प्रेतस्य देहपुष्ट्यर्थं ब्राह्मणैकं तु भोजयेत्। दानं दद्याच्च विधिवद्वस्त्रं पीठं च पादुकाम्
सर्वोपकरणैस्तुल्यं धरादिगजवाजिकम्। कृष्णां गां च प्रदद्यात्तु सर्वपापविमुक्तये
चतुर्थाहे त्रिपक्षे च षण्मासे चाब्दिके तथा। द्वादश प्रतिमास्यानि श्राद्धान्ये तानि षोडश
यस्यैतानि न संतीह यथाशक्ति च श्रद्धया। पिशाचत्वं स्थिरं तस्य दत्तैः श्राद्धशतैरपि
अब्दमंबुघटं दद्यादन्नं चामिषसंयुतं। नित्यानित्यमभावाच्च क्षपन्मासं क्षमापयेत्
सपिंडीकरणश्राद्धं गते संवत्सरे बुधः। पार्वणस्य विधानेन कारयेद्द्विजसत्तमः
पितुरब्दमशौचं स्यान्मातुः षण्मासमेव च। त्रिमासं तु स्त्रियश्चैव तदर्द्धं भ्रातृपुत्रयोः
सपिंडानामशौचं स्याद्यावद्गेहे स तिष्ठति। पुत्रस्य यन्निषिद्धं तु शृणु तात वदाम्यहम्
ब्रह्मचारी सदाचारी न गच्छेच्च स्त्रियं क्वचित्। सप्तघट्याः परं चैव नवघट्याश्च पूर्वतः
स कालः कुतपो ज्ञेयः पितॄणां दत्तमक्षयम्। श्राद्धे त्रीणि पवित्राणि दौहित्रं कुतपस्तिलाः
त्रीणि चात्र प्रशंसंति सत्यमक्रोधमत्वराम्। सायं संध्यां परान्नं च पुनर्भोजनमैथुनम्
दानं प्रतिग्रहं चैव श्राद्धं कृत्वा विवर्जयेत्। अकर्तव्यशतं कृत्वा श्राद्धं कुर्याद्विचक्षणः
तच्च कर्तव्यतामेति स्वयमुक्तं विरिंचिना। शृणु पुत्र पुरावृत्तं बहूनां च वदाम्यहम्
गुरोर्गोहननं कृत्वा ददुः श्राद्धं ययुर्दिवम्। तेषां च कीर्त्तनादेव श्राद्धं भवति चाक्षयम्
वसिष्ठस्य मुनेः शिष्या ब्राह्मणास्सप्त सुव्रताः। पितृश्राद्धे समायाते होमधेनुं गुरोः प्रियाम्
प्रार्थयित्वा गृहं नीत्वा सप्तभिर्भ्रातृभिर्मुदा। गव्यार्थं पितृयज्ञे तां धेनुं हत्वा विमृश्य च
ददुर्मांसं च विप्रे च शेषं विप्रांस्त्वभोजयन्। समाप्य पितृकर्माणि वत्सं संगृह्यते द्विजाः
गुरौ समर्पयामासुर्धेनुर्व्याघ्रेण भक्षिता। ततस्तपोर्बलादेव ज्ञात्वा तेषां च कारणम्
स शशाप ततः शिष्यांश्चाडालाश्च भविष्यथ। वेपमानास्ततो विप्राः कृतांजलिपुटाः स्थिताः
धेनोर्मांसंप्रदातारः पितृकृत्ये सदानघ। अकर्तव्यसहस्राणि महांति पातकानि च
कुर्वंतः पितृकार्येषु पापात्पूता दिवं गताः। श्रुतं बहुविधं नाथ मुखात्ते च पुरातनम्
क्षंतुमर्हसि धर्मज्ञ शापस्यांतो विधीयताम्। वसिष्ठ उवाच-। शापो वोथ यथा पाप्मा न तु धर्मविचारणात्
चांडालादौ समुत्पन्नाः पुरावृत्तं स्मरिष्यथ। न च वो ज्ञानलोपश्च स्मृतिशास्त्रमनष्टकम्
पापयोनिं समुत्तीर्य पश्चान्मोक्षं गमिष्यथ। ततः प्राणान्परित्यज्य गुरुशापात्तु ते द्विजाः
जाताश्चांडालयोनौ तु सर्वे ज्ञानसमन्विताः। स्तन्यं तैस्तु न पीतं वै स्मरद्भिः पूर्वजन्म तत्
मृता जाता मृगाः सर्वे चक्रवाकाः पुनर्वने। हंसास्तु मानसे तीर्थे शुक्ला जाताः पुनर्द्विजाः
मुमूर्षवो महाभागा मृतास्ते खेदकारणात्। तस्मिन्काले महाराजो धर्मकेतुरिति स्मृतः
ययौ स्नातुं ततस्तीर्थं सदारः सपरिच्छदः। ततो हंसास्त्रयो मोहाद्राज्यं भोग्यं तु योषितः
भक्ष्याणि चिंतयंतश्च लोकांतरमयुस्तदा। ज्ञात्वा वेदं च वेदांगं मोक्षं यास्यामहे वयम्
चिंतयंतो गता अन्ये ततो लोकांतरं प्रति। अथ त्रयो नृपा जाताश्चत्वारो विप्रसत्तमाः