सिद्धिर्मूर्तिमती त्वेषा साधयिष्यति चिंतितम्। इति श्रुत्वा तु वचनं स तदाकाशमंडले
अनुज्ञाय सुतां शैलो जगामाशु स्वमंदिरम्। पुलस्त्य उवाच-। शैलजापि ययौ शैलमगम्यमपि दैवतैः
सखीभ्यामनुयाता तु नियता नगराजजा। शृंगं हिमवतः पुण्यं नानाधातुविभूषितम्
दिव्यपुष्पलताकीर्णं भ्रमरोद्घुष्टपादपम्। दिव्यप्रस्रवणोपेतं मनोरथशतोज्ज्वलम्
नानापक्षिसमायुक्तं चक्रवाकोपशोभितम्। जलजस्थलजैः पुण्यैः प्रफुल्लैरुपशोभितम्
चित्रकंदरसंगुह्यं दिव्यगेहसमन्वितम्। विहंगसंघसंघुष्टं कल्पपादपसंकटम्
तत्रापश्यन्महाशाखं शाखिनं हरितच्छदम्। सर्वर्तुकुसुमोपेतं चक्रवाकोपशोभितम्
नानापुष्पशताकीर्णं नानाविधफलान्वितम्। त्यक्तं सूर्यस्य रुचिभिर्भिन्नसंहतपल्लवम्
तत्रांबराणि संत्यज्य भूषणानि च शैलजा। संवीता वल्कलैर्दिव्यैर्दर्भनिर्मितमेखला
त्रिःस्नाता पाटलाहारा बभूव शरदां शतम्। शतमेकेन जीर्णेन पर्णेनावर्त्तयत्तदा
निराहारा शतं साभूत्समानां तपसो निधिः। तत उद्वेजिताः सर्वे प्राणिनस्तपसोग्निना
ततः सस्मार भगवान्मुनीन्सप्त शतक्रतुः। ते समागम्य मुदिताः सर्वे समुदितास्तथा1.43.
पूजितास्ते महेंद्रेण पप्रच्छुस्तत्प्रयोजनम्। किमर्थं हि सुरश्रेष्ठ संस्मृतास्तु वयं त्वया
शक्रः प्रोवाच शृण्वंतु भगवंतः प्रयोजनम्। हिमाचले तपो घोरं तप्यते भूधरात्मजा
तस्याभिमतयोगेन भवंतः कर्तुमर्हथ। तपः समापनं देव्या जगदर्थे त्वरान्विताः
तथेत्युक्त्वा ततः शैलं सिद्धसंघातसेवितम्। ऊचुरागम्य मुनयस्तामथो मधुराक्षरम्
पुत्रि कस्ते व्यवसितः कामः कमललोचने। तानुवाच ततो देवी सादरं गौरवान्मुनीन्
देव्युवाच-। तपस्यंतो महाभागाः प्रोह्य मौनं भवादृशां। वंदनाय नियुक्ता धीर्याचयत्यविकल्पितम्
सुप्रसन्नमुखा यूयं गृहीत्वासनमादितः। उपविष्टाः श्रमं मुक्त्वा ततः प्रक्ष्यथ मामनु
इत्युक्तास्ते ततश्चक्रुस्तत्रासनपरिग्रहम्। सा च तान्विधिवत्पूर्वं पूजयित्वा विधानतः
उवाचादित्यसंकाशान्मुनीन्सप्तॠषीन्शनैः। त्यक्त्वा व्रतात्मकं मौनं नत्वा च विधिवन्मुनीन्
भगवंतोपि मौनांते तस्याः सप्तर्षयोप्यथ। गौरवाधारतां प्राप्तां पप्रच्छुस्तां पुनस्तथा
सापि गौरवगर्भेण मनसा चारुहासिनी। मुनीन्सर्वांस्तथालोक्य प्रोवाच प्रोह्य वाग्यमम्
भगवंतो विजानीथ प्राणिनां मनसेप्सितम्। शरीरादिभिरत्यर्थं कदर्थ्यं ते हि देहिनः
केचित्तु निपुणास्तत्र घटंते विविधोद्यमैः। उपायैर्दुर्लभान्भावान्प्राप्नुवंति ह्यतंद्रिताः
अपरे तु परिच्छिद्य नानाकारानुपक्रमान्। देहांतरार्थं सारंभमाश्रयंति हि तद्व्रतम्
ममत्वाकाशसंभूतकुसुमस्रग्विभूषितम्। विंध्यशृंगं स्प्रष्टुकामो हस्तः प्रसरते मुहुः
अहं किल भवं देवं पतिं प्राप्तुं समुद्यता। प्रकृत्यैव दुराराध्यं तपस्यंतं च संप्रति
सुरासुरैरनिर्णीतं परमार्थक्रियाश्रयं। सांप्रतं चापि निर्दग्धो मदनो वीतरागिणा
कथमाराधयेदीशं मादृशी तादृशं शिवम्। इत्युक्ता मुनयस्ते तु स्थिरतां मनसस्ततः