इति श्रीपाद्मेमहापुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां श्रीकृष्णसत्यभामा संवादे अष्टाशीतितमोऽध्यायः
श्रीकृष्ण उवाच- ततो गुणवती श्रुत्वा रक्षसा निहतावुभौ । पितृभर्तजदुःखार्त्ता करुणं पर्यदेवयत्
गुणवत्युवाच- हा नाथ हा पितस्त्यक्त्वा गच्छतं क्व मया विना । बालाहं किं करोम्यद्य ह्यनाथा भवता विना
को नु मामास्थितां गेहे भोजनाच्छादनादिभिः । अकिंचित्कुशलां स्नेहात्पालयिष्यति दुःखिताम्
हतभाग्या गतसुखा हतेशा हतजीविता । शरणं कं व्रजाम्यद्य त्वन्नाथा बतबालिशा
श्रीकृष्ण उवाच- एवं बहुविलप्याथ कुररीव भृशातुरा । पपात भूमौ विकला रंभा वातहता यथा
चिरादाश्वस्य सा भूमौ विलप्य करुणं बहु । निमग्ना दुःखजलधौ शोकार्त्ता समवर्त्तत
साग्रहोपस्करान्सर्वान्विक्रीय शुभकर्मकृत् । तयोश्चक्रे यथाशक्ति पारलौकिक सत्क्रियाम्
तस्मिन्नेव पुरे वासं चक्रे प्रभृतिजीवितम् । विष्णुभक्तिपरा शांता सत्यशौचा जितेंद्रिया
व्रतद्वयं तया सम्यगाजन्म मरणात्कृतम् । एकादशीव्रतं सम्यक्सेवनं कार्त्तिकस्य च
एतद्व्रतद्वयं कांते ममातीव प्रियंकरम् । भुक्तिमुक्तिकरं सम्यक्पुत्रसंपत्तिकारकम्
कार्तिके मासि ये नित्यं तुलासंस्थे दिवाकरे । प्रातः स्नास्यंति ते मुक्ता महापातकिनोऽपि च
संमार्जनं गृहे विष्णोः स्वस्तिकादि निवेदनम् । विष्णुपूजां प्रकुर्वंति जीवन्मुक्ताश्च ते नराः
स्नानं जागरणं दीपं तुलसीवनसेवनम् । कार्त्तिके ये प्रकुर्वंति ते नरा विष्णुमूर्त्तयः
इत्थं दिनत्रयमपि कार्तिके ये प्रकुर्वते । देवानामपि ते वंद्याः किं यैराजन्मतः कृतम्
इत्थं गुणवती सम्यक्प्रत्यब्दं प्रतिनीयते । नित्यं विष्णोः परिकरे भक्ता तत्परमानसा
कदाचिज्जरसा साथ कृशांगी ज्वरपीडिता । स्नातुं गंगां गता कांते कथंचिच्छनकैस्तथा
यावज्जलांतरगता कंपिता शीतपीडिता । तावत्सा विह्वला पश्यद्विमानं प्राप्तमंबरात्
शंखचक्रगदापद्महस्तैरासन्नमंबरात् । विष्णुरूपधरैः सम्यग्वैनतेयध्वजांकितैः
आरोहयन्विमानं तमप्सरोगणसेवितम् । चामरैर्वीज्यमानां तां वैकुंठमनयन्गणाः
अथ सा तद्विमानस्था ज्वलदग्निशिखोपमा । कार्त्तिकव्रतपुण्येन मत्सान्निध्यगताभवत्
अथ ब्रह्मादिदेवानां यथा प्रार्थनया भुवम् । आगच्छता गणाः सर्वे यातास्तेऽपि मया सह
एतेपि यादवाः सर्वे मद्गणा एव भामिनि । पिता ते देवशर्माभूत्सत्राजिदधिपो ह्ययम्
यश्चंद्रशर्मा सोऽक्रूरस्त्वं सा गुणवती शुभे । कार्त्तिकव्रतपुण्येन बहुमत्प्रीतिवर्द्धनी
मम द्वारे त्वया पूर्वं तुलसीवाटिका कृता । तस्मादयं कल्पवृक्षस्तवांगणतः शुभे
कार्तिके दीपमानं च यत्त्वया तु कृतं पुरा । त्वद्देहगेहसंस्थेयं तस्माल्लक्ष्मी स्थिराभवत्
यच्च व्रतादिकं सर्वं विष्णवे भर्तृरूपिणे । निवेदितवती तस्मान्मम भार्यात्वमागता
आजन्ममरणात्पूर्वं कार्त्तिके यद्व्रतं कृतम् । कदाचिदपि तेनैव मद्वियोगं न पश्यसि
एवं ये कार्त्तिके मासि नरा व्रतपरायणाः । मत्सान्निध्यं गतास्तेऽपि प्रीतिदा त्वं यथा मम
यज्ञदानव्रततपः कारिणो मानवाः खलु । कार्त्तिकव्रतपुण्यस्य नाप्नुवंति कलामपि