ततः परमेश्वरः ब्रह्मा, विष्णुना सह पुष्करे, स्नानस्य समापनकाले, सर्वेभ्यः देवेभ्यः वरान् अदात्। सः इन्द्रं देवानां पतित्वे अभ्यषिञ्चत्, सूर्यं प्रभाकराणां नाथत्वे, सोमं ताराणां अधिपतित्वे, वरुणं च आपां स्वामित्वे न्ययोजयत्। दक्षः प्रजापतित्वे, सागरः नदीनां नाथः, कुबेरः धनाधिपः, चक्रः राक्षसानां स्वामी च कृतः। पिनाकिनं सर्वभूतगणाधिपतित्वे, मनुं मनुष्यपतित्वे, गरुडं पक्षिराजत्वे न्ययोजयत्। वसिष्ठः ऋषीणां श्रेष्ठः, सूर्यः ग्रहाणां प्रमुखः इति च नियुक्ताः। एवं सम्यग् विभाग्य, देवदेवः पितामहः पुनः प्रववृते। ततः ब्रह्मा विष्णुं शङ्करं च सादरं उवाच—"भूमौ सर्वेषां तीर्थानां मध्ये, युवां एव पूज्यतमौ। युवाभ्यां विना किञ्चन तीर्थं पवित्रत्वं न प्राप्नोति; यत्र लिङ्गं वा प्रतिमा वा दृश्यते, तत्र एव सः देशः पुण्यः भवति। सः देशः पुण्यं लभते, सर्वफलप्रदः, ये च तत्र मनुष्याः सम्यक् पूजनं कुर्वन्ति, ते धन्याः स्युः। युवां मम पुरतः सम्पूज्य, किमर्थं रोगभीतः स्यात्, वा भयभीतः? यत्र यत्र युवयोः उत्सवाः पूजाः च भवन्ति, तत्र तत्र एतानि कर्माणि स्थाप्यन्ते। तत्र दुःखं न भविष्यति, न रोगः, न आपद्, न क्षुधाभयम्। न प्रियवियोगः, न अप्रियसंयोगः, न नेत्ररोगः, न शिरःशूलः, न पित्तशूलः, न गुदरोगः। न मन्त्रकृतभयम्, न अपस्मारः, न विषूचिका च; तत्र इच्छया सम्पद् आगच्छति, मनः च निर्मलं भवति। सर्वथा आरोग्यं, दीर्घायुः, सन्ततिः, धनं च; अकालमृत्युः न स्यात्, गवः न अल्पदुग्धाः। वृक्षाः न अकाले फलानि दास्यन्ति, नापि आपद्भयम् अल्पमपि।" एवं श्रुत्वा विष्णुः ब्रह्माणं स्तोतुं प्रववृते। विष्णुः उवाच—"अनन्ताय नमः, शुद्धचित्ताय, स्वस्वरूपधारिणे, सहस्रबाहवे, सृष्टये, सहस्रकिरणसम्भूताय, विशालदेहाय, शुद्धकर्मणे च नमः। शम्भवे नमः, सर्वदुःखनाशकाय, यस्य तेजः सर्वसूर्याग्निभ्यः अधिकम्; चक्रिणे, विज्ञानरूपिणे, सर्वबुद्धिमूलाय, तस्मै नमः। अनादये, अव्यये, पराय, भविष्यद्वर्तमानेभ्यः, महेश्वराय, जगन्नाथाय, भूतनाथाय, भूमिनाथाय, सदा नमः। यज्ञेशाय, नारायणाय, विजयीश्वराय, शंकराय, भूमिपतये, विश्वेश्वराय, सर्वदृशे, यस्य रूपं चन्द्रसूर्याच्युतवीर्यनिधिः, व्यक्ताव्यक्तरूपाय, अक्षराय नमः।" "नारायण, यस्य तेजोविशुद्धाग्निः सर्वदिक् परिवेष्टितः, सर्वतोमुखाय, अमृताय, अक्षराय, सर्वदेवदुःखनाशकाय, त्वां शरणं प्राप्तं मां पालय। प्रभो, अहं तव बहुवक्त्रं पश्यामि, यज्ञस्य पुरातनं मार्गं च; त्वं ब्रह्मा, प्रभुः, जगतां कारणम्। महापितामह, तुभ्यं नमः। संसारे बहुविधं भ्रमित्वा, त्वं देवदेव, ईश्वराणामपि ईश्वरः, कदाचिद् दृश्यसे। ये ज्ञानशुद्धचित्ताः, त्वां पूजयन्ति; अहं किमर्थं न नमामि?" "एवं प्रकृतिस्थं त्वां यो वेद, स सर्वज्ञेषु श्रेष्ठः; गुणिनां मध्ये ज्ञेयः सन्, तव रूपं सूक्ष्ममेव। निर्गुणः सन्, निरवयवः सन्, कथं त्वं शुभ, कर्म कुर्वसि, सिद्धिं च प्राप्नोषि? संसारबद्धः, इन्द्रियाभावः सन्, पुनः कथं ज्ञेयः, देवदेव?" "शरीरिणः अशरीरिणः च तां परां गतिं न प्राप्नुवन्ति; चतुर्मुख, ये भक्त्या शुद्धचित्ताः, ते त्वां पूजयन्ति, संसारबंधनं छिन्दन्ति। तव परं रूपं न देवैः, न अन्यैः, न अद्भुतरूपधारिभिः ज्ञायते; अतः पद्मासनः परमार्थरूपेण पूजनीयः।" "सृष्टिकर्ता अपि शुद्धचित्तः सन् तव तत्त्वं, तव विशेषं कारणं न जानाति; अहं तु तपसा त्वां परं पुराणं मूलं वेद्मि। पद्मासनः प्रजापतिरिति ख्यातिः प्राचीनग्रन्थेषु पुनः पुनः कीर्त्यते। त्वां चिन्तयन् एव ज्ञायसे, न तु तपशून्येन।" "मद्वद् उत्तमपुरुषाः अपि विभज्य बुद्धिं त्वां बोधयन्ति; वेदहीनाः ख्याताः अपि, त्वां न बोधयन्ति। बहुजन्मसु वेदसम्भूतया विवेकया, अथवा अन्येन प्रकाशेन, यः तद् प्राप्तिम् इच्छति, स न मानवः, न देवपतिः, न गन्धर्वः, न शिवः।" "भगवान् न केवलं विष्णोः सूक्ष्मरूपधारी; त्वं स्थूलः अपि, कार्यसिद्धये। स्थूलः सन्, त्वं सुलभं सूक्ष्मः अपि, बाह्यवर्तिनः नरकं यान्ति। मुक्तः वा अस्मिन् लोके स्थितः वा, इन्द्रचन्द्राग्निसूर्यवायुपृथिव्यादीनां स्वरूपानुसारं रूपाणि गृह्णासि, तव तु स्वरूपं सदा व्यापि, अविकारि च।" "अनन्त प्रभो, मया कृतं स्तोत्रं गृहाण, विशेषतः भक्तेन, समाधियुक्तचित्तेन, शुद्धहृदया, येन तव एव चिन्तनं क्रियते।" "हृदये सदा स्थित, तुभ्यं नमः; सदा नमामि, पुरातन प्रभो। एवं तव यशः मया दृष्टम्, त्वया सर्वमार्गेषु प्रबोधितः।" "संसारचक्रे पतिताः वयम्, पुनः भयम् मा भूयात्।" ततः ब्रह्मा उवाच—"न संशयः, त्वं सर्वज्ञः, केशव, ज्ञाननिधिः। सदा त्वं देवेषु प्रथमः पूज्यः भविष्यसि।" एवं नारायणस्य अनन्तरं, रुद्रः अपि भक्त्या ब्रह्माणं पद्मजं स्तोतुम् आरब्धवान्, पूर्वं तं प्रणम्य। "पद्माक्ष, ते नमः; पद्मसम्भूत, तुभ्यं नमः। देवासुरगुरवे, कर्त्रे, परमात्मने नमः। सर्वदेवेश, मोहमर्दन, विष्णुनाभिस्थ पद्मासन, तुभ्यं नमः।" "रत्नारुणाङ्ग, कोमलकर, तेजस्विन्, त्वां शरणं प्राप्तः अस्मि; मां संसारसागरात् उद्धर।