कुर्वंतः पितृकार्येषु पापात्पूता दिवं गताः। श्रुतं बहुविधं नाथ मुखात्ते च पुरातनम्
क्षंतुमर्हसि धर्मज्ञ शापस्यांतो विधीयताम्। वसिष्ठ उवाच-। शापो वोथ यथा पाप्मा न तु धर्मविचारणात्
चांडालादौ समुत्पन्नाः पुरावृत्तं स्मरिष्यथ। न च वो ज्ञानलोपश्च स्मृतिशास्त्रमनष्टकम्
पापयोनिं समुत्तीर्य पश्चान्मोक्षं गमिष्यथ। ततः प्राणान्परित्यज्य गुरुशापात्तु ते द्विजाः
जाताश्चांडालयोनौ तु सर्वे ज्ञानसमन्विताः। स्तन्यं तैस्तु न पीतं वै स्मरद्भिः पूर्वजन्म तत्
मृता जाता मृगाः सर्वे चक्रवाकाः पुनर्वने। हंसास्तु मानसे तीर्थे शुक्ला जाताः पुनर्द्विजाः
मुमूर्षवो महाभागा मृतास्ते खेदकारणात्। तस्मिन्काले महाराजो धर्मकेतुरिति स्मृतः
ययौ स्नातुं ततस्तीर्थं सदारः सपरिच्छदः। ततो हंसास्त्रयो मोहाद्राज्यं भोग्यं तु योषितः
भक्ष्याणि चिंतयंतश्च लोकांतरमयुस्तदा। ज्ञात्वा वेदं च वेदांगं मोक्षं यास्यामहे वयम्
चिंतयंतो गता अन्ये ततो लोकांतरं प्रति। अथ त्रयो नृपा जाताश्चत्वारो विप्रसत्तमाः
कुरुक्षेत्रे ततो वेदान्वेदांगानि समंततः। तपोबलाद्विदंति स्म वार्तां चामुत्र चेह च
त्रयो राजकुले जाता राजानो मदमोहिताः। ज्ञानलोपात्परं लोकं न जानंति हिताहितम्
ते च विप्राश्च संदेहादाहूय चेटकं स्वकम्। राज्ञो गच्छ स्वकार्पण्यात्पत्रं देहि च संभ्रमात्
सप्त व्याधा दशार्णेषु मृगाः कालंजरे गिरौ। चक्रवाकाः शरद्वीपे हंसाः सरसि मानसे
तेपि जाताः कुरुक्षेत्रे ब्राह्मणा वेदपारगाः। प्रस्थिता दूतमध्वानं यूयं किमवसीदथ
गृहीत्वा चेटको लेखं राज्ञस्तु समदर्शयत्। दृष्ट्वा लेखं तु राजानो राज्यं त्यक्त्वा ययुर्द्विजान्
श्रुत्वा वाक्यं ततस्तेषां गतास्ते च तपोधनाः। अचिरेणैव कालेन मोक्षं याताश्च तैस्सह
य इदं शृणुयाच्छ्राद्धे सप्तव्याधादिकं द्विज। अक्षयं चान्नपानं च पितॄणामुपतिष्ठति
द्विज उवाच-। वित्तहीनस्य विप्रस्य पितृकार्यं कथं भवेत्। तपस्विनो वनस्थस्य गृहस्थस्य च केशव
भगवानुवाच-। तृणकाष्ठार्जनं कृत्वा प्रार्थयित्वा वराटकम्। करोति पितृकार्याणि ततो लक्षगुणं भवेत् ३०० 1.50.
अकर्तव्यं शतं कृत्वा पितृश्राद्धं करोति यः। सर्वपापक्षयस्तस्य स्वर्गं याति च मानवः
सर्वाभावे पितृतिथौ गोभ्यो घासं ददाति यः। फलं च पिंडदानस्य संप्राप्नोत्यधिकं नरः
पुरा वैराटविषये रुरोदातीव दीनकः। पितृतिथौ स्वयं प्राप्ते सर्वाभावाच्च रोदिति
रुदित्वा सुचिरं सोपि पप्रच्छ कोविदं द्विजं। ब्रह्मन्पितृतिथावद्य किंस्वित्कृत्वा हितं भवेत्
वराटकश्च मे नास्ति धनं ब्रह्मविदांवर। उपदेशं च मे देहि येन धर्मे स्थितो ह्यहम्
द्विज उवाच-। गच्छ शीघ्रं वने तात मुहूर्ते कुतपेऽधुना। घासं पितरमुद्दिश्य गवे देहीति सत्वरम्
ततस्तस्योपदेशेन गृहीत्वा घासपूलकम्। गवे दत्वा यथाहृष्टः पुष्ट्यर्थं पितुरेव च
एतत्पुण्यप्रसादेन गतोसौ सुरमंदिरम्। स्वर्गं च सुचिरं भुक्त्वा उत्पन्नो धनिनां कुले
धनवान्स पुरा पुण्यात्पितृयज्ञस्य कारणात्। स ददाति पितुः पिंडं सर्वस्वेन धनेन च
तत्रैकजन्मनोभ्यासाद्गतोसौ विष्णुमंदिरम्। भुक्त्वानन्तसुखं तत्र सार्वभौमोभवन्नृपः