विधिनानशने नैव पितुः स्वर्गं ददाति यः। पुत्रस्य तस्य धीरस्य शृणु वक्ष्यामि यद्गुणम्
अश्वमेधसहस्राणि राजसूयशतानि च। भवेदनशने पुण्यं तीर्थकोटिगुणं तयोः
भागीरथ्या जले चैव यो मृतः पुरुषोत्तमः। पयोधररसं मातुर्न पिबेन्मुक्ततां व्रजेत्
वाराणस्यां त्यजेद्यस्तु प्राणांश्चैव यदृच्छया। अभीष्टं च फलं भुक्त्वा मद्देहे प्रविलीयते
या गतिर्योगयुक्तानां मुनीनामूर्द्ध्वरेतसां। सा गतिस्त्यजतः प्राणान्ब्रह्मपुत्रेषु सप्तसु
लोहितस्य विशेषेण तीरोत्तरसमाश्रितः। विधिना यस्त्यजेत्प्राणान्स च मत्समतां व्रजेत्
तस्यैव चोर्वशीकेशे पुण्यतीर्थे द्विजोत्तम। मृतोत्पन्नः समाप्नोति सर्वं दोषैर्न लिप्यते
गृहस्याभ्यंतरे यस्य प्राणत्यागो भवेद्ध्रुवम्। यावद्ग्रंथिर्गृहे तिष्ठेत्तावद्बंधो भवे तनौ
हायनेहायने चापि एकैकं परिहीयते। पश्यतां पुत्रबंधूनां वंधने नास्ति निष्कृतिः
पर्वते कानने दुर्गे स्थाने वा जलवर्जिते। मृतो दुर्गतिमाप्नोति कीटादौ जायते पुनः २५० 1.50.
संस्कारश्च भवेद्यस्य मृतस्य परवासरे। षष्टिर्वर्षसहस्राणि कुंभीपाके प्रतिष्ठति
अस्पृश्यस्पर्शनादेव उच्छिष्टः पतितो मृतः। सुचिरं नरके स्थित्वा म्लेच्छजातिषु जायते
तथैव बहुकीटेषु जायते सत्त्वजातिषु। तस्मान्न चिरकालेषु जानीयात्पुण्यपातकम्
पुण्यात्पुण्यप्रयोगैश्च सर्वेषां मर्त्यवासिनाम्। मरणे या गतिः पुंसां गतिर्भवति तादृशी
पुण्यतीर्थे मृतो यस्तु विष्णोर्नामानि चिंतयन्। पापात्पूतो व्रजेत्स्वर्गं सर्वदोषैर्न लिप्यते
पितुर्मृतस्य देहं तु वहेद्यस्तु सुतो बली। पदेपदेश्वमेधस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम्
प्राक्चितौ च पितुर्देहे मुखाग्निं कारयेत्सुतः। विधिना मंत्रपूतेन पश्चाद्देहं दहेत्पुनः
लोभमोहसमायुक्तं पापपुण्यसमावृतम्। दहेयं सर्वगात्राणि दिव्यान्लोकान्स गच्छतु
दग्ध्वा च लंघयेत्पुत्रोप्यस्थिसंचयनं प्रति। दशाहे समनुप्राप्ते चार्द्रवस्त्रं परित्यजेत्
छित्वा च लोहितं चेलं वह्नौ चाथ जले क्षिपेत्। ततश्चैकादशाहे च श्राद्धं कुर्याद्विचक्षणः
प्रेतस्य देहपुष्ट्यर्थं ब्राह्मणैकं तु भोजयेत्। दानं दद्याच्च विधिवद्वस्त्रं पीठं च पादुकाम्
सर्वोपकरणैस्तुल्यं धरादिगजवाजिकम्। कृष्णां गां च प्रदद्यात्तु सर्वपापविमुक्तये
चतुर्थाहे त्रिपक्षे च षण्मासे चाब्दिके तथा। द्वादश प्रतिमास्यानि श्राद्धान्ये तानि षोडश
यस्यैतानि न संतीह यथाशक्ति च श्रद्धया। पिशाचत्वं स्थिरं तस्य दत्तैः श्राद्धशतैरपि
अब्दमंबुघटं दद्यादन्नं चामिषसंयुतं। नित्यानित्यमभावाच्च क्षपन्मासं क्षमापयेत्
सपिंडीकरणश्राद्धं गते संवत्सरे बुधः। पार्वणस्य विधानेन कारयेद्द्विजसत्तमः
पितुरब्दमशौचं स्यान्मातुः षण्मासमेव च। त्रिमासं तु स्त्रियश्चैव तदर्द्धं भ्रातृपुत्रयोः
सपिंडानामशौचं स्याद्यावद्गेहे स तिष्ठति। पुत्रस्य यन्निषिद्धं तु शृणु तात वदाम्यहम्
ब्रह्मचारी सदाचारी न गच्छेच्च स्त्रियं क्वचित्। सप्तघट्याः परं चैव नवघट्याश्च पूर्वतः
स कालः कुतपो ज्ञेयः पितॄणां दत्तमक्षयम्। श्राद्धे त्रीणि पवित्राणि दौहित्रं कुतपस्तिलाः