धनं पुत्रा यशः काम्यमभीष्टमायुरेव च। सर्वाण्येतानि लभ्यंते जन्मजन्मसु मानवैः
पितॄणां च वरेणैव तस्मान्मैनं परित्यजेत्। विवाहव्रतयज्ञादौ कृत्वा नांदीमुखं द्विजः
अक्षयं लभते पुण्यं गोत्रं तस्य प्रवर्द्धते। एतद्विपर्ययो यस्य स याति नरकं नरः
कुलक्षयो भवेत्तस्य स जीवो दुःखितो भवेत्। ततस्तु पूजयेदग्रे गणेशं शंभुनंदनम्
परं षोडशमातॄश्च तत्पश्चात्पितृसंचयम्। नांदीमुखेषु सर्वेषु प्रपितामहपूर्वकम्
नांदीमुखे द्विजान्सर्वान्स्थापयेत्प्राङ्मुखान्सुधीः। उच्चारयेन्नमोवाक्यं स्वधा चान्यत्र योजयेत्
ग्रहणे चंद्रसूर्यस्य दत्वा पिंडोदकं नरः। अक्षयं लभते स्वर्गं पितॄणां पुष्टिवर्द्धनम्
तत्र स्नानं न कुर्याद्यः शक्त्या पिंडोदकं नरः। न ददाति पितॄणां तु चांडालत्वं स गच्छति
सर्वं भूमिसमं दानं सर्वे व्याससमा द्विजाः। सर्वं गंगासमं तोयं राहुग्रस्ते निशाकरे
इंदोर्लक्षगुणं प्रोक्तं दशलक्षं तु भास्करे। गंगातोये तु संप्राप्त इंदोः कोटी रवेर्दश
गवां शतसहस्रस्य सम्यग्दत्तस्य यत्फलम्। तत्फलं जाह्नवीस्नाने राहुग्रस्ते निशाकरे
चंद्रसूर्यग्रहे चैव अवगाहति जाह्नवीं। स स्नातस्सर्वतीर्थेषु किमर्थमटते महीम्
सूर्यग्रहः सूर्यवारे सोमे सोमग्रहस्तथा। चूडामणिरिति ख्यातस्तत्रानंतफलं स्मृतम्
समुपोष्य तयोः पूर्वे पुण्यतीर्थे तु यः पुमान्। दत्वा पिंडोदकं दानं सत्यलोके प्रतिष्ठितः
द्विज उवाच-। पितुरेव महायज्ञः श्राद्धं च भवतेरितं। ताता पश्चिमकालादौ किं कर्त्तव्यं सुतेन हि
किं कृत्वा च परं श्रेयो जन्मजन्मसु लभ्यते। पुत्रेण धीमता देव यत्नतो वक्तुमर्हसि
श्रीभगवानुवाच-। पूर्वे वयसि संप्राप्ते पिता पुत्र इति स्मृतः। उत्तरे च सुतस्तातः पालनान्न तु पूजनात्
देववत्पूजयेत्तातं स्नेहं कुर्याच्च पुत्रवत्। न लंघयेद्वचस्तस्य मनसापि कदाचन
आतुरस्य पितुः पुत्रो यस्तु कुर्यात्प्रतिक्रियां। सोक्षयं लभते स्वर्गं सदा देवैः प्रपूज्यते
मुमूर्षोरपिता तस्य पश्यतो मृत्युलक्षणम्। कृत्वा च यजनं पुत्रो देवानां तुल्यतां व्रजेत्
विधिनानशने नैव पितुः स्वर्गं ददाति यः। पुत्रस्य तस्य धीरस्य शृणु वक्ष्यामि यद्गुणम्
अश्वमेधसहस्राणि राजसूयशतानि च। भवेदनशने पुण्यं तीर्थकोटिगुणं तयोः
भागीरथ्या जले चैव यो मृतः पुरुषोत्तमः। पयोधररसं मातुर्न पिबेन्मुक्ततां व्रजेत्
वाराणस्यां त्यजेद्यस्तु प्राणांश्चैव यदृच्छया। अभीष्टं च फलं भुक्त्वा मद्देहे प्रविलीयते
या गतिर्योगयुक्तानां मुनीनामूर्द्ध्वरेतसां। सा गतिस्त्यजतः प्राणान्ब्रह्मपुत्रेषु सप्तसु
लोहितस्य विशेषेण तीरोत्तरसमाश्रितः। विधिना यस्त्यजेत्प्राणान्स च मत्समतां व्रजेत्
तस्यैव चोर्वशीकेशे पुण्यतीर्थे द्विजोत्तम। मृतोत्पन्नः समाप्नोति सर्वं दोषैर्न लिप्यते
गृहस्याभ्यंतरे यस्य प्राणत्यागो भवेद्ध्रुवम्। यावद्ग्रंथिर्गृहे तिष्ठेत्तावद्बंधो भवे तनौ
हायनेहायने चापि एकैकं परिहीयते। पश्यतां पुत्रबंधूनां वंधने नास्ति निष्कृतिः
पर्वते कानने दुर्गे स्थाने वा जलवर्जिते। मृतो दुर्गतिमाप्नोति कीटादौ जायते पुनः २५० 1.50.