काचित्पातयते नारी काचिदुद्धरते कुलम्। तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कुलजामुद्वहेद्बुधः
कुलद्वयं समा नारी समयित्वा तु तिष्ठति। साध्वी तारयते वंशान्दुष्टा पातयति ध्रुवम्
दारेष्वधीनं स्वर्गं च कुलं पंकं यशोऽयशः। पुत्रं दुहितरं मित्रं संसारे कथयंति च
तस्मादेकां द्वितीयां वा वामामुद्वाहयेद्बुधः। संतानार्थात्तु कामाच्च बहुदोषाश्रिता च सा
रजस्वलां च वनितां नावगच्छति यः पतिः। ब्रह्महा भ्रूणहा सोपि दुर्गतिं चाधिगच्छति
यो मोहाद्दुर्भगां कृत्वा साध्वीं त्यजति पापकृत्। तस्या वधेन यत्पापं तद्भुक्त्वा नरकं व्रजेत्
वनिताहरणं कृत्वा चांडलकुलतां व्रजेत्। तथैव वनिताहानात्पतितो जायते नरः
रामां विन्यस्य स्कंधे च चिरं यमपुरे वसेत्। मलमूत्रं शिरोदेशे नित्यं तस्य च संपतेत्
एवं वर्षसहस्राणि भारं वहति दुर्मतिः। पुनर्यावन्ति लोमानि तावत्स रौरवं व्रजेत्
पुनः कीटेषु संतीर्णस्तदा मानुषतां व्रजेत्। ततश्च कलहं शोकं प्राप्नोति पूर्वकल्मषात्
एवं जन्मत्रयं प्राप्य मुच्यते पातकान्नरः। तत्कालं नरकं भुक्त्वा सा तु काकी तु वञ्चकी
उच्छिष्टनरकं भुक्त्वा मानुषे विधवा भवेत्। यः पुनश्चांत्यजां गच्छेन्म्लेछां वा पुल्कसां नरः
द्वित्रिचतुर्गुणं भुक्त्वा तत्र संचीर्णवंचकः। मातरं गुरुभार्यां च ब्राह्मणीं महिषीं तथा
अन्यां वा प्रभुपत्नीं च गत्वा यात्यपुनर्भवं। भगिनीं तत्पुत्रभार्यां तथा दुहितरं स्नुषाम्
पितृव्यां मातुलानीं तु तथैव च पितृष्वसाम्। मातृष्वस्रादिकामन्यां गत्वा नास्ति च निष्कृतिः
ब्रह्महा स भवेदंधो वचसा जडतां व्रजेत्। कर्णयोर्बधिरो जातश्च्यवते नास्ति निष्कृतिः
उक्त्वा अश्लीलमत्यर्थमखिलं स्त्रीकृतेन हि। द्विज उवाच- एवं दुष्कृतमासाद्य कथं मोक्षो भवेत्पुनः
तत्समाचक्ष्व भगवन्श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः। श्रीभगवानुवाच। तासां च गमनं कृत्वा तप्तां लोहस्य पुत्तलद्यं
समालिंग्य त्यजेत्प्राणं शुचिर्लोकांतरं व्रजेत्। यो वै गृहाश्रमं त्यक्त्वा मच्चित्तो जायते नरः
नित्यं स्मरति गोविंदं सर्वपापक्षयो भवेत्। ब्रह्महत्यायुतं तेन कृतं गुर्वंगनागमात्
शतं शतसहस्रं च पैष्टीमद्यस्य भक्षणात्। स्वर्णादेर्हरणं कृत्वा तेषां संसर्गकं चिरं५० 1.52.
एतान्यन्यानि पापानि महान्ति पातकानि च। अग्निं प्राप्य यथा तूलं तृणं शुष्कं प्रणश्यति
तस्मान्मन्नामगोविंदं स्मृत्वा पूतो भवेन्नरः। यो वा गृहाश्रमे तिष्ठेन्नित्यं गोविंदघोषणम्
कृत्वा च पूजयित्वा च स पापात्सन्तरो भवेत्। भागीरथी तटे रम्ये खगस्य ग्रहणे शिवे
गवां कोटिप्रदानेन यत्फलं लभते नरः। तत्फलं समवाप्नोति सहस्रं चाधिकं च यत्
गोविंदकीर्तने तात मत्पुरे चाक्षयं वसेत्। कामात्स भवने स्थित्वा सार्वभौमो भवेन्नृपः
पुराणेमत्कथां श्रुत्वा मत्सादृश्यं लभेन्नरः। कथयित्वा पुराणं च विष्णुसायुज्यतां व्रजेत्
तस्मान्नित्यं च श्रोतव्यं पुराणं धर्मसंचयं। श्रावितव्यं प्रयत्नेन लोके विष्णुतनुं व्रजेत्
अन्यद्वा स्त्रीकृते दोषे यथायोगं भवेद्ध्रुवं। निशामय प्रवक्ष्यामि तत्वतो द्विजनंदन
सर्वबीजस्य दानेन सांबुकुंभं महाफलम्। दद्याद्विप्राय पुण्याहे सद्यःपूतो भवेत्क्षणात्