुठारस्तस्य तेन च। विषादमगमत्तत्र रामः परपुरंजयः
हाहेति विविधं कृत्वा चोपविश्य धरातले। प्रचिंतामगमद्वीरस्तमुवाच पुनस्तथा
पूर्वस्यां दिशि देवेश तीर्थं चास्ति गुहोदरे। तच्छ्रुत्वा नरशार्दूलो गत्वा कुंडं ददर्श सः
प्रदक्षिणं जलावर्तं शुभ्रं पापहरं शुभम्। तज्जलस्पर्शमात्रेण कुठारः शुद्धतां गतः
ततो रामोभिषेकं तु कृतवान्प्रमुदान्वितः। शुद्धात्मनस्त्वपापस्य बुद्धिर्जाता प्रपाविनी५० 1.55.
स रामः सुचिरं स्थित्वा तीर्थराजं प्रसाद्य तम्। ततस्ततोऽचलात्प्राप्य पुरं वेगसमन्वितः
ख्यातं कृत्वा ततश्चोर्व्यां गतोसौ लवणार्णवम्। अयं तीर्थवरः साक्षात्पितामहकृतो भुवि
सुखदः सर्वतः शुद्धो मुक्तिमार्गप्रदः किल। एवं कामप्रभावं च विद्धि दुर्वारदुःसहम्
कामाज्जातं वृषं पापं पुण्यं पुण्यप्रयोगतः। स जातश्चैव लौहित्यो विरंचेश्चैव चौरसः
शंतनो क्षेत्र संजातस्त्वमोघागर्भसंभवः। विरिञ्चिना जितः कामः शांतनोरप्यमत्सरात्
तस्याः पतिव्रतात्वाच्च तीर्थात्तीर्थवरो हि सः। एवं यस्तु पठेन्नित्यं पुण्याख्यानमिदं शिवम्
शृणुयाद्वा मुदा पृथ्व्यां मुक्तिमार्गं स गच्छति
सप्तपञ्चाशत्तमोऽध्यायः। । श्रीभगवानुवाच- पुरा शर्वः स्त्रियो दृष्ट्वा युवती रूपशालिनीः। गंधर्वकिन्नराणां च मनुष्याणां च सर्वतः
मंत्रेण ताः समाकृष्य त्वतिदूरे विहायसि। तपोव्याजपरो देवस्तासु संगतमानसः
अतिरम्यां कुटीं कृत्वा ताभिः सह महेश्वरः। क्रीडां चकार सहसा मनोभव पराभवः
एतस्मिन्नंतरे गौर्याश्चित्तमुद्भ्रांततां गतम्। अपश्यद्ध्यानयोगेन क्रीडंतं जगदीश्वरम्
स्त्रीभिरंतर्गतं ज्ञात्वा रोषस्य वशगाभवत्। ततः क्षेमंकरी रूपा भूत्वा च प्रविवेश सा
व्योमैकांतेतिदूरे च कामदेव समप्रभम्। वामातिमध्यगं शुभ्रं पुरुषं पुरुषोत्तमम्
स्त्रीभिः सह समालिग्य प्रक्रीडंतं मुहुर्मुहुः। चुंबंतं निर्भरं देवं हरं रागप्रपीडितम्
वृत्तं क्षेमंकरी दृष्ट्वा निपपाताग्रतस्तदा। तासां केशेषु चाकृष्य चकार चरणाहतिम्
त्रपया पीडितश्शर्वः पराङ्मुखमवस्थितः। केशेष्वाकृष्य रोषात्ताः पातयामास भूतले
स्त्रियः सर्वाधरां प्राप्य सहसा विकृताननाः। उमाशापप्रदग्धांगा म्लेच्छानां वशमागताः
ताश्चांडालस्त्रियः ख्याता अधवा धवसंयुताः। अद्याप्युमाकृतं शापं सर्वास्ताश्च समश्नुयुः