नारद उवाच-। तव प्रसादतो ज्ञातो विप्रः पुण्यतमश्च यः। यथा जानामि देवेश क्रियया ब्राह्मणाधमम्
ब्रूहि शीघ्रं सुरश्रेष्ठ यदि प्रीतिं मयीच्छसि। ब्रह्मोवाच-। स्नानैर्दशविधैर्मुक्तस्तथैव तर्पणादिभिः
संध्यासंयमहीनश्च स एव ब्राह्मणाधमः। देवपूजाव्रतैर्मुक्तो वेदविद्यादिभिस्तथा
सत्यशौचादिभिश्चैव योगज्ञानाग्नितर्पणैः। पंचस्नानानानि विप्राणां कीर्तितानि महर्षिभिः
आग्नेयं वारुणं ब्राह्मं वायव्यं दिव्यमेव च। आग्नेयं भस्मना स्नानमद्भिर्वारुणमुच्यते
आपोहिष्ठेति वै ब्राह्मं वायव्यं गोरजः स्मृतम्। अद्भिरातपवर्षाभिर्दिव्यं स्नानमुदाहृतम्
एतैस्तु मंत्रतः स्नानात्तीर्थानां फलमाप्नुयात्। तुलसीपत्रसंलग्नं सालग्रामशिलांबु च
गवां शृंगोदकं चैव विप्रपादोदकं च यत्। गुरूणामेव मुख्यानां पूतात्पूतमिति स्मृतिः
त्याग तीर्थादिभिर्यज्ञैर्व्रतहोमादिभिस्तथा। यत्फलं लभते धीरः स्नानैरेतैस्तु तत्फलम्
तर्पणैश्च विनिर्मुक्तः पितॄणामेव नित्यशः। पितृहा नरकं याति संध्याहीनस्तु विप्रहा
मंत्रव्रतविहीनश्च वेदविद्यागुणैरपि। यज्ञदानादिभिर्मुक्तो ब्राह्मणश्चाधमाधमः
यज्ञार्थका देवलका नाक्षत्रा ग्रामयाजकाः। परदाररता नित्यं पंचैते ब्राह्मणाधमाः
मंत्रसंस्कारहीनाश्च शुचिसंयमवर्जिताः। मोघाशिनो दुरात्मानो ब्राह्मणाश्चाधमाधमाः
अपि स्तेयरता मूढाः सर्वधर्मविवर्जिताः। उन्मार्गगामिनो नित्यं ब्राह्मणाश्चाधमाधमाः
श्राद्धादिकर्मरहिता गुरुसेवाविवर्जिताः। अमंत्रा भिन्नमर्यादा एते सर्वाधमाधमाः
असंभाष्या इमे दुष्टास्सर्वे निरयगामिनः। अमेध्यास्ते दुराचारा अपूज्याश्च समंततः
खड्गोपजीविकाः प्रेष्या गोवाहनरता द्विजाः। कारुवृत्युपजीवाश्च गणवार्द्धषिकाश्च ये
बालापण्याभिचाराश्च अंत्यजाश्रयमाश्रिताः। कृतघ्नाश्च गुरुघ्नाश्च एते सर्वाधमाः स्मृताः
ये चैवान्ये हताचाराः पाषंडा धर्मनिंदकाः। दूषकादेव भेदानामेते ब्रह्मद्विषो द्विजाः
तथापि ब्राह्मणश्चैव न हंतव्यः कदाचन। एनं हत्वा द्विजश्रेष्ठ ब्रह्महा पुरुषो भवेत्
अंत्यजातिषु म्लेच्छेषु तथा चांडालजातिषु। पतितो वान्नयोनिभ्यां न हंतव्यः कथंचन
सर्वजातिस्त्रियं गत्वा सर्वाभक्ष्यस्य भक्षणात्। द्विजत्वं न विनश्येत पुण्याद्विप्रो भवेत्पुनः
नारद उवाच-। ईदृशं दुष्कृतं कृत्वा पश्चात्पुण्यं समाचरेत्। कां गतिं यात्यसौ विप्रः सर्वलोकपितामह
ब्रह्मोवाच-। कृत्वा सर्वाणि पापानि पश्चाद्यस्तु जितेंद्रियः। मुच्यते सर्वपापेभ्यः पुनर्ब्रह्मत्वमर्हति
शृणु पुत्र कथां रम्यां विचित्रां च पुरातनीम्। कस्यचिद्ब्राह्मणस्यापि यौवनाढ्यः सुतोऽभवत्
ततो यौवनसंपत्तेर्मोहाच्च पूर्वकर्मणः। चांडालीमगमत्सद्यस्तस्याः प्रियतरोऽभवत्
तस्यामुत्पादितास्तेन पुत्रा दुहितरस्तथा। स्वकुटुंबं परित्यज्य गृहे तस्याश्चिरं स्थितः
अन्या भक्ष्यं न चाश्नाति घृणया च सुरां त्यजेत्। तमुवाच सदा सा च भक्षयान्यतरां सुराम्
तामुवाच तदा शौचं गदितुं नार्हसि प्रिये। उत्कारो जायते तस्याः श्रवणात्सततं मम
एकदा स मृगान्वेषात्श्रांतः सुप्तो गृहे दिवा। गृहीत्वा सा सुरां तस्य हसित्वा च मुखे ददौ