तार्क्ष्योपि पितरं गत्वा कथयच्चाखिलं ततः। स तच्छ्रुत्वा प्रहृष्टात्मा तनयं पुनरब्रवीत्
धन्योहं च खगश्रेष्ठ धन्या ते जननी शिवा। धन्यं क्षेत्रं कुलं चैव यस्य पुत्रस्त्वमीदृशः
यस्य पुत्रः कुले जातो वैष्णवः पुरुषोत्तमः। कुलकोटिं समुद्धृत्य विष्णुसायुज्यतां व्रजेत्
विष्णुं यः पूजयेन्नित्यं विष्णुं ध्यायेत गायति। जपेन्मंत्रं सदा विष्णोः स्तोत्रं तस्य पठिष्यति
प्रसादं च भजेन्नित्यमुपवासं हरेर्दिने। क्षयाच्च सर्वपापानां मुच्यते नात्र संशयः
यस्य तिष्ठति गोविंदो मानसे च सदैव हि। स एव च लभेद्दास्यं सपुण्यैः पुरुषोत्तमः
जन्मकोटिसहस्रेभ्यः कृत्वा सत्कर्मसंचयम्। क्षयाच्च सर्वपापानां विष्णोः किंकरतां व्रजेत्
धन्योसौ मानवो लोके विष्णोस्सादृश्यमाव्रजेत्। नित्यः सुरवरैः पूज्यो लोकनाथोऽच्युतोऽव्ययः
सुप्रसन्नो भवेद्यस्य स एव पुरुषोत्तमः। तपोभिर्बहुभिर्धर्मैर्मखैर्नानाविधैरपि
विष्णुर्न लभ्यते देवैस्त्वयासौ विप्र लभ्यते। सपत्नीव्यसनाद्धोरान्मातरं ते प्रमोचय
ततो यास्यसि देवेशं कृत्वा मातुः प्रतिक्रियाम्। गृहीत्वा जनकस्याज्ञां लब्ध्वा विष्णोर्वरं महत्
अंबापार्श्वं गतो हृष्टस्तां प्रणम्याग्रतः स्थितः। विनतोवाच-। अभवद्भोजनं तेऽद्य पुत्र दृष्टः पितापि च
किमर्थं वा विलंबस्ते चिंतया व्यथिता ह्यहम्। स मातुर्वचनं श्रुत्वा गरुडः प्रहसन्निव
कथयामास वृत्तांतं सा श्रुत्वा विस्मिताऽभवत्। कथं च दुःष्करं कर्म शिशुभावात्त्वया कृतम्
धन्याहं मे कुलं धन्यं यस्त्वं विष्णुसखोऽभवः। लब्ध्वा वरं महात्मानं दृष्ट्वा मे हृष्यते मनः
पौरुषेण त्वया वत्स उद्धृतं मे कुलद्वयम्। सुपर्ण उवाच-। मातः किं ते करिष्यामि प्रियमेव तदुच्यताम्
कार्यं कृत्वाथ यास्यामि पार्श्वं नारायणस्य च। एतच्छ्रुत्वा तु सा प्राह गरुडं विनता सती
महद्दुःखं च मे चास्ति कुरु तात प्रतिक्रियाम्। भगिनी मे सपत्नी सा पणितहं तया पुरा
तस्या दास्यमहं प्राप्ता कस्तारयति मामितः। कृष्णं कृत्वा विषैरश्वं तस्याः पुत्रैर्महोरगैः
उषःकालेऽवदत्सा च अश्वोयं कृष्णतां व्रजेत्। ततोहमवदं तत्र सदा चायं रुचासितः
मिथ्या ते वचनं मातः प्रतिज्ञां साऽकरोत्तदा। ततोहमब्रुवं कद्रूं शपथं नागमातरम्
यदीमं कृष्णताभ्येति हरेरश्वमहं तदा। कृता भवामि ते दासीत्यहमेतत्तदाऽवदम्
ततस्तस्मिन्हरेरश्वे कृते कृष्णे च कृत्रिमैः। तस्याः पुत्रैश्च धूर्तैश्च दासीत्वमगमं तदा
यस्मिन्काले ह्यभीष्टञ्च तस्या द्रव्यं ददाम्यहम्। तस्मिन्काले ह्यदासीत्वं यास्यामि कुलनंदन
गरुड उवाच। पृच्छ शीघ्रं च मातस्तां करिष्यामि प्रतिक्रियाम्। भक्षयिष्यामि तान्नागान्प्रतिज्ञामे यथार्थतः
ततः कद्रूमुवाचेदं विनता दुःखिता सती। अभीष्टं वद कल्याणि येन मुच्येय कृच्छ्रतः
अब्रवीत्सा दुराचारा पीयूषं दीयतामिति। एतच्छ्रुत्वा तु वचनमभवत्सा च निष्प्रभा
ततः शनैरुपागम्य तनयं प्राह दुःखिता। अमृतं प्रार्थयत्पापा तात किं वा करिष्यसि
श्रुत्वा वाक्यं गरुत्मांश्च महाक्रोधसमन्वितः। अमृतं चानयिष्यामि मातर्मा विमुखी भव
एवमुक्त्वा तु तरसा स गतः पितुरंतिकम्। अमृतं चानयिष्यामि मातुरर्थेऽधुनाऽनघ