तं दृष्ट्वा किल्बिषाद्धोरान्मुच्यसे जन्मबंधानत्। तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्रविश्य सदनं प्रति
अपश्यत्तं द्विजं विष्णुं तिष्ठंतं पद्मतल्पके। शिरसैव प्रवंद्याथ जग्राह चरणौ मुदा
प्रसादी भव देवेश न ज्ञातस्त्वं पुरा मया। इहामुत्र च देवेश तवाहं किंकरः प्रभो
अनुग्रहश्च मे दृष्टो भवतो मधुसूदन। रूपं ते द्रष्टुमिच्छामि यदि चास्ति कृपा मयि
विष्णुरुवाच-। अस्ति मे त्वयि भूदेव प्रियत्वं च सदैव हि। स्नेहात्पुण्यवतामेव दर्शनं कारितं मया
दर्शनात्स्पर्शनाद्ध्यानात्कीर्तनाद्भाषणात्तथा। सकृत्पुण्यवतामेव स्वर्गं चाक्षयमश्नुते
नित्यमेव तु संसर्गात्सर्वपापक्षयो भवेत्। भुक्त्वा सुखमनंत च मद्देहे प्रविलीयते
स्नात्वा च पुण्यतीर्थेषु दृष्ट्वा मां चैव सर्वतः। दृष्ट्वा पुण्यवतां देशान्मम देहे विलीयते
कथयित्वा कथां पुण्यां लोकानामग्रतः सदा। स चैव नरशार्दूल मद्देहे प्रविलीयते
उपोष्य वासरेस्माकं श्रुत्वा मच्चरितं ध्रुवम्। रात्रौ जागरणं कृत्वा मद्देहे प्रविलीयते
अत्यंतघोषणो नृत्यगीतवाद्यादिकैस्सदा। नामस्मरन्द्विजश्रेष्ठ मद्देहे प्रविलीयते
मद्भक्तस्तीर्थभूतश्च त्वमेव बकमारणात्। यत्पापं तस्य मोक्षाय सखे स्थित्वा उवाच ह
गच्छ मूकं महात्मानं तीर्थं पुण्यवतां वरम्। मूकस्य दर्शनात्तात सर्वे दृष्टा महाजनाः
तेषां च दर्शनादेव तथा संभाषणान्मम। ममसंपर्कभावाच्च मद्गृहं चागतो भवान्
जन्मकोटिसहस्रेभ्यो यस्य पापक्षयो भवेत्। स मां पश्यति धर्मज्ञो यथा तेन प्रसन्नता
ममैवानुग्रहाद्वत्सअहंदृष्टस्त्वयानघ। तस्माद्वरं गृहाण त्वं यत्ते मनसि वर्तते
विप्र उवाच-। अस्माकं सर्वथा नाथ मानसं त्वयि तिष्ठतु। त्वदृते सर्वलोकेश कदाचिन्न तु रोचताम्
माधव उवाच-। यस्मादेतादृशी बुद्धिः स्फुरते ते सदानघ। तस्मान्मत्सदृशान्भोगान्मद्गेहे संप्रलप्स्यसे
किंतु ते पितरौ पूजामाप्नुतो न त्वयानघ। पूजयित्वा तु पितरौ पश्चाद्यास्यसि मत्तनुम्
तयोर्निश्श्वासवातेन मन्युना च भृशं पुनः। तपः क्षरति ते नित्यं तस्मात्पूजय तौ द्विज
मन्युर्निपतते यस्मिन्पुत्रे पित्रोश्च नित्यशः। तन्निरयं नाबाधेहं न धाता न च शंकरः
तस्मात्त्वं पितरौ गच्छ कुरु पूजां प्रयत्नतः। ततस्त्वं हितयोरेव प्रसादान्मत्पदं व्रज
इत्युक्ते तु द्विजश्रेष्ठः पुनराह जगद्गुरुम्। प्रसन्नो यदि मे नाथ रूपं स्वं दर्शयाच्युत
ततो द्विजप्रणयतः प्रसन्नहृदयो वशी। रूपं स्वं दर्शयामास ब्रह्मण्यो ब्रह्मकर्मणे
शंखचक्रगदापद्मधारणं पुरुषोत्तमम्। कारणं सर्वलोकस्य तेजसा पूरयज्जगत्
प्रणम्य दंडवद्विप्र उवाच पुनरच्युतम्। अद्य मे सफलं जन्म अद्य मे चक्षुषी शिवे
अद्य मे च करौ श्लाघ्यौ धन्योहं जगदीश्वर। अद्य मे पुरुषा यांति ब्रह्मलोकं सनातनम्
नंदंति बांधवा मेद्य त्वत्प्रसादाज्जनार्दन। इदानीं च प्रसिद्धा मे सर्वे चैव मनोरथाः
किंतु मे विस्मयो नाथ मूकादि ज्ञानिनो भृशम्। कथं जानंति मद्वृत्तं देशांतरमुपस्थितम्
तस्य गेहोदराकाशे स्थितो विप्रोतिशोभनः। तथा पतिव्रता गेहे तुलाधारशिरस्यपि