सर्वेषां स्त्रीणां पतिवचनं श्रोतव्यम् एव, सः हि तासाम् आयुः-स्वामीति भगवता विरिञ्चिना सृष्टिकाले घोषितम्। स्त्रीणां पृथग् यज्ञो वा व्रतम् उपवासो वा नास्ति; यत् पतिः ब्रूते, तत् तया विना गर्वं कर्तव्यम्। या स्त्री पतिं निन्दति, अथवा स्वसारं तथैव, अथवा परुषवचनं कुर्वन्ती वा व्यर्थालापं, सा नरकं याति। यदि स्त्री पतौ जीवति व्रतं वा उपवासं करोति, तदा पत्या आयुः ह्रियते; सः मृतः चेत्, सा नरकं वाञ्छति। एतत् ज्ञात्वा, त्वं पतिं किञ्चित् अप्रीतिकरं न कुर्याः, हे साध्वी; न च कदापि दक्षिणं पार्श्वं तस्य सेवयेत्। सर्वेषु कार्येषु अहम् एव तस्य दक्षिणं पार्श्वं गृहीत्वा स्थितवती; त्वं पुनः, हे साध्वी, नारदेन पुष्करेण च सह वामं पार्श्वं उपगन्तव्या। अन्यानि ब्रह्मणः स्थानानि तीर्थानि च प्रतिष्ठितानि; त्वं अपि अत्र सृष्ट्यन्तं सौन्दर्यं प्राप्स्यसि। अहं च त्वं च निःसंशयं ब्रह्मणः पार्श्वे पुष्करे स्थितव्यम्; त्वम् एव वामं पार्श्वं गृहीत्वा स्थितव्या। एवं उपदिश्य सुखेन मया सह तिष्ठ। गायत्र्युवाच— "यथोक्तं भवत्या मया कर्तव्यम्। आदेशः तव मया पालनीयः; त्वं मम सखी जीवितसमाऽसि। अहं तव कनिष्ठा, हे देवि; त्वं मां सदा रक्षस्व।" एतस्मिन् समये ब्रह्मा देवदेवः विष्णुना सह पुष्करे स्नानावसानसमये सर्वेभ्यः देवभ्यः वरान् दत्तवान्। इन्द्रं देवानां स्वामिनं, सूर्यं ज्योतिषां स्वामिनं, सोमं ताराणां स्वामिनं, वरुणं जलानां स्वामिनं चकार। दक्षं प्रजापतीनां स्वामिनं, समुद्रं नदीनां स्वामिनं, कुबेरं धनस्य स्वामिनं, चक्रं राक्षसानां स्वामिनं नियुक्तवान्। पिनाकिनं सर्वभूतगणाधिपतिं, मनुं मनुष्याणां स्वामिनं, गरुडं पक्षिणां स्वामिनं चकार। वसिष्ठं ऋषीणां श्रेष्ठं, सूर्यं ग्रहाणां प्रमुखं न्ययोजयत्। एवं विभागं कृत्वा देवदेवः पितामहः प्रववर्त। ततः ब्रह्मा सविनयं विष्णुं शंकरं चेदम् उक्तवान्— "पृथिव्यां सर्वेषु तीर्थेषु, युवां एव पूज्यतमौ। युवयोः विना किञ्चन तीर्थं पवित्रतां न प्राप्नोति; यत्र लिङ्गं प्रतिमा वा दृश्यते, तत्र एव तत् स्थानं पुण्यं भवति। तत्र पुण्यं सम्पद्यते, सर्वफलदं च; ये नराः सम्यक् पूजां कुर्वन्ति, ते भाग्यवन्तः स्युः। पूर्वं युवां पूज्यौ चेत्, किम् रोगभीतः वा आपद्भीः वा? येषां देशे उत्सवाः पूजाः च भवति, तत्र सर्वाणि कर्माणि प्रतिष्ठाप्यन्ते। तत्र फलं श्रृणु— न दुःखं, न व्याधिः, न आपद्, न क्षुधाभयम्। न प्रियवियोगः, न अप्रियसंयोगः; न नेत्ररोगः, न शिरोरुक्, न पित्तशूलः, न गुदरोगः। न मन्त्रभयं, न अपस्मारः, न विषूचिका; तत्र सम्पद् इच्छया आगच्छति, मनः च निर्मलं भवति। सर्वथा आरोग्यं, दीर्घायुः, सन्ततिः, धनं च; अकालमृत्युः न भवति, गावः न अल्पदुग्धदाः। वृक्षाः न अकाले फलन्ति, न च किंचित् आपद्भयम्।" एवं श्रुत्वा विष्णुः ब्रह्माणं स्तोतुं प्रवृत्तः। "नमः अनन्ताय, शुद्धचित्ताय, स्वरूपधारिणे, सहस्रबाहवे, स्रष्ट्रे, सहस्रकिरणाय, विशालदेहाय, शुद्धकर्मणे। नमः शम्भवे, सर्वदुःखनाशकाय, यस्य प्रभा सर्वसूर्याग्निभ्यः अधिका; चक्रिणे, ज्ञानरूपिणे, बुद्ध्याश्रयाय। अनाद्याय, अविनाशिने, पराय, भविष्यतां वर्तमानानां भूतानां च प्रभवे, महेशाय, सर्वेशाय, लोकनाथाय, भूतनाथाय, नित्यं नमः। यज्ञेशाय, नारायणाय, विजयाय, शंकराय, भूतनाथाय, विश्वनाथाय, सर्वदृशे, यस्य रूपं सोमसूर्याच्युतवीर्याद्युद्भवम्, साकारनिर्विकाराय, अव्ययाय।" "नारायण, यस्य दह्यमानं शुद्धं तेजः सर्वदिशः आवृत्य स्थितम्, सर्वतोमुखं, अमृतम् अविनाशिनं, सर्वदेवदुःखनाशनं— त्वां शरणं गतम् रक्ष। प्रभो, बहूनि मुखानि पश्यामि, यज्ञस्य प्राचीनगति च; त्वं ब्रह्मा, लोकनाथः, जगत्प्रभवः; महापितामह, नमः।" "अनेकसंसारपर्यायैः त्वं कदाचित् प्रादुर्भवसि, देवदेव, ईश्वराणां प्रभो। तस्मात् येषां बुद्धिः सर्वज्ञानैः शुद्धा, ते त्वां पूजयन्ति; अहं किम् त्वां न नमस्यामि? यः त्वां एवं वेत्ति, प्रकृतेः पुरतः स्थितं, सः सर्वज्ञेषु श्रेष्ठः; गुणिनां मध्ये ज्ञेयः सन्, तव रूपं अत्र सूक्ष्मम्।" "त्वं वाचं विहीनः, अकरः, अपादः, अचक्षुः, अकरणः; कथं त्वं, भगवन्, कुशलं कर्म करोति? संसारबन्धनयुक्तः, अकरणः सन्, देवदेव, कथं त्वं ज्ञेयः?" "देही च अदेही च तद् परमं रूपं न प्राप्नुवन्ति; चतुर्मुख, त्वं भक्ति-शुद्धचित्तैः संसारपाशविमुक्तैः पूज्यसे। तव परमं रूपं न ज्ञायते, देव, अन्यैः, विचित्ररूपधारिभिः अपि; सः चिरन्तनः, कमलासनः, परमं रूपं पूज्यः।" "विश्वस्रष्टा अपि, शुद्धचित्तः सन्, तव तत्त्वं न जानाति, न विशेषं; अहं तपसा त्वां वेद्मि, परं पुरातनं आद्यं च।" "कमलासनः सृष्टिकर्ता इति प्रसिद्धः, एषा कीर्तिः पुनः पुनः श्रुयते; त्वां चिन्तयन्, प्रभो, पुरुषः त्वां वेत्ति; तपसः रहितः न तथा।" "सर्वेषां मनुष्येषु श्रेष्ठाः अपि, मम समाः, त्वां बोधयितुं यतन्ते; वेदारहिताः, कीर्तिमन्तः अपि, त्वां बोधयितुं न शक्नुवन्ति।" "बहुजन्मान्तरवेदविवेकात्, अन्यथा प्रकाशेन वा, यः तद् सम्प्राप्तुम् इच्छति, सः न मानवः, न सुरेन्द्रः, न गन्धर्वः, न शिवः।" "भगवान् न केवलं विष्णोः सूक्ष्मरूपः; त्वं स्थूलोऽपि, देव, कार्यसिद्धये; स्थूलोऽपि, त्वं सुलभः सूक्ष्मः; ये बहिरात्मानं कुर्वन्ति, ते नरकं यान्ति।" एवं श्रीपद्मपुराणे सृष्टिकाण्डे चतुस्त्रिंशत्तमोऽध्याये एषा कथा प्रवहति।