गृहे गतः प्रदास्यामि हृष्टो देव प्रसीद मे। एवमेव पितॄणां च आगत्य स्वीय मंदिरे
पिंडप्रदानपूर्वं तु श्राद्धं कुर्याद्विधानतः। पितरस्तस्य वै तृप्ता भवंति ब्रह्मणो दिनम्
तीर्थादष्टगुणं पुण्यं स्वगृहे ददतां शिव। न च पश्यंति वै नीचाः श्राद्धं द्विजातिभिः कृतं
एकांते तु गृहे गुप्ते पितॄणां श्राद्धमिष्यते। नीचदृष्ट्या हतं तच्च पितॄन्नैवोपतिष्ठति
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन श्राद्धं गुप्तं च कारयेत्। पितॄणां तृप्तिदं प्रोक्तं स्वयमेव स्वयंभुवा
गौरीभक्त्याधिका या तु शस्ता ज्ञातक्रिया तु सा। राजसी मनसा ज्ञाता जनानां कीर्तिदायिनी
गुप्तं दानं सदा देयमात्मनो हितमिच्छता। पक्वान्नं दृश्यतामेति दीयमानं जनैर्भुवि
दृश्यमानं तु तत्तुष्ट्यै दृश्यते नेह कर्हिचित्। एकस्मिन्भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता
भवने नात्र संदेहः सत्यं पौराणिकं वचः। तीर्थे तु ब्राह्मणं नैव परीक्षेत कथंचन
अन्नार्थिनमनुप्राप्तं भोज्यं तं मनुरब्रवीत्। सक्तुभिः पिंडदानं च संयावैः पायसेन वा
कर्त्तव्यमृषिभिर्दृष्टं पिण्याकेनैंगुदेन वा। तिलपिण्याककैर्देयं भक्तिमद्भिर्नरैः सदा
श्राद्धं तत्र तु कर्तव्यमर्घ्यावाहनवर्जितम्। स्वधां तु गृध्राः काका वा नैव दृष्ट्या हरन्ति ते
श्राद्धं तत्तैर्थिकं प्रोक्तं पितॄणां तृप्तिदं परम्। कर्तव्यं तत्प्रयत्नेन भक्तिरेवात्र कारणम्
भक्त्या तुष्यन्ति पितरस्तुष्टाः कामान्दिशन्ति ते। पुत्रं पौत्रं धनं धान्यं कामान्यान्मनसेच्छति
भक्त्या चाराधितो दद्यान्नृणां प्रीतः पितामहः। अकालेप्यथ काले वा तीर्थे श्राद्धं सदा नरैः
प्राप्तैरेव सदा स्नानं कर्तव्यं पितृतर्पणम्। पिंडदानं च कर्तव्यं पितॄणां चातिवल्लभम्
पितरो हि निरीक्षन्ते गोत्रजं समुपागतम्। आशया परया युक्ताः कांक्षंतस्सलिलं च ते
विलम्बो नैव कर्तव्यो नैव विघ्नं समाचरेत्। अच्छिन्ना सन्ततिस्तेषां सदा कालं भविष्यति
पितरः पुत्रदातारं वृद्धिश्राद्धाभिकांक्षिणः। तेन ते सन्ततिच्छेदं न कुर्वन्ति हि कर्हिचित्
अतः श्राद्धं पुरा प्रोक्तं स्वयमेव स्वयंभुवा। गुणोत्तरंतुयत्कार्यंद्विजैःपितृपरायणैः
तीर्थे क्षेत्रे गृहे वापि संक्रांतौ ग्रहणेपि वा। विषुवे अयने चापि जन्मर्क्षे च प्रपीडिते
एतान्वै श्राद्धकालांस्तु पुरा स्वायंभुवोब्रवीत्। कृते श्राद्धे न वै पुंसां पीडा भवति देहजा
तदा पुत्रकृतं वापि सर्वं त्यजति दुष्कृतम्। यथा न भविता पीडा ग्रहचोरनृपादिकात्
दुष्कृतं नश्यते सर्वं परत्र च गतिं शुभाम्। लभते नात्र सन्देहः प्रजापतिवचो यथा
कृते युगे पुष्कराणि त्रेतायां नैमिषं स्मृतम्। द्वापरे च कुरुक्षेत्रं कलौ गंगां समाश्रयेत्
दुष्करः पुष्करे वासो दुष्करं पुष्करे तपः। यदन्यत्र कृतं पापं तीर्थे तद्याति लाघवम्
न तीर्थकृतमन्यत्र क्वचित्पापं व्यपोहति। सायंप्रातः स्मरेद्यस्तु पुष्कराणि कृताञ्जलि
उपस्पृष्टं भवेत्तेन सर्वतीर्थेषु भारत। सायंप्रातरुपस्पृश्य पुष्करे नियतेन्द्रियः
क्रतून्सर्वानवाप्नोति ब्रह्मलोकं च गच्छति। द्वादशाब्दं द्वादशाहं मासं मासार्धमेव च
यो वसेत्पुष्करे नित्यं स गच्छेत्परमांगतिम्। सर्वेषामेवलोकानांब्रह्मलोकोपरिस्थितः