अभिगम्य सुविश्रांतां कन्यां वचनमब्रवीत्। कुतस्त्वमसि सुश्रोणि कस्य चासि सुशोभने
पीडतोहमनंगेन पृच्छामि त्वां सुशोभने। त्वया मेऽपहृतं चित्तं दर्शनादेव सुंदरि
इदं ते वदनं रम्यं मुनीनां चित्तहारकम्। यद्यहं न लभे भोक्तुं मृतं मामवधारय
त्वया हृता मम प्राणा मां जीवय सुलोचने। दासोस्मि ते वरारोहे भक्तं मां भज शोभने
तस्यैवं तु ब्रुवाणस्य मदोन्मत्तस्य कामिनः। भार्गवी प्रत्युवाचेदं वचः सविनयं नृपम्
भार्गवस्य सुतां विद्धि शुक्रस्याक्लिष्टकर्मणः। अरजां नाम राजेंद्र ज्येष्ठामाश्रमवासिनः
शुक्रः पिता मे राजेंद्र त्वं च शिष्यो महात्मनः। धर्मतो भगिनी चाहं भवामि नृपनंदन
एवंविधं वचो वक्तुं न त्वमर्हसि पार्थिव। अन्येभ्योपि सुदुष्टेभ्यो रक्ष्या चाहं सदा त्वया
क्रोधनो मे पिता रौद्रो भस्मत्वं त्वां समानयेत्। अथवा राजधर्मेणासंबंधं कुरुषे बलात्
पितरं याचयस्व त्वं धर्मदृष्टेन कर्मणा। वरयस्व नृपश्रेष्ठ पितरं मे महाद्युतिम्
अन्यथा विपुलं दुःखं तव घोरं भवेद्ध्रुवम्। क्रुद्धो हि मे पिता सर्वं त्रैलोक्यमभिनिर्दहेत्
ततोऽशुभं महाघोरं श्रुत्वा दंडः सुदारुणम्। प्रत्युवाच मदोन्मत्तः शिरसाभिनतः पुनः
प्रसादं कुरु सुश्रोणि कामोन्मत्तस्य कामिनि। त्वया रुद्धा मम प्राणा विशीर्यंति शुभानने
त्वां प्राप्य वैरं मेऽत्रास्तु वधो वापि महत्तरः। भक्तं भजस्व मां भीरु त्वयि भक्तिर्हि मे परा
एवमुक्त्वा तु तां कन्यां बलात्संगृह्य बाहुना। अन्येन राज्ञा हस्तेन विवस्त्रा सा तथा कृता
अंगमंगे समाश्लेष्य मुखे चैव मुखं कृतम्। विस्फुरंतीं यथाकामं मैथुनायोपचक्रमे
तमनर्थं महाघोरं दंडः कृत्वा सुदारुणम्। नगरं स्वं जगामाशु मदोन्मत्त इव द्विपः
भार्गवी रुदती दीना आश्रमस्याविदूरतः। प्रत्यपालयदुद्विग्ना पितरं देवसम्मितम्
स मुहूर्तादुपस्पृश्य देवर्षिरमितद्युतिः। स्वमाश्रमं शिष्यवृतं क्षुधार्तः सन्यवर्तत
सोपश्यदरजां दीनां रजसा समभिप्लुताम्। चंद्रस्य घनसंयुक्तां ज्योत्स्नामिव पराजिताम्
तस्य रोषः समभवत्क्षुधार्तस्य महात्मनः। निर्दहन्निव लोकांस्त्रींस्तान्शिष्यान्समुवाच ह
पश्यध्वं विपरीतस्य दंडस्यादीर्घदर्शिनः। विपत्तिं घोरसंकाशां दीप्तामग्निशिखामिव
यन्नाशं दुर्गतिं प्राप्तस्सानुगश्च न संशयः। यस्तु दीप्तहुताशस्य अर्चिः संस्पृष्टवानिह
यस्मात्स कृतवान्पापमीदृशं घोरसंमितम्। तस्मात्प्राप्स्यति दुर्मेधाः पांसुवर्षमनुत्तमम्
कुराजा देशसंयुक्तः सभृत्यबलवाहनः। पापकर्मसमाचारो वधं प्राप्स्यति दुर्मतिः
समंताद्योजनशतं विषयं चास्य दुर्मतेः। धुनोतु पांसुवर्षेण महता पाकशासनः1.37.
सर्वसत्वानि यानीह जंगमस्थावराणि वै। सर्वेषां पांसुवर्षेण क्षयः क्षिप्रं भविष्यति
दंडस्य विषयो यावत्तावत्सवनमाश्रमम्। पांसुवर्षमिवाकस्मात्सप्तरात्रं भविष्यति
इत्युक्त्वा क्रोधसंतप्तस्तमाश्रमनिवासिनम्। जनं जनपदस्यांते स्थीयतामित्युवाच ह
उक्तमात्रे उशनसा आश्रमावसथो जनः। क्षिप्रं तु विषयात्तस्मात्स्थानं चक्रे च बाह्यतः