त्वामिंदुमौलिशरणं प्रपन्ना प्रियाप्तयेहं सहसा महेशं। प्रयच्छ मे कामयशः समृद्धिं पतिं विना तं भगवन्न जीवे
प्रियः प्रियायाः पुरुषेश नित्यस्ततो परः को भुवनेष्विहास्ति। प्रभुः प्रभावी प्रभवः प्रियाणां प्रवीणपर्याय परापरं तपः
त्वमेव नाथो भुवनस्य गोप्तां दयालुरुन्मूलितभक्तभीतिः। इत्थं स्तुतः शंकरइंद्रमौलिर्वृषाकपिर्मन्मथकांतया तु
तुतोष दोषाकरखंडधारी उवाच चैनां मधुरं निरीक्ष्य। शंकर उवाच। भविष्यति च कामोयं काले कांते चिरादथ
अनंग इति लोकेषु स विख्यातिं गमिष्यति। इत्युक्ता शिरसा वंद्य गिरीशं कामवल्लभा
जगामोपवनं चान्यद्रतिस्तुहिन पर्वते। रुरोद चापि बहुशो दीना रम्ये स्थले स्थले
मरणव्यवसायापि निवृत्ता च शिवाज्ञया। अथ नारदवाक्येन चोदितो हिमभूधरः
कृताभरणसंस्कारां कृतकौतुकमंगलां। स्वर्गपुष्पकृतापीडां शुभ्रचीनांशुकांबराम्
सखीभ्यां संयुतां शैलो गृहीत्वा स्वसुतां ततः। जगाम सुभगे योगे तदा संपूर्णमानसः
सकाननान्युपाक्रम्य वनान्युपवनानि च। ददर्श रुदतीं नारीमप्रतर्क्यां महौजसम्
न रूपेणेदृशी लोके रम्येषु वनसानुषु। कौतुकेन परामृष्टस्तां दृष्ट्वा रुदतीं गिरिः
उपसृप्य ततस्तस्या निकटं सोप्यपृच्छत। हिमवानुवाच-। कासि कस्यासि कल्याणि किमर्थं चापि रोदिषि
नैतदल्पमहं मन्ये कारणं लोकसुंदरि। सा तस्य वचनं श्रुत्वा उवाच मधुना सह
रुदंती शोकवचनं श्वसंती दैन्यवर्धनं। रतिरुवाच-। कामस्य दयितां भार्यां रतिं मां विद्धि सुव्रत
गिरावस्मिंश्च भगवान्गिरिशस्तपसि स्थितः। तेन प्रत्यूहरुष्टेन क्रोधाद्विस्फार्य लोचनं
विमुच्याग्निशिखाज्वालां कामो भस्मावशेषितः। अहं तु शरणं याता तं देवं भयविह्वला
स्तुतवत्यथ संतुष्टस्ततो मां गिरिशोऽब्रवीत्। तुष्टोहं कामदयिते कामोत्पत्तिर्भविष्यति
त्वत्स्तुतिं चाप्यधीयानो नरो भक्त्या मदाश्रयः। लप्स्यते कांक्षितं कामं निवर्तमरणादपि
प्रतीक्षमाणा तद्वाक्यमाशावेशवशादहं। शरीरं परिरक्षिष्ये किंचित्कालं महाद्युते
इत्युक्तस्तु तया रत्या शैलः संभ्रमभीषणः। पाणावादाय तनयां गंतुमैच्छत्स्वकं पुरं
भाविनोऽवश्यभावित्वाद्भवित्री भूतभाविनी। लज्जमाना सखिमुखैरुवाच पितरं गिरिं
शैलपुत्र्युवाच-। दुर्भगेन शरीरेण किं ममानेन कारणं। कथं च तां दशां प्राप्तश्शङ्करो मे पतिर्भवेत्
तपोभिः प्राप्यतेभीष्टं नासाध्यं तु तपस्यतः। दुर्भगत्वं वृथा लोके विहिते सति साधने
तपसि भ्रष्टसंदेहा ततः स्वार्थजिगीषया। एवं तपः करिष्येहं यामीत्युक्तवतीं सुताम्
उवाच वाचा शैलेंद्रो गद्गदस्वरवर्णया। हिमवानुवाच-। उमेति चापलं पुत्रि न क्षमं तावकं वपुः
सोढुं क्लेशानुरूपस्य तपसः सौम्यदर्शने। भावीन्यपि च कार्याणि पदार्थानि सदैव तु
भाविनोर्था भवंत्येव बहवोऽनिच्छतोपि हि। तस्मान्न तपसा तेस्ति बाले किंचित्प्रयोजनम्
भवनं चैव गच्छामि चिंतयिष्यामि तत्र वै। इत्युक्ता तु यदा नैव गृहमन्वेति शैलजा
ततोद्रिश्चिंतयाविष्टः स्वसुतां प्रशशंस च। ततोंतरिक्षे दिव्या च वागभूद्भुवनत्रये
उमेति चापलं पुत्रि त्वयोक्ता तनया यतः। उमेति नाम तेनास्या भुवनेषु भविष्यति