आहारार्थी पुरा वत्स गरुडो विनतासुतः। पतंगोपि बहिः साक्षादंडान्निस्सृत्य शावकः
क्षुधार्थी मातरं प्राह भक्ष्यं मे दीयतामिति। ततः पर्वतसंकाशं गरुडं च महाबलम्
दृष्ट्वा माता महाभागा तनयं हृष्टमानसा। क्षुधां ते बाधितुं पुत्र न शक्नोमि समंततः
तव तातस्तपस्तेपे लौहित्यस्योत्तरे तटे। कश्यपो नाम धर्मात्मा साक्षाल्लोकपितामहः
तत्र गच्छस्व पितरं पृच्छ कामं यथा तव। अस्योपदेशतस्तात क्षुधा ते शममेष्यति
ततो मातुर्वचः श्रुत्वा वैनतेयो महाबलः। अगमत्पितुरभ्याशं समुहूर्तान्मनोजवः
दृष्ट्वा तातं मुनिश्रेष्ठं ज्वलंतमिव पावकम्। प्रणम्य शिरसा वाक्यमुवाच पितरं खगः
भक्षार्थी समनुप्राप्तः सुतोहं ते महात्मनः। क्षुधया पीडितो नाथ भक्ष्यं मे दीयतां प्रभो
ततो ध्यानं समालभ्य ज्ञात्वा तं विनतासुतं। पुत्रस्नेहाद्वचश्चेदं प्रोवाच मुनिसत्तमः
अनेकशतसाहस्रा निषादाः सरितांपतेः। तीरे तिष्ठंति पापिष्ठास्तान्संभक्ष्य सुखी भव1.47.
तीर्थमुत्सादयंति स्म तीर्थकाका दुरासदाः। विना विप्रं निषादेषु भक्षय त्वमलक्षितं
इत्युक्तः प्रययौ पक्षी भक्षयामास तांस्ततः। अलक्ष्यभावो विप्रोपि गिलितस्तेन पक्षिणा
स तस्य गलके गाढं लालगीति द्विजस्तदा। वमितुं गिलितुं चापि न शशाक द्विजोत्तमः
गत्वाथ पितरं प्राह किमेतदिति मे पितः। लग्नं मे गलके सत्वं प्रतिकर्तुं न शक्नुयां
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कश्यपस्तमुवाच ह। मयोक्तं ते पुरा वत्स ब्राह्मणोयं न बुध्यसे
इत्युक्त्वा च मुनिर्धीमान्द्विजं प्राह स धार्मिकः। आगच्छ त्वं ममासन्नं हितं ते प्रवदाम्यहं
तमुवाच तदा विप्रः कश्यपं मुनिपुंगवम्। ममैते सुहृदो नित्यं सर्वे संबंधिनः प्रियाः
श्वशुराः स्यालकाश्चाप्तास्सबालाश्च तथापरे। एतैः सह प्रयास्यामि निरयं चापि वा शिवम्
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा विस्मितः कश्यपोऽब्रवीत्। द्विजानां च कुले जातश्चांडालैः पतितो भवान्
पुरुषास्ते प्रतिष्ठंते घोरे च निरये ध्रुवम्। चिराय निष्कृतिस्तेषां नैवास्तीह कथंचन
सर्वांश्चैव दुराचारांश्चांडालान्पापकारिणः। दोषांस्त्यक्त्वा नरः पश्चात्सुखी भवति नान्यथा
अज्ञानाद्यदि वा मोहात्कृत्वा पापं सुदारुणं। ततो धर्मं चरेद्यस्तु स गच्छेत्परमां गतिं
पापकृन्न चरेद्धर्मं पापे कुर्यान्मतिं पुनः। शिलानावं यथारूढः सागरे संनिमज्जति
कृत्वा सर्वाणि पापानि तथा दुर्गतिसंचयं। उपशांतो भवेत्पश्चात्तं दोषं शमयिष्यति
तमुवाच महाप्राज्ञं द्विजं मुनिवरोत्तमम्। यदिमां न जहातीह खगः सर्वांश्च बांधवान्
ततः प्राणं च त्यक्ष्यामि खगे मर्मावघातिनि। नोचेत्त्यजतु मे बंधून्प्रतिज्ञा मे दृढात्मनः
ततस्तार्क्ष्यमुवाचेदं मुनि र्ब्रह्मवधे भयात्। उद्वमैतान्सविप्रांश्च म्लेछानेतान्समंततः
वनेषु पर्वतान्तेषु दिक्षु तान्पतगेश्वर। उद्ववाम ततः शीघ्रं दोषज्ञः पितुराज्ञया
ततः सर्वेऽभवन्व्यक्ता अकेशाः श्मश्रुवर्जिताः। यवना भोजनप्रीताः किंचिच्छ्मश्रुयुताश्च ये
अग्नौ च नग्नकाः पापा दक्षिणस्यामवाचकाः। घोराः प्राणिवधे प्रीता दुरात्मानो गवाशिनः