तैलतापनतांबूलं तथा तूलवतीं पटीम्। नित्याशनं च मिष्टान्नं दुग्धखंडं तथैव च
दापयंतं वसंते च मधुमालां सुगंधिकां। अन्यानि यानि भोग्यानि कृत्यानि विविधानि च
उष्णे चावीजयत्सोपि नित्यं च पितरावपि। ततस्तयोः प्रचर्यां च कृत्वा भुंक्तेथ सर्वदा
श्रमस्य वारणं कुर्यात्संतापस्य तथैव च। एभिः पुण्यैः स्थितो विष्णुस्तस्य गेहोदरे चिरम्
अंतरिक्षे च क्रीडंतमाधारस्तंभवर्जिते। तस्यापि भवने नित्यं स्थितं त्रिभुवनेश्वरं
विप्ररूपधरं कांतं नान्यैर्भूतं च सत्परम्। तेजोमयं महासत्वं शोभयंतं च मंदिरं
दृष्ट्वा विस्मयमापन्नो विप्रः प्रोवाच मूककम्। विप्र उवाच-। आसन्नं च ममागच्छ त्वयैवेच्छामि शाश्वतं
हितं मे सर्वलोकानां तत्वतो वक्तुमर्हसि। मूक उवाच-। पित्रोरर्चां करोम्यद्य कथमायामि तेंतिकं
अर्चयित्वा तु पितरौ कृत्यं ते करवाणि वै। तिष्ठ मे द्वारदेशे च आतिथ्यं ते करोम्यहम्
इत्युक्ते चैव चांडाले चुकोप ब्राह्मणस्तदा। ब्राह्मणं मां परित्यज्य किं कार्यमधिकं तव
मूक उवाच-। किं कुप्यसि वृथा विप्र न बकोहं तवाधुना। कोपस्सिद्ध्यति ते तावद्बकेनान्यत्र किंचन
गगने स्नानशाटी ते न शुष्यति न तिष्ठति। वचनं खात्ततः श्रुत्वा मद्गृहं चागतो भवान्
तिष्ठ तिष्ठ वदिष्यामि नोचेद्गच्छ पतिव्रतां। तां च दृष्ट्वा द्विजश्रेष्ठ दयितं ते फलिष्यति
ततस्तस्यगृहाद्विष्णुर्द्विजरूपधरो विभुः। विनिस्सृत्य द्विजं प्राह गेहं तस्याः प्रयाम्यहं
स विमृश्य द्विजश्रेष्ठस्तेन सार्धं चचाल ह। गच्छंतं तमुवाचेदं हरिं विप्रेति विस्मितः
किर्थं च त्वया विप्र चांडालस्य गृहोदरे। सदा संस्थीयते तात योषाजनवृते मुदा
हरिरुवाच-। इदानीं मानसं शुद्धं न भूतं भवतो ध्रुवम्। पतिव्रतादिकं दृष्ट्वा पश्चाज्ज्ञास्यसि मां किल
विप्र उवाच-। पतिव्रता च का तात किं वा तस्याश्श्रुतं महत्। येनाहं तत्र गच्छामि कारणं वद मे द्विज
हरिरुवाच-। नदीनां जाह्नवी श्रेष्ठा प्रमदानां पतिव्रता। मनुष्याणां प्रजापालो देवानां च जनार्दनः
पतिव्रता च या नारि पत्युर्नित्यं हिते रता। कुलद्वयस्य पुरुषानुद्धरेत्सा शतं शतं५० 1.50.
स्वर्गं भुनक्ति तावच्च यावदाभूतसंप्लवं। स्वर्गाद्भ्रष्टो भवेद्वास्याः सार्वभौमो नृपः पतिः
अस्यैव महिषी भूत्वा सुखं विंदेदनंतरं। पुनः पुनः स्वर्गराज्यं तस्य तस्या न संशयः
एवं जन्मशतं प्राप्य अंते मोक्षो भवेद्ध्रुवम्। विप्र उवाच-। पतिव्रता भवेत्कावा तस्याः किं वा च लक्षणं
ब्रूहि मे द्विजशार्दूल यथा जानामि तत्त्वतः। हरिरुवाच-। पुत्राच्छतगुणं स्नेहाद्राजानं च भयादथ
आराधयेत्पतिं शौरिं या पश्येत्सा पतिव्रता। कार्ये दासी रतौ वेश्या भोजने जननीसमा
विपत्सु मंत्रिणी भर्तुः सा च भार्या पतिव्रता। भर्तुराज्ञां न लंघेद्या मनो वाक्कायकर्मभिः
भुक्ते पत्यौ सदा चात्ति सा च भार्या पतिव्रता। यस्यां यस्यांतु शय्यायां पतिः स्वपिति यत्नतः
तत्र तत्र च साभर्तुरर्चां करोति नित्यशः। नैव मत्सरमायाति न कार्पण्यं न मानिनी
मानेऽमाने समानं च या पश्येत्सा पतिव्रता। सुवेषं या नरं दृष्ट्वा भ्रातरं पितरं सुतं
मन्यते च परं साध्वी सा च भार्या पतिव्रता। तां गच्छ द्विजशार्दूल वदकामं यथा तव