शत्रौ मित्रे च ते दृष्टिः समंताद्याति राघव। धर्मेण शासनं नित्यं व्यवहारविधिक्रमैः
यस्य रुष्यसि वै राम मृत्युस्तस्याभिधीयते। गीयसे तेन वै राजन्यम इत्यभिविश्रुतः
यश्चासौ मानुषो भावो भवतो नृपसत्तम। आनृशंस्यपरो राजा सर्वेषु कृपयान्वितः
दुर्बलस्य त्वनाथस्य राजा भवति वै बलम्। अचक्षुषो भवेच्चक्षुरमतेषु मतिर्भवेत्
अस्माकमपि नाथस्त्वं श्रूयतां मम धार्मिक। भवता तत्र मंतव्यं यथैते किल पक्षिणः
योस्मन्नाथः स पक्षींद्रो भवतो विनियोज्यकः। अस्वाम्यं देव नास्माकं सन्निधौ भवतः प्रभो
भवतैव कृतं पूर्वं भूतग्रामं चतुर्विधम्। ममालयप्रविष्टस्तु गृध्रो मां बाधते नृप
भवान्देवमनुष्येषु शास्ता वै नरपुंगव। एतच्छ्रुत्वा तु वै रामः सचिवानाह्वयत्स्वयम्
विष्टिर्जयंतो विजयः सिद्धार्थो राष्ट्रवर्धनः। अशोको धर्मपालश्च सुमंत्रश्च महाबलः
एते रामस्य सचिवा राज्ञो दशरथस्य च। नीतियुक्ता महात्मानः सर्वशास्त्रविशारदाः
सुशांताश्च कुलीनाश्च नये मंत्रे च कोविदाः। तानाहूय स धर्मात्मा पुष्पकादवरुह्य च
गृध्रोलूकौ विवदंतौ पृच्छति स्म रघूत्तमः। कति वर्षाणि भो गृध्र तवेदं निलयं कृतं
एतन्मे कौतुकं ब्रूहि यदि जानासि तत्त्वतः। एतच्छ्रुत्वा वचो गृध्रो बभाषे राघवं स्थितं
इयं वसुमती राम मानुषैर्बहुबाहुभिः। उच्छ्रितैराचिता सर्वा तदाप्रभृति मद्गृहं
उलूकस्त्वब्रवीद्रामं पादपैरुपशोभिता। यदैव पृथिवी राजंस्तदाप्रभृति मे गृहं
एतच्छ्रुत्वा तु रामो वै सभासद उवाचह। न सा सभा यत्र न संति वृद्धा वृद्धा न ते ये न वदंति धर्मं1.37.
नासौ धर्मो यत्र न चास्ति सत्यं न तत्सत्यं यच्छलमभ्युपैति। ये तु सभ्याः सभां गत्वा तूष्णीं ध्यायंत आसते
यथाप्राप्तं न ब्रुवते सर्वे तेऽनृतवादिनः। न वक्ति च श्रुतं यश्च कामात्क्रोधात्तथा भयात्
सहस्रं वारुणाः पाशाः प्रतिमुंचंति तं नरं। तेषां संवत्सरे पूर्णे पाश एकः प्रमुच्यते
तस्मात्सत्यं तु वक्तव्यं जानता सत्यमंजसा। एतच्छ्रुत्वा तु सचिवा राममेवाब्रुवंस्तदा
उलूकः शोभते राजन्न तु गृध्रो महामते। त्वं प्रमाणं महाराज राजा हि परमा गतिः
राजमूलाः प्रजाः सर्वा राजा धर्मः सनातनः। शास्ता राजा नृणां येषां न ते गच्छंति दुर्गतिम्
वैवस्वतेन मुक्ताश्च भवंति पुरुषोत्तमाः। सचिवानां वचः श्रुत्वा रामो वचनमब्रवीत्
श्रूयतामभिधास्यामि पुराणं यदुदाहृतं। द्यौः सचंद्रार्कनक्षत्रा सपर्वतमहीद्रुमम्
सलिलार्णवसंमग्नं त्रैलोक्यं सचराचरं। एकमेव तदा ह्यासीत्सर्वमेकमिवांबरं
पुनर्भूः सह लक्ष्म्या च विष्णोर्जठरमाविशत्। तां निगृह्य महातेजाः प्रविश्य सलिलार्णवं
सुष्वाप हि कृतात्मा स बहुवर्षशतान्यपि। विष्णौ सुप्ते ततो ब्रह्मा विवेश जठरं ततः
बहुस्रोतं च तं ज्ञात्वा महायोगी समाविशत्। नाभ्यां विष्णोः समुद्भूतं पद्मं हेमविभूषितं
स तु निर्गम्य वै ब्रह्मा योगी भूत्वा महाप्रभुः। सिसृक्षुः पृथिवीं वायुं पर्वतांश्च महीरुहान्
तदंतराः प्रजाः सर्वा मानुषांश्च सरीसृपान्। जरायुजाण्डजान्सर्वान्ससर्ज स महातपाः