माहेश्वरीं तथा ब्राह्मीं शौरीं वा बाडवीं तथा। सौपर्णीमथ वायव्यां शंखिनीं तैत्तिरीं तथा
सौरीं सौम्यां शिवदूतीं चामुंडामथ वारुणीं। वाराहीं नारसिंहीं च वैष्णवीं च विभावरीं
शतानंदां भगानंदां पिच्छिलां भगमालिनीं। बालामतिबलां रक्तां सुरभीं मुखमंडिताम्
मातृनंदां सुनंदां च बिडानीं शकुनीं तथा। रेवतीं च महापुण्यां तथैव शिखिपट्टिकां
शूलेन च ततो दैत्यं बिभेद त्रिपुरांतकः। निर्गतं रुधिरं तस्मात्पपुस्ता मातरस्तदा
नीरक्तो हि तदा दैत्यश्शुष्कतां प्राप भूपते। शूले प्रोतस्तदा दैत्यो दिव्यवर्षसहस्रकम्
महाबलेन रुद्रेण विधृतोपि मृतो नहि। स्तुतस्तेन तदा शंभुर्भक्त्या दैत्येन सुव्रत
नमोस्तु शंभो भवनाशहेतो नमोस्तु ते देव वरप्रसीद। त्वं भू जलाग्नीरनभोर्कसोमयज्वाष्टमूर्तिर्भवभावनोलम्
त्वां वै बाणो बहुवाद्येन तोष्य प्राप्तश्चैश्यं स्वे पुरे तत्स्वरक्ष्यम्। रक्षोधीशो बाहुभिस्तोल्यशैलं युष्मत्क्रांतक्लिष्टरूपो ह्यनौषीत्
प्राप्तोप्यैश्यं सर्वरक्षोगणानां पुत्रं चापि प्रोर्जितं शक्रबंधम्। भवभयहर हर परम उदार मम सुखकरण निखिल सुरसार
जितमरुदभिमतवितरणपार तव पदकमलमिहारणसार। तवेश पादपंकजं करोति यो नरो हृदि सदेशतस्य वांछितं ददासि भक्तिभावितः
मुनीश्वराः पुरा हरं भवंतमेवमादरात्प्रपूज्य लिंगरूपिणं समापिता मनोरथान्। भवोद्भवैकरूपिणं प्रपंचपंचकाकृतिं विचिंत्यवृक्षकोटरस्थ एष जीवजीवनं
भवेद्भवाङ्घ्रिचिंतनाप्तसर्वकामईश्वर त्वदीय किंकरान्विते पदे पदे समागतः। मूढोहं नाभिजानामि त्वां स्तोतुं भक्तवत्सल
सदीश्वरेण मनसाप्यनुकंप्यो रणं गतः। इति स्तुतो महेशस्तु भक्त्या दैत्येन सादरं
गणेशतां ददौ तस्मै नाम भृंगीरिटीति च। एष ते महिमा भूप हरस्य भवहारिणः
कथितो विघ्नविघ्नाख्यस्तत्पराणां सुखावहः। भीष्म उवाच। मनुष्यस्यापि देवत्वं सुखं राज्यं धनं यशः
जयं भोग्यं तथारोग्यमायुर्विद्यां श्रियं सुतं। बंधुवर्ग शिवं सर्वं ब्रूहि मे विप्रसत्तम
पुलस्त्य उवाच। एभिर्गुणैर्युतः श्रीमान्सदैवब्राह्मणो भुवि। त्रैलोक्ये तु सदा मेध्यो विप्रदेवो युगेयुगे
पूजयित्वा द्विजान्देवाः स्वर्गं भुंजंति चाक्षयं। धरामवंति राजानो लोकावित्तं सुखं शिवं
लोके विप्र समो नास्ति देवानामपि दैवतं। स च धर्ममयः साक्षाद्भुवि मुक्तिप्रदो भृशं
लोकानां स गुरुः पूज्यस्तीर्थभूतोऽनघो जनः। सर्वदेवालयः सत्वो निर्मितो ब्रह्मणा पुरा
इममर्थं पुरा पृष्टो नारदेन पितामहः। कस्मिंस्तु पूजिते ब्रह्मन्प्रसादी माधवो भवेत्
ब्रह्मोवाच -। यस्य विप्राः प्रसीदंति तस्य विष्णुः प्रसीदति। तस्माद्ब्राह्मण शुश्रूषुः परं ब्रह्माधिगच्छति1.46.
विष्णुर्ब्राह्मणदेहेषु सदा वसति नान्यथा। तस्माद्ब्राह्मणपूजायां विष्णुस्तुष्यति तत्क्षणात्
विप्रान्यः पूजयेन्नित्यं दानमानार्चनादिभिः। कृतं क्रतुशतं तेन विध्युक्तं प्रियदक्षिणम्
ब्राह्मणस्य मुखं क्षेत्रमनूषरमकण्टकम्। वापयेत्सर्वबीजानि सा कृषिस्सार्वकालिकी
अभिगम्य तु यद्दत्तं यच्च दानं मनोरमं। विद्यते सागरस्यांतो दानस्यांतो न विद्यते
मनसापि न हिंसंति भूदेवमाततायिनं। मनोनुकूलतां यांति देवैरपि च दुर्लभां
गृहे यस्यागतो विद्वान्नैराश्यं नोपगच्छति। सर्वपापक्षयस्तस्य चाक्षयं स्वर्गमश्नुते
काले देशे च पात्रे च विप्रे यच्चार्पयेद्वसु। तद्धनं चाक्षयं विद्धि जन्मजन्मनि तिष्ठति