यदि भौमो रविसुतो भास्करो राहुणा सह। केतुश्च मूर्ध्नि तिष्ठंति रौद्राः पीडाकरा ग्रहाः
अनेन कृतमात्रेण ससौभाग्या भवंति हि। य एवं कुरुते राजन्सदाभक्तिसमन्वितः
तस्य सानुग्रहाः सर्वे शांतिं यच्छंति नान्यथा। शनैश्चरं राहुकेतू लोहपात्रेषु विन्यसेत्
लोहेन कारयेच्चैनान्ब्राह्मणेभ्यश्च दापयेत्। कृष्णं वस्त्रयुगं देयमेतेषां प्रीणनाय वै
सौवर्णां गाश्च दातव्याः शांतिश्रीविजयेप्सुभिः। व्रतांते सर्व एते हि ग्रहास्सौवर्णका नृप
दातव्याः शांतिमिच्छद्भिर्व्रतांते द्विजभोजनम्। यथाशक्ति दक्षिणा च ग्रहाणां प्रीतये तथा
अल्पायासेन राजेंद्र सर्वान्कामानवाप्नुयात्। शंकराज्ज्ञानमन्विच्छेदारोग्यं भास्करात्तथा३२७ (ज्ञान)॥ हुताशनाद्धनमिच्छेद्गतिमिच्छेज्जनार्दनात् । (गति)॥ ब्राह्म्यं पितामहाच्चैव सर्वजन्तुप्रशांतिदम्
भीष्म उवाच॥ यस्त्वया कथितो यज्ञो यज्वनां तु फलं महत्। तथायुषस्स्वल्पतया अन्यैः प्राप्तुं न शक्यते
स्वल्यायासेन यत्पुण्यं संवत्सरमुपोषजम्। भवेत्तन्मे मुनिश्रेष्ठ कथयस्व महाफलम्
पुलस्त्य उवाच॥ इदमर्थं महाराज श्वेतो राजा महायशाः। वसिष्ठं पृष्टवान्प्रश्नं क्षुधया पीडितो भृशम्
आसीदिलावृते वर्षे श्वेतो राजा महाबलः। स महीं सकलां जिग्ये सप्तद्वीपां सपत्तनाम्
ब्रह्मपुत्रो वसिष्ठश्च आसीत्तस्य पुरोहितः। स कदाचिन्नृपश्रेष्ठो जित्वा परमधार्मिकः
पुरोहितमुवाचेदं वसिष्ठं जपतां वरम्। श्वेत उवाच॥ भगवन्नश्वमेधानां सहस्रं कर्तुमुत्सहे
सुवर्णरूप्यरत्नानां दानं कर्तुं द्विजातिषु। पृथिव्यामन्नदानं तु दातुन्नेच्छामि वै गुरो
नान्नेन किंचिद्दत्तेन दत्ते होम्नि द्विजे प्रभो। न किंचिद्वस्त्विति ज्ञात्वा न दत्तं तत्कदाचन
रक्तवस्त्रमलंकारं ग्रामांश्च नगराणि च। अददाद्ब्राह्मणेभ्योऽसौ श्वेतो राजा महायशाः
नान्नं जलं तेन राज्ञा दत्तमासीत्कदाचन। ततोऽश्वमेधैर्बहुभिर्यज्वासौ नृपसत्तम
स्वर्गं गतः पुण्यजितं तपस्तप्त्वार्बुदत्रयम्। ब्राह्मीं सलोकतां प्राप्तः सर्वालंकारभूषितः
नृत्यंत्यप्सरसस्तत्र गायंते सिद्धयोषितः। तुंबुरुर्नारदस्तत्र द्वावप्यनुगतौ सदा
अगायेतां महाप्राज्ञौ मुनयश्च तपोन्विताः। वेदोक्तमंत्रैः स्तुवन्ति अनेकक्रतुयाजिनम्
एवं विभवयुक्तस्य राज्ञस्तस्य महात्मनः। क्षुधाया पीड्यते देहं तृष्णया च विशेषतः
स तया पीड्यमानस्तु क्षुधया राजसत्तमः॥ विमानेनाप्यसौ स्वर्गं त्यक्त्वागादृक्षपर्वतम्
यत्रात्ममूर्तिस्तत्रागात्पुरा दग्धा महावने। तत्रास्थीनि स्वयं गृह्य लिहन्नास्ते स पार्थिवः
पुनर्विमानमारुह्य ययौ नाकं नराधिपः। अथ कालेन महता स राजा संशितव्रतः
स्वान्यस्थीनि लिहन्दृष्टो वसिष्ठेन पुरोधसा। उक्तश्च किन्नु राजेन्द्र स्वास्थिभक्षो नराधिप
एवमुक्तस्ततो राजा वसिष्ठेन महर्षिणा। उवाच वचनं चेदं श्वेतो राजाथ तं मुनिम्
भगवंस्तृट्क्षुधार्तोहमन्नदानं पुरा मया। न दत्तं मुनिशार्दूल तेन मां क्षुत्प्रबाधते
एवमुक्तस्तदा राजा वसिष्ठो मुनिपुंगवः। उवाच तं नृपं भूयो वाक्यमेतन्महामुनिः
किं ते करोमि राजेंद्र क्षुधितस्य विशेषतः। वस्तु कस्यापि किंचिद्धि नाऽदत्तमुपतिष्ठति1.34.
रत्नहेमप्रदानेन भोगवान्जायते नरः। अन्नदानप्रदानेन सर्वकामैः प्रदीपितः