अयमेव च संसारसागरात्सकलादपि। सत्त्वानुत्तारयन्देवः कर्णधाराय ते प्रभुः
यजंतो जंतवो भक्त्या यं देवं विविधाः सदा। निःश्रेयसाय कल्पंते तं नतो भास्करं विभुम्
यस्तूदयाद्रिशिखरे मकुटायमानलीलागभस्तिभिरलं कुसुमप्रकाशैः। व्याप्य स्वदीधितिगणैः प्रदिशो दिशश्च देदीप्यते स सविता विभवाय लोके1.46.
ब्रह्मेंद्ररुद्रमरुदच्युतवह्निपाथो नाथ प्रयोगनिपुणैश्च ऋषींद्रसंघैः। श्रेयोर्थिभिः प्रतिदिनं दिवसांगरागैर्दिव्यांगरागपरिलिप्त समस्तदैहैः
पूज्यं वपुस्तव सदा प्रलये हि वेदैर्गीर्भिर्विचित्रपदमंडलमंडिताभिः। ये त्वां स्तुवंति परसद्मनि सद्महीना नित्यं प्रसारितकरा भुवि ते भवंति
ये दद्रुकुष्ठपिटिकादिभिरर्दितांगाः शीर्णत्वचः कुनखिनश्च्युतकेशनाशाः। देवेश तेपि तवपादनता भवंति सद्यो द्विरष्टशरदाकृतयो मनुष्याः
सामेति सामगगणा हि मखार्थकं त्वामध्वर्यवस्त्वृगिति बह्वृचमुख्यपूगाः। त्वामेवमार्यमिति कार्यविदोधिगंतुं नागाश्च वेति पितरोप्यथ सर्वगंधम्
मायेति चोपनिषदर्कषडेव देवा मर्त्यास्तथा वयमिवेह उपासतेऽमी। गंधर्वकिन्नरगणाः सहचारणैस्तु रूपं तथा च भगवन्प्रतिपद्यसे त्वम्
येनार्चयंति सततं भवतोर्च्यमर्चिस्तेर्चिष्प्रतापितदिगंबरवित्तहीनाः। क्षुत्क्षामकंठजठराघटखर्परेण भिक्षामटंति परवेश्मसुतेर्थहीनाः
उत्फुल्लकोकनदकोशविशालनेत्रमीषद्विलासलुलिताञ्चितपिंगतारम्। कामं प्रशस्ततरसुंदरहाररम्यमुत्तुंगपीवरपयोधरभारखिन्नं
रंभोपमोरु पृथुपीननितंबबिंबानद्धक्वणन्मणिरणद्रशनाकलापं। बृंदं ललाटतटकोटिपटांतलंबि हेमांचलांचितमुखं कुलपालिकानाम्
कांतं गृहेषु कलगद्गदभाषितानां झंकारनूपुररवेणविरावितानाम्। तेषां कृशानुकरमिन्दुसमानकांतं यैरर्चितोसि भगवन्भवमोचनस्त्वं
ब्रह्मा त्वमेव हरिरस्यनिलोऽनलोसि रुद्रोंऽतकोसि वरुणोऽस्यमराधिपोसि। सोमोसि वायुरसि भूरसि चेश्वरोसि यज्ञोसि वित्तपतिरस्यपराजितोसि
ते सप्तसप्तिसुरवाहरणेन मुक्ता भूमावथेति तरसोरुतरंतरीताः। व्योमैतदंतरहितं परितो हि गत्वा गच्छंति न श्रमदं हिमनागपीमे
ध्यानैकयोगनिरताश्च समाधिभावात्ध्यात्वा पदं तव तुरीयमनंतमूर्ते। मुक्तामयास्तनुभृतो न भियाभियुक्तास्तद्ब्रह्मशाश्वतमचिंत्यमनाद्यनंतं
जन्मादिरोगरहितं परमं पुराणमीशं जरामरणशोकभयातिरिक्तम्। स्थूलानुभावनगणागणितं विशुद्धं वेदांतवादिभिरलं परिमन्यते यत्
त्वामग्निपुंजवपुषं तपसां निवासं याता दिवं सुचिरकालमुपास्यभक्ताः। भानो सुरासुरसमूहशिरोनिघृष्ट पादारविंदयुगलामलचारुमूर्त्ते
भूतेशभूतवरदा सकृदव्ययात्मन्व्योमाट्टहाससवितर्भुवनैकदीप। ऋक्साममंत्रयजुषामधिवास नाम सृष्टिस्थितिप्रलयकारणलोकपाल
दीनस्य देव कृपणस्य भवेभवे मे मग्नस्य चारुदविचार मनोरथानि। शश्वद्यतीश्वर शशी करकंकघोरोत्पातो जरामरणशोकरुगांतरस्य
यः प्रातः सायमिदं मध्याह्ने वा पठेच्च दीप्तांशोः। सालोक्यं याति रवेः प्राप्नोति धर्मार्थकामांश्च
नित्यं तस्माच्च सूर्याच्च मनसोभिहितं च यत्। नमस्ते देवदेवेश भक्तानामभयंकर
सुब्रह्मण्य नमस्ते तु सर्वदेवनमस्कृत। तिग्मांशो वै नमस्तुभ्यं जगतश्चक्षुषे नमः
प्रभाकर नमस्तेस्तु भानो जय जगत्पते। अनेन दनुमुख्येन पीडितोहं जगत्पते
किं करोमि कथं चैनं घातयामि दिवाकर। सूर्य उवाच-। जय शूलेन पापिष्ठं मायाशतविशारदम्
जयं प्राप्नुहि देवेश हत्वा शूलेन चांधकम्। गृह्य शूलं ततो दूरमाक्षिप्य हर तेजसा
ततोन्धकस्त्रिशूलेनाताडयत्पापकर्मकृत्। तस्मिन्युद्धे तथा रुद्रो ह्यन्धकेनाभिपीडितः
मुमोच बाणमुत्युग्रं नाम्ना पाशुपतं हि यत्। पिनाकमानम्य दोर्भ्यां पिनाकी शंकरः स्वयम्
रुद्रबाणविनिर्भेदाद्रुधिरादन्धकस्य तु। अंधकाश्च समुत्पन्नाश्शतशोथ सहस्रशः
तेषां विदार्यमाणानां रुधिरादपरे पुनः। बभूवुरंधका घोरा यैर्व्याप्तमखिलं जगत्
तं तु मायाविनं दृष्ट्वा देवदेवस्तदांधकम्। पानार्थमंधकस्यास्रं ससृजे मातृकास्तदा