बाढमेतद्वचस्तात यथाभीष्टं तथा कुरु। ततो भार्यां जगादाथ अस्य वाक्याच्छिवाशिवम्
कर्तव्यं च न ते दोष आज्ञया मम सुंदरि। एतदुक्त्वा गतः सोपि भूपतेः शासनात्पितुः
अनंतरं क्षपायां च यदुक्तं च तथाकृतम्। योषितोर्मध्यगः सोपि नित्यं स्वपिति धार्मिकः
धर्मान्न चलते सोपि स्वभार्यापरभार्ययोः। संस्पर्शात्स्वस्त्रियश्चास्य कामाभिलषितं मनः
तस्याः संसर्गतश्चैव दुहितैव प्रमन्यते। स्तनौ तस्यास्तु पृष्ठे च लगन्तौ च पुनःपुनः
बालकस्येव पुत्रस्य स्तनौ मातुः समन्यते। तस्या अंगानि चांगेषु लगंति च पुनःपुनः
ततो मातुस्सुतस्येव सोमन्यत दिने दिने। तस्य योषासुसंसर्गो निवृत्तस्त्वभवत्ततः
एवं संवत्सरस्यार्द्धे तत्पतिश्चागतः पुरं। अपृच्छत्तं च लोकेषु तस्या वृत्तमथोदितम्
केचिद्भद्रं बोधयन्तो युवानोपि सुविस्मिताः। केचिदाहुस्त्वया दत्ता तया सार्द्धं स्वपित्यसौ
स्त्रीपुंसोरेकसंसर्गात्शांतता तु कथं भवेत्। तस्यां यस्याभिलाषोस्ति न पृष्टस्स वदेद्युवा
लोकानां कुश्रुतिर्वार्ता तेन पुण्यबलाच्छ्रुता। जनापवादमोक्षार्थं बुद्धिस्तस्याभवच्छुभा
दारूणि स्वयमाहृत्याजिज्वलत्स महानलम्। एतस्मिन्नंतरे तात राजपुत्रः प्रतापवान्
आगमत्तद्गृहं सद्यः सोपश्यत्तं च योषितम्। प्रोत्फुल्लवदनां नारीं प्रविषादगतं नरं
अनयोर्मानसं ज्ञात्वा राजपुत्रोवदद्वचः। किं न संभाषसे मां च मित्रकं चिरमागतम्
अब्रवीत्सोपि धर्मात्मा राजपुत्रमनष्टधीः। यत्कृतं दुष्करं कर्म मया त्वद्धितकारणात्
सर्वं व्यर्थमहं मन्ये जनानां च प्रवादतः। अद्य वह्निमहं यास्ये प्रपश्यंतु नरास्सुराः
इत्युक्त्वा स महाभागः प्रविवेश हुताशनम्। विशतस्तस्य वह्नौ न कुसुमं चिकुरालये
नांगमस्यानलोधाक्षीन्न च वस्त्रं न कुंतलम्। खे च देवा मुदा सर्वेसाधुसाध्विति चाब्रुवन्
अपतन्पुष्पवर्षाणि तस्य मूर्ध्नि समंततः। यैर्यैश्च दुष्कृतं वाक्यं गदितं तावुभौ प्रति
तेषां मुखे प्रजायंते कुष्ठानि विविधानि च। तत्रागत्य च देवाश्च वह्नेराकृष्यतं मुदा
अपूजयन्सुपुष्पैश्च मुनयो विस्मयं गताः। सर्वैर्मुनिवरैरेवं मनुष्यैर्विविधैस्तदा
अर्च्यते तु महातेजाः स च सर्वानपूजयत्। सज्जनाद्रोहकं नाम कृतं देवासुरैर्नृभिः
तस्य पादरजः पूता सस्यपूर्णा धराभवत्। सुराश्चाहुश्च तं तत्र भार्या ते संप्रगृह्यताम्
एतस्य सदृशो लोके न भूतो न भविष्यति। नास्तीति सांप्रतं पृथ्व्यां कामलोभाजितः पुमान्
देवासुरमनुष्याणां रक्षसां मृगपक्षिणाम्। कीटादीनां च सर्वेषां काम एष सुदुर्जयः
कामाल्लोभात्तथाक्रोधान्नित्यं सत्त्वेषु जायते। संसारबंधकः कामो ह्यकामो न क्वचिद्भवेत्
अनेनैव जितं सर्वं भुवनानि चतुर्दश। अमुष्य हृदये नित्यं वासुदेवो मुदास्थितः
एवं स्पृष्ट्वाथ दृष्ट्वा तं मनुष्याः सर्वकल्मषात्। पूयंते ह्यनघाश्चैव लभंते चाक्षयां दिवम्
एवमुक्त्वा गता देवा विमानैश्च दिवं मुदा। मनुष्याः प्रययुस्तुष्टा दंपती स्वगृहं तथा
दिव्यं चक्षुस्तदा तस्य चासीद्देवान्स पश्यति। त्रैलोक्यस्य च वार्त्तां च जानाति लीलया भृशम्