अलं प्रियेन वक्तव्यं हृच्छयो मे प्रजायते। कर्तव्यं चाप्यकर्तव्यं पत्युर्वचनसंमतम्
करोति सततं या च सा च नारी पतिव्रता। लंघयेद्या च तस्याज्ञां सुरते च विशेषतः
पुण्यं तस्या भवेन्नष्टं दुर्गतिं चाधिगच्छति। साब्रवीद्देववस्तूनि संति देवार्थतो मुने
नित्यकर्माणि चान्यानि किं वा तेषु विपर्ययः। स चोवाच सतीं तत्र देह्यालिगादिकं मम
मनसा भयमुत्सृज्य मया दत्तानि तानि च। इत्युक्त्वा तां परिष्वज्य कृतस्तेन मनोरथः
एतस्मिन्नंतरे विप्र मुनेर्हृद्या सकल्मषम्। ततो ध्यानं समारभ्याजानाद्वृत्तं शचीपतेः
तूर्णमेव द्वारदेशे गत्वा च समुपस्थितः। शक्रो मुनिं तु संलक्ष्य चौतुदेहं विवेश ह
गच्छतः पृषदंशस्य पद्धतौ प्रचचाल ह। मुनिस्तत्रावदत्तं वै कस्त्वं मार्जाररूपधृत्
भयात्तस्य मुनेरग्रे शक्रः प्रांजलिराश्रितः। मघवंतं पुरो दृष्ट्वा चुकोप मुनिपुंगवः
यत्त्वया चेदृशं कर्म भगार्थं छलसाहसम्। कृतं तस्मात्तवांगेषु सहस्रभगमुत्तमम्
भवत्विह तु पापिष्ठ लिंगं ते निपतिष्यति। गच्छ मे पुरतो मूढ सुरस्थानं दिवौकसः
पश्यंति मुनिशार्दूला नराः सिद्धास्सहोरगाः। एवमुक्त्वा मुनिश्रेष्ठो रुदंतीं तां पतिव्रताम्
पप्रच्छ किमिदानीं ते कर्म दारुणमागतम्। इत्युक्ता वेपमाना सा भीता पतिमुवाच ह
अज्ञानाद्यत्कृतं कर्म क्षंतुमर्हसि वै प्रभो। मुनिरुवाच- परेणाभिगतासि त्वममेध्या पापचारिणी
अस्थिचर्मसमाविष्टा निर्मांसा नखवर्जिता। चिरं स्थास्यसि चैकापि त्वां पश्यंतु जनाः स्त्रियः
दुःखिता तमुवाचेदं शापस्यांतो विधीयताम्। इत्युक्ते करुणाविष्टो मन्युनापि परिप्लुतः
जगाद गौतमो वाक्यं रामो दाशरथिर्यदा। वनमभ्यागतो विष्णुः सीतालक्ष्मणसंयुतः
दृष्ट्वा त्वां दुःखितां शुष्कां निर्देहां पथिसंस्थितां। गदिष्यति च वै रामो वसिष्ठस्याग्रतो हसन्
किमियं शुष्करूपा च प्रतिमास्थिमयी शवा। न दृष्टं मे पुरा ब्रह्मन्रूपं लोकविपर्ययम्
ततो रामं महाभागं विष्णुं मानुषविग्रहम्। यद्वृत्तमासीत्पूर्वं तद्वसिष्ठः कथयिष्यति
वसिष्ठवचनं श्रुत्वा रामो वक्ष्यति धर्मवित्। अस्या दोषो न चैवास्ति दोषोयं पाकशासने
एवमुक्ते तु रामेण त्यक्त्वा रूपं जुगुप्सितं। दिव्यं रूपं समास्थाय मद्गृहं चागमिष्यसि
शप्त्वा तु गौतमस्तां हि तपस्तप्तुं गतो वनम्। ततोत्यंतं शुष्करूपा तथैव पथि संस्थिता
रामस्य वचनादेव गौतमं पुनरागता। गौतमोपि तया सार्द्धमद्यैवं दिवि तिष्ठति
इंद्रोपि त्रपयायुक्तः स्थितश्चांतर्जले चिरम्। स्थित्वा चांतर्जले देवीमस्तौदिंद्राक्षिसंज्ञिताम्
सुप्रसन्ना ततो देवी स्तोत्रेण परितोषिता। गत्वोवाच ततः सा च वरोस्मत्तो विगृह्यताम्
ततो देवीमुवाचेदं शक्रः परपुरंजयः। त्वत्प्रसादाच्च मे देवि वैरूप्यं मुनिशापजम्
किंतु बुद्धिं सृजाम्यद्य येन लोकैर्न लक्ष्यते
योनिमध्यगतं दृष्टि सहस्रं ते भविष्यति। सहस्राक्ष इति ख्यातस्सुरराज्यं करिष्यसि
मेषांडं तव शिश्नं च भविष्यति च मद्वरात्। इत्युक्त्वा सा जगन्माता तत्रैवांतरधीयत५० 1.54.