कर्त्तव्यमग्रतस्तस्य सर्वतोभद्र मंडलम् । स्थापयित्वा तु देवेशं रतिना सह तत्र वै
आच्छाद्य श्वेतवस्त्रेण दमनं स्थापयेद्बुधः । तत्र वै पूजनं कार्यं वैष्णवैर्द्विजसत्तमैः
क्लीं कामदेवाय नमो ह्रीं रत्यै च तथा नमः । एंद्र्यादि दिशि संस्थाप्य कंदर्प्पं पूजयेद्बुधः
गंधं पुष्पं तथा धूपं दीपमारार्तिकं तथा । रात्रौ भक्त्या प्रकर्त्तव्यं विधिनात्र सुरेश्वरि
मदनाय नम इति प्राच्याम् । मन्मथाय नम इति आग्न्येय्याम् । कंदर्पाय नम इति याम्ये । अनंगाय नम इति रक्षोदिशि । भस्मशरीराय नमः इति वारुण्याम् । स्मराय नम इति वायव्याम् । ईश्वराय नमः इति कौबेर्याम् । पुष्पबाणाय नमः इति ईशान्याम् । चतुर्दिक्षु च सर्वासु पूजनं तत्र कारयेत् । पूजिते केशवे चात्र सर्वे देवाः सुपूजिताः
अक्षतगंध धूपदीपैर्नैवेद्यैस्तांबूलैश्च दमनकं पूजयित्वा तु । तत्पुरुषाय विद्महे कामदेवाय धीमहि । तन्नोऽनंगः प्रचोदयात् । इति वै कामगायत्र्या अष्टोत्तरशतवारं तं दमनकं अभिमंत्र्य नमस्कुर्यात् । नमोस्तु पुष्पबाणाय जगदाह्लादकारिणे । मन्मथाय जगन्नेत्रे रतिप्रीतिकराय च
देवदेव नमस्तेऽस्तु श्रीविश्वेश नमोस्तु ते । रतिपते नमस्तेस्तु नमस्ते विश्वमंडन
नमस्तेस्तु जगन्नाथ सर्वबीज नमोस्तु ते । एतैर्नानाविधैर्मंत्रैरागमोक्तैर्विशेषतः
पूजनीयः प्रयत्नेन लक्ष्म्या सह जनार्दनः । ततो निवेद्य तत्कर्म जागरं कारयेद्बुधः
देवदेव जगन्नाथ वांच्छितार्थप्रदायक । हृत्स्थान्पूरय मे विष्णो कामान्कामेश्वरीप्रिय
इत्येतैर्बहुभिर्मंत्रैः पूजनीयः प्रयत्नतः । श्रीनिवासो जगन्नाथो भक्तानां शमभीप्सकः
ततो दमनकमुष्टिं गृहीत्वा तत्र मूलमंत्रेण । श्रीश्रीविष्ण्वादिदेवेभ्यो दमनकं निवेदयेत् । ततो गंधादिभिर्महतीपूजागीतवाद्यनृत्यैश्च महोत्सवः कार्यः । देवाग्रेस्थापितः कलशोदकं देवस्य पादयोर्निक्षिप्य जलक्रीडा तस्मिन्दिने कर्त्तव्या । ततः स्वगुरुं वस्त्रालंकारद्रविणैः श्रद्धया प्रपूजयेत् । ततः स्वयं वैष्णवैर्बंधुभिः सह अश्नीयात्
महादेव उवाच- ततो दमनकमंजर्या यो वै विष्णुं प्रपूजयेत् । पूजिते वै जगन्नाथे ह्यहं वै पूजितः सदा
ब्रह्महा हेमहारी च मद्यपो मांसभक्षकः । मुच्यते पातकाद्देवि दृष्ट्वा दमनकोत्सवम्
एवं दमनको देवि पूजितो यैः सुवैष्णवैः । सर्वं तीर्थं कृतं तैस्तु मंजर्या पूजनं कृतम्
वेदाध्ययनं कृतं तेन शास्त्राध्ययनमेव च । अग्निहोत्रं कृतं तेन मंजर्या पूजितो हरिः
तत्कुलं तु महज्ज्ञेयं ब्राह्मं वा चाथ क्षात्रियम् । शौद्रं वैश्यं च यच्चान्यद्धन्यं धन्यतरं स्मृतम्
यस्मिन्कुलेऽवतीर्याथोत्सवो दमनकः कृतः । स च धन्यस्तु धन्यो वै येन विष्णुः प्रपूजितः
दमनकेन तु तथा संप्राप्ते मधुमाधवे । संपूज्य गोसहस्रस्य देवि संलभते फलम्
मल्लिकाकुसुमैर्देवं वसंते गरुडध्वजम् । योऽर्चयेत्परया भक्त्या मुक्तिभागी भवेत्तु सः
मरुकोदमनकश्चैव सद्यस्तुष्टिकरो हरेः । अतः पूजा प्रकर्त्तव्या वैष्णवैर्नरसत्तमैः
गोसहस्रं कृतं तेन कन्यादानं तथैव च । पृथ्वीदानं कृतं तेन विष्णोर्वै पूजने कृते
एकामेकां गृहीत्वा तु मंजरीं दमनस्य तु । यः पूजयति देवेशं संप्राप्ते मधुमाधवे
पुण्यसंख्यां न जाने वै तस्याहं नगनंदिनि । स वै चतुर्भुजो भूत्वा इह लोके परत्र च । धर्मानर्थांश्च कामांश्च प्रभुंक्ते वैष्णवं पदम्
इति श्रीपाद्मेमहापुराणे पंचपंचाशत्साहस्र्यां संहितायामुत्तरखंडे दमनकमहोत्सवो नाम चतुरशीतितमोऽध्यायः
सूतउवाच- अतःपरं कार्तिकमाहात्म्यं प्रस्तूयते । सूत उवाच- एकदा द्वारकामागादृषिः कृष्णदिदृक्षया । पुष्पाण्यादाय दिव्यानि कल्पवृक्षोत्थितानि च
नारदं स्वागतेनासौ कृष्णः सत्कारमाचरत् । इदमर्घ्यमिदं पाद्यमित्युवाचासनंददत्
नारदस्तानि पुष्पाणि कृष्णायोपाजहार च । कृष्णः षोडशसाहस्रस्त्रीभ्यस्तानि व्यभज्यत
विस्मृत्य सत्यभामां तु सर्वाभ्यस्तान्यदात्प्रभुः । सत्यभामा ततः क्रुद्धा क्रोधागारं समाविशत्
समाज्ञाय ततः कृष्णस्तत्र गत्वा समाहितः । सत्यभामां मानयित्वा गरुडं मनसा स्मरन्