तयोर्न फलमाप्नोति कीटवद्रमते महीम्। कथयामि पुरावृत्तं विप्राः शृणुत यत्नतः
यं श्रुत्वा न पुनर्मोहं प्रयास्यथ पुनर्भुवि। पुरासीच्च द्विजः कश्चिन्नरोत्तम इति स्मृतः
स्वपितरावनादृत्य गतोसौ तीर्थसेवया। ततः सर्वाणि तीर्थानि गच्छतो ब्राह्मणस्य च
आकाशे स्नानचेलानि प्रशुष्यंति दिने दिने। अहंकारोऽविशत्तस्य मानसे ब्राह्मणस्य च
मत्समो नास्ति वै कश्चित्पुण्यकर्मा महायशाः। इत्युक्ते चानने तस्य अहदच्च बकस्तदा
क्रोधाच्चैवेरितस्तस्य स शशाप द्विजो बकम्। पपात च बकः पृथ्व्यां स भस्मीभूतविग्रहः
भीर्द्विजेंद्रं महामोहः प्राविशच्चांतकर्मणि। ततः पापाच्च विप्रस्य चेलं खं च न गच्छति
विषादमगमत्सद्यस्ततः खं तमुवाच ह। गच्छ बाडव चांडालं मूकं परमधार्मिकम्
तत्र धर्मं च जानीषे क्षेमं ते तद्वचो भवेत्। खाच्च तद्वचनं श्रुत्वा गतोसौ मूकमंदिरम्
शुश्रूषंतं च पितरौ सर्वारंभान्ददर्श सः। ददतं शीतकाले च सम्यगुष्णं जलं तयोः
तैलतापनतांबूलं तथा तूलवतीं पटीम्। नित्याशनं च मिष्टान्नं दुग्धखंडं तथैव च
दापयंतं वसंते च मधुमालां सुगंधिकां। अन्यानि यानि भोग्यानि कृत्यानि विविधानि च
उष्णे चावीजयत्सोपि नित्यं च पितरावपि। ततस्तयोः प्रचर्यां च कृत्वा भुंक्तेथ सर्वदा
श्रमस्य वारणं कुर्यात्संतापस्य तथैव च। एभिः पुण्यैः स्थितो विष्णुस्तस्य गेहोदरे चिरम्
अंतरिक्षे च क्रीडंतमाधारस्तंभवर्जिते। तस्यापि भवने नित्यं स्थितं त्रिभुवनेश्वरं
विप्ररूपधरं कांतं नान्यैर्भूतं च सत्परम्। तेजोमयं महासत्वं शोभयंतं च मंदिरं
दृष्ट्वा विस्मयमापन्नो विप्रः प्रोवाच मूककम्। विप्र उवाच-। आसन्नं च ममागच्छ त्वयैवेच्छामि शाश्वतं
हितं मे सर्वलोकानां तत्वतो वक्तुमर्हसि। मूक उवाच-। पित्रोरर्चां करोम्यद्य कथमायामि तेंतिकं
अर्चयित्वा तु पितरौ कृत्यं ते करवाणि वै। तिष्ठ मे द्वारदेशे च आतिथ्यं ते करोम्यहम्
इत्युक्ते चैव चांडाले चुकोप ब्राह्मणस्तदा। ब्राह्मणं मां परित्यज्य किं कार्यमधिकं तव
मूक उवाच-। किं कुप्यसि वृथा विप्र न बकोहं तवाधुना। कोपस्सिद्ध्यति ते तावद्बकेनान्यत्र किंचन
गगने स्नानशाटी ते न शुष्यति न तिष्ठति। वचनं खात्ततः श्रुत्वा मद्गृहं चागतो भवान्
तिष्ठ तिष्ठ वदिष्यामि नोचेद्गच्छ पतिव्रतां। तां च दृष्ट्वा द्विजश्रेष्ठ दयितं ते फलिष्यति
ततस्तस्यगृहाद्विष्णुर्द्विजरूपधरो विभुः। विनिस्सृत्य द्विजं प्राह गेहं तस्याः प्रयाम्यहं
स विमृश्य द्विजश्रेष्ठस्तेन सार्धं चचाल ह। गच्छंतं तमुवाचेदं हरिं विप्रेति विस्मितः
किर्थं च त्वया विप्र चांडालस्य गृहोदरे। सदा संस्थीयते तात योषाजनवृते मुदा
हरिरुवाच-। इदानीं मानसं शुद्धं न भूतं भवतो ध्रुवम्। पतिव्रतादिकं दृष्ट्वा पश्चाज्ज्ञास्यसि मां किल
विप्र उवाच-। पतिव्रता च का तात किं वा तस्याश्श्रुतं महत्। येनाहं तत्र गच्छामि कारणं वद मे द्विज
हरिरुवाच-। नदीनां जाह्नवी श्रेष्ठा प्रमदानां पतिव्रता। मनुष्याणां प्रजापालो देवानां च जनार्दनः
पतिव्रता च या नारि पत्युर्नित्यं हिते रता। कुलद्वयस्य पुरुषानुद्धरेत्सा शतं शतं५० 1.50.