असद्वृत्तस्य पुण्यं हि क्षयं यात्यंजनोपमम्। अनाचाराद्धतो विप्र आचारात्सुरतां व्रजेत्
ततः कंठगतैः प्राणैराचारं कुरुते द्विजः। कर्मणा मनसांगेन सदाचारं सदा कुरु
कश्यपस्योपदेशेन स विनीतोऽभवद्द्विजः। आचारं तु पुनः कृत्वा तपस्तप्तत्वा दिवं गतः
अनाचारी हतो विप्रः स्वर्गलोकेषु गर्हितः। आचारं तु पुनः कृत्वा सुरलोके महीयते
नारद उवाच-। प्राप्नुवंति गतिं लोकाः पूजयित्वा द्विजोत्तमान्। द्विजानां पीडनं कृत्वा गतिं गच्छति कां प्रभो
ब्रह्मोवाच-। क्षुधा संतप्तदेहानां ब्राह्मणानां महात्मनाम्। नार्चयेच्छक्तितो भक्त्या स याति नरकं नरः
परुषेण क्रोशयित्वा क्रोधाद्यस्तु विसर्जयेत्। स याति नरकं घोरं महारौरवकृच्छ्रकम्
सन्निवृत्तस्ततः कीटाद्यन्त्यजातिषु जायते। ततो रोगी दरिद्रस्तु क्षुधया परिपीडितः
नावमन्येत्ततो विप्रं क्षुधया गृहमागतम्। न ददामीति यो ब्रूयाद्देवाग्निब्राह्मणेषु सः
तिर्यग्योनिशतं गत्वा चांडाल्यमुपगच्छति। पादमुद्यम्य यो विप्रं हंति गां पितरौ गुरुम्
रौरवे नियतो वासस्तस्य नास्तीह निष्कृतिः। यदि पुण्याद्भवेज्जन्म स एव पंगुतां व्रजेत्
अतिदीनो विषादी च दुःखशोकाभिपीडितः। एवं जन्मत्रयं प्राप्य भवेत्तस्य च निष्कृतिः
मुष्टिचपेटकीलैश्च हन्याद्विप्रं तु यः पुमान्। तापने रौरवे घोरे कल्पांतं सोपि तिष्ठति
अथ जन्म समासाद्य कुक्कुरः क्रूरचंडकः। अंत्यजातिषु जातोपि दरिद्रः कुक्षिशूलवान्
पादमुद्यच्छते वा यस्तस्य पादे शिलीपदः। खंजो वा मंदजंघो वा खण्डपादो भवेन्नरः
पक्षवातेन चांगानि प्रकंपंते सदैव हि। मातरं पितरं विप्रं स्नातकं च तपस्विनम्
हत्वा गुरुगणं क्रोधात्कुंभीपाके चिरं भवेत्। उषित्वा चैव जायेत कीटजातिषु तत्परम्
विरुद्धं परुषं वाक्यं यो वदेद्धि द्विजातिषु। अष्टौ कुष्ठाः प्रजायंते तस्य देहे दृढं सुत
विचर्चिकाथ दद्रूश्च मंडलः शुक्ति सिध्मकौ। कालकुष्ठस्तथा शुक्लस्तरुणश्चातिदारुणः
ततो भिषक्प्रयोगे च पापात्पुण्यं पलायते। अपुण्याज्जलरेखेव तेनैव निधनं व्रजेत्
एषां मध्ये महाकुष्ठास्त्रय एव प्रकीर्तिताः। कालकुष्ठस्तथा शुक्लस्तरुणश्चातिदारुणः
महापातकभावानां ज्ञानात्संसर्गतोपि वा। अतिपातकिनामेव त्रयो देहे भवंति वै
संसर्गात्सहसंबंधाद्रोगः संचरते नृणाम्। दूरात्परित्यजेद्धीरः स्पृष्ट्वा स्नानं समाचरेत्
पतितं कुष्ठसंयुक्तं चांडालं च गवाशिनम्। श्वानं रजस्वलां भिल्लं स्पृष्ट्वा स्नानं समाचरेत्
दुरितस्यानुरूपेण देहे कुष्ठा व्यवस्थिताः। इहलोके परत्रैवाप्यत्र नास्ति तु संशयः
न्यायेनोपार्जितां वृत्तिं ब्रह्मस्वं हरते तु यः। अक्षयं नरकं प्राप्य पुनर्जन्म न विद्यते
पिशुनो यस्तु विप्राणां रंध्रान्वेषणतत्परः। तं दृष्ट्वाप्यथवा स्पृष्ट्वा सचेलो जलमाविशेत्
ब्रह्मस्वं प्रणयाद्भुक्तं दहत्यासप्तमं कुलम्। विक्रमेण तु भुंजानो दशपूर्वान्दशापरान्
न विषं विषमित्याहुर्ब्रह्मस्वं विषमुच्यते। विषमेकाकिनं हंति ब्रह्मस्वं पुत्रपौत्रकम्
मोहाच्च मातरं गत्वा ब्राह्मणीं च गुरोस्त्रियम्। पतित्वा रौरवे घोरे पुनरुत्पत्तिदुर्लभः