दत्तस्ते किंकरो देवि मया मायाशतैर्युतः। इत्युक्त्वा कौशिकी देवी विंध्यशैलं जगाम ह
उमापि प्राप्तसंकल्पा जगाम गिरिशांतिकं। प्रविशंतीं तु तां द्वारादपहृत्य समाहितः
रुरोध वीरको देवीं हेमवेत्रलताधरः। तामुवाच च कोपेन रूपे तु व्यभिचारिणीं
प्रयोजनं न तेत्रास्ति गच्छ यावन्न भक्ष्यसे। देव्यारूपधरो दैत्यो देवं वंचितुमागतः
प्रविष्टो न च दृष्टोसौ स च देवेन घातितः। घातिते चाहमाज्ञप्तो नीलकंठेन कोपिना
द्वारे त्वनवधानं ते यस्मात्पश्यामि वै ततः। भविष्यसि न मे द्वास्थो वर्षपूगाननेकशः
अतस्ते नात्र दास्यामि प्रवेशं गम्यतां द्रुतम्। एकां मुक्त्वा गिरिसुतां मातरं स्नेहवत्सलाम्
प्रवेशं लभते नान्या नारी कमललोचने। इत्युक्त्वा तु तदा देवी चिंतयामास चेतसा1.44.
नारी नैव स दैतेयो वायुर्मे यामभाषत। वृथैव वीरकश्शप्तो मया क्रोधपरीतया
अकार्यं क्रियते मूढैः प्रायः क्रोधसमन्वितैः। क्रोधेन नश्यते कीर्तिः क्रोधो हंति स्थितां श्रियम्
अपरिच्छिन्नतत्वार्था पुत्रं शापितवत्यहं। विपरीतार्थबुद्धीनां सुलभो विपदागमः
संचिंत्यैवमुवाचेदं वीरकं प्रति शैलजा। सज्जलज्जाविकारेण वदनेनाम्बुजत्विषा
देव्युवाच-। अहं वीरक ते माता न तेस्तु मनसो भ्रमः। शंकरस्यास्मि दयिता सुता तुहिनभूभृतः
मम गात्रच्छविभ्रांत्या मा शंकां पुत्र धारय। तुष्टेन गौरता दत्ता ममेयं पद्मजन्मना
मया शप्तोस्यविदिते वृत्तांते दैत्यनिर्मिते। ज्ञात्वा नारीप्रवेशं तु शंकरे रहसि स्थिते
ननिवर्तयितुं शक्यः शापः किंतु ब्रवीमि ते। शीघ्रमेष्यसि मानुष्यात्सर्वकामसमन्वितः
शिरसा तु ततो वंद्य मातरं पूर्णमानसः। उवाच साध्वीं पूर्णेन्दु द्युतिं तुहिनशैलजां
वीरक उवाच-। नतसुरासुरमौलिलसन्मणिप्रवरकांतिकरालिनखाङ्घ्रिके। नगसुते शरणागतवत्सले नवनमोवनतार्त्तिविनाशिनि
तपनमंडलमंडितकंधरे पृथुसुवर्णनगद्युतिहारिके। विषमभंगविषंगमभीषितो गिरिसुते भवतीमहमाश्रये
जगतिकाप्रणताभिमता ददौ झटिति सिद्धिमृते भवतीं यथा। जगतिकां प्रणमेच्छशिशेखरो भुवनभृन्मुनयो भवतीं यथा
विमलयोगविनिर्मितदुर्जये सुतनुतुल्यमहेश्वरमंडली। विदलितांधकबांधवसंहतिः सुरवरैः प्रथमं त्वमभिष्टुता
सितसटापटलोद्धतकंधराभवमहामृगराजरयस्थिता। विमलशक्तिमुखानलपिंगला यतभुजौघनिपिष्टमहासुरा
निगदिता भुवनैरतिचंडिकाजननिशुंभनिशुंभनिषूदिनी। प्रणतचिंतितदा भवदा नवप्रशमनैकरतिस्तरसा भुवि
वियतिवायुपथे ज्वलनाकुलेवनितले तव देवि च यद्वपुः। तदजितेप्रतिमे प्रणमाम्यहं भुवनभाविनिते भववल्लभे
जलधयो ललितोद्धतवीचयो हुतवहो द्युतिदग्धचराचरः। फणसहस्रभृतश्च भुजंगमास्त्वमभिधास्यसि मामभयंकरा
भगवति स्थिरभक्तजनाश्रये प्रतिगतो भवतीचरणाश्रयं। करणजातमिहास्तु ममाश्रवैतवविलासमुखानुभवास्यदम्
सुप्रसन्ना ततो देवी वीरकस्येति संस्तुता। प्रविवेश शुभंभर्तुर्भुवनं भूधरात्मजा
द्वास्थोपि वीरको देवान्हरदर्शनकांक्षिणः। व्यसर्जयत्स्वकानेव गृहानादरपूर्वकं
नास्त्यत्रावसरो देवा देव्याः सह वृषाकपिः। निभृतः क्रीडतीत्युक्ता ययुस्ते च यथागतं
गते वर्षसहस्रे तु देवास्त्वरितमानसाः। ज्वलनं चोदयामासुर्ज्ञातुं शंकरचेष्टितं