तुलाधारो महात्मा वै सत्यवाक्ये प्रतिष्ठितः। लोके तत्सदृशो नास्ति सत्यवाक्यस्य कारणात्
अश्वमेधसहस्रेण सत्यं तु तुलया धृतम्। अश्वमेधसहस्राद्धि सत्यमेव विशिष्यते
सर्वं सत्याद्भवेत्साध्यं सत्यो हि दुरतिक्रमः। सत्यवाक्येन सा धेनुर्बहुला स्वर्गगामिनी
सर्वं राष्ट्रं समाधाय पुनरावृत्तिदुर्लभा। तथायं सर्वदा साक्षी मृषा नास्ति कदाचन
बह्वर्घमल्पमर्घं च क्रयविक्रयणे सुधीः। सत्यवाक्यं प्रशस्तं च विशेषात्साक्षिणो भवेत्
साक्षिणः सत्यमुक्त्वा च अक्षयं स्वर्गमाययुः। वावदूकः सभां प्राप्य सत्यं वदति वाक्पतिः
स याति ब्रह्मणो गेहं यज्ञैरन्यैश्च दुर्लभम्। सभायां यो वदेत्सत्यमश्वमेधफलं लभेत्
लोभाद्द्वेषान्मृषोक्त्वा च रौरवं नरकं व्रजेत्। सर्वसाक्षी तुलाधारो जनानां शूर एव च
विशेषाल्लोभसंत्यागान्नाके निर्जरतां व्रजेत्। कश्चिच्छूद्रो महाभागो न लोभे वर्तते क्वचित्
वृत्तिश्शाकेन दुःखेन तथा शिलोंछतो भृशम्। जर्जरं वस्त्रयुग्मं च करौ पात्रे च सर्वदा
सदापि लाभविरहो न परस्वं गृहीतवान्। तस्य जिज्ञासयैवाहं गृहीत्वा वस्त्रयुग्मकम्
अवकोटे नदीतीरे स्थितस्संस्थाप्य सादरम्। स दृष्ट्वा वस्त्रयुग्मं तन्न लोभे कुरते मनः
इतरस्य परिज्ञाय तत्क्षांत्या स्वगृहं ययौ। ततो विचिंतयित्वा तु हृदा स्वल्पमिति द्विज
उदुंबरं हेमगर्भं मया तत्रैव पातितम्। किंकरे च नदीतीरे विकोणे जनवर्जिते
तस्य यातस्य देशे तु दृष्टं तेन तदद्भुतम्। अलं विधानमेतत्तु कृत्रिमं चोपलक्ष्यते
ग्रहणे वाधुना चास्य अलोभं नष्टमेव मे। अस्यैव रक्षणे कष्टमहंकारपदं त्विदम्
यतो लोभस्ततो लाभो लाभाल्लोभः प्रवर्तते। लोभग्रस्तस्य पुंसश्च शाश्वतो निरयो भवेत्
यदि नो विगुणं वित्तं यदा वेश्मनि तिष्ठति। तदा मे दारपुत्राणामुन्मादो ह्युपपद्यते
उन्मादात्कामसंजात विकारान्मतिविभ्रमः। भ्रमान्मोहोप्यहंकारः क्रोधलोभावतः परं
एषां प्रचुरभावाच्च तपः क्षयं गमिष्यति। क्षीणे तपसि वर्तंते पंकाश्चित्तप्रमोहकाः
तैश्च शृंखलयोगैश्च बद्धो नैवोद्धृतिं व्रजेत्। एतद्विमृश्य शूद्रोऽसौ परित्यज्य गृहं गतः
स्वस्था देवा मुदा तत्र साधुसाध्विति चाब्रुवन्। निर्ग्रंथिरूपमादाय तस्यांतिक गृहं तथा
गत्वाहं दैवसंवादमवदं भूतवर्तनम्। ततोभ्यासप्रसंगाच्च जनानां च परिप्लवात्
तस्य योषा तदागत्य पप्रच्छ दैवकारणम्। ततोहमवदं तस्य यद्वा चेतोगतं द्रुतम्
निभृतोथ निनादस्य कारणं कथितं मया। हृद्गतं पतिना तेद्य विधिना दत्तमज्ञवत्
परित्यक्तं महाभागे पुनर्नास्तीह ते वसु। यावज्जीवति दौर्विध्यं तस्य भोक्ता न संशयः
गच्छ मातर्गृहं शून्यमलब्धं तत्प्रपृच्छतम्। श्रुत्वा तद्वै शिवं सा च वचनं पत्युरंतिके
गत्वा प्रोवाच दुर्वृत्तं तच्छ्रुत्वा विस्मयं गतः। स विचिंत्य तया सार्धमागतोसौ ममांतिकम्
निभृतं मामुवाचेदं क्षपणत्वं च कीर्तय। क्षपणक उवाच- चाक्षुषं चिरसंशुद्धं हेलया तृणवत्कथम्
त्वया त्यक्तं यतस्तात नास्ति भाग्यमकंटकम्। ऐश्वर्यमतुलं शौर्यं शीर्यते भावुकं पुनः