लोकानां कुश्रुतिर्वार्ता तेन पुण्यबलाच्छ्रुता। जनापवादमोक्षार्थं बुद्धिस्तस्याभवच्छुभा
दारूणि स्वयमाहृत्याजिज्वलत्स महानलम्। एतस्मिन्नंतरे तात राजपुत्रः प्रतापवान्
आगमत्तद्गृहं सद्यः सोपश्यत्तं च योषितम्। प्रोत्फुल्लवदनां नारीं प्रविषादगतं नरं
अनयोर्मानसं ज्ञात्वा राजपुत्रोवदद्वचः। किं न संभाषसे मां च मित्रकं चिरमागतम्
अब्रवीत्सोपि धर्मात्मा राजपुत्रमनष्टधीः। यत्कृतं दुष्करं कर्म मया त्वद्धितकारणात्
सर्वं व्यर्थमहं मन्ये जनानां च प्रवादतः। अद्य वह्निमहं यास्ये प्रपश्यंतु नरास्सुराः
इत्युक्त्वा स महाभागः प्रविवेश हुताशनम्। विशतस्तस्य वह्नौ न कुसुमं चिकुरालये
नांगमस्यानलोधाक्षीन्न च वस्त्रं न कुंतलम्। खे च देवा मुदा सर्वेसाधुसाध्विति चाब्रुवन्
अपतन्पुष्पवर्षाणि तस्य मूर्ध्नि समंततः। यैर्यैश्च दुष्कृतं वाक्यं गदितं तावुभौ प्रति
तेषां मुखे प्रजायंते कुष्ठानि विविधानि च। तत्रागत्य च देवाश्च वह्नेराकृष्यतं मुदा
अपूजयन्सुपुष्पैश्च मुनयो विस्मयं गताः। सर्वैर्मुनिवरैरेवं मनुष्यैर्विविधैस्तदा
अर्च्यते तु महातेजाः स च सर्वानपूजयत्। सज्जनाद्रोहकं नाम कृतं देवासुरैर्नृभिः
तस्य पादरजः पूता सस्यपूर्णा धराभवत्। सुराश्चाहुश्च तं तत्र भार्या ते संप्रगृह्यताम्
एतस्य सदृशो लोके न भूतो न भविष्यति। नास्तीति सांप्रतं पृथ्व्यां कामलोभाजितः पुमान्
देवासुरमनुष्याणां रक्षसां मृगपक्षिणाम्। कीटादीनां च सर्वेषां काम एष सुदुर्जयः
कामाल्लोभात्तथाक्रोधान्नित्यं सत्त्वेषु जायते। संसारबंधकः कामो ह्यकामो न क्वचिद्भवेत्
अनेनैव जितं सर्वं भुवनानि चतुर्दश। अमुष्य हृदये नित्यं वासुदेवो मुदास्थितः
एवं स्पृष्ट्वाथ दृष्ट्वा तं मनुष्याः सर्वकल्मषात्। पूयंते ह्यनघाश्चैव लभंते चाक्षयां दिवम्
एवमुक्त्वा गता देवा विमानैश्च दिवं मुदा। मनुष्याः प्रययुस्तुष्टा दंपती स्वगृहं तथा
दिव्यं चक्षुस्तदा तस्य चासीद्देवान्स पश्यति। त्रैलोक्यस्य च वार्त्तां च जानाति लीलया भृशम्
ततस्तस्य च वीथ्यां च दृष्टस्तेन सहैव सः। स पप्रच्छ मुदा तं च धर्मोद्देशं हितं वद
सज्जनाद्रोह उवाच-। गच्छ बाडव धर्मज्ञ वैष्णवं पुरुषोत्तमम्। तं च दृष्ट्वा त्वभीष्टं ते सांप्रतं च फलिष्यति
बकस्य निधनं यद्वा वस्त्रस्याशोषणं तथा। जानीषे चापरो यश्च कामस्तेऽस्ति हृदिस्थितः
एतच्छ्रुत्वा तु वचनमागतो वैष्णवं प्रति। विष्णुरूपद्विजेनैव सार्द्धं तेन मुदा ययौ
अपश्यत्पुरुषं शुद्धं ज्वलंतं च पुरःस्थितम्। सर्वलक्षणसंपूर्णं दीप्यमानं स्वतेजसा
अब्रवीत्स च धर्मात्मा ध्यानस्थं च हरेः प्रियम्। वदनो यद्यद्वृत्तं वै दूरात्त्वां चागतो ह्यहम्
वैष्णव उवाच-। प्रसन्नस्ते सुरश्रेष्ठो दानवारीश्वरः सदा। दृष्ट्वा त्वां च मनोऽस्माकं हृष्यतीवाधुना द्विज
कल्याणं चातुलं तेद्य फलिष्यति मनोरथः। सुरवर्त्मनि ते नित्यं चेलं शुष्यति नान्यथा
दृष्ट्वा देवं सुरश्रेष्ठं मम गेहे हरिं स्थितम्। इत्युक्ते वैष्णवेनाथ स तु तं पुनब्रवीत्
क्वासौ विष्णुः स्थितो नित्यं दर्शयाद्य प्रसादतः। वैष्णव उवाच-। अस्मिन्देवगृहे रम्ये प्रविश्य परमेश्वरम्१५० 1.50.