ततः तयोः वचनेन च अस्माकं वचनेन च, हे शुभाननाऽस्माभिः तव प्रति किञ्चित् अपमानं न अभिप्रेतम्, ब्रह्मणः प्रिया भवति। अस्माभिः प्रार्थिता, हे देवि, तत्र हर्षेण गच्छ। गौरी उवाच— यथा त्वं स्वयम् वदसि, अहं सदा तव प्रिया। लक्ष्मीः तव हस्ते स्थापिता, अहं ताम् दक्षिणे गृहीता। आगच्छ, हे महाभाग्यवती, यत्र तव पतिः प्रतीक्षते। ततः तयोः द्वारा सा देवी मध्ये स्थापिता, विष्णु-रुद्रौ पुरतः, इन्द्रः अन्ये च देवाः अग्रतः। गन्धर्वाः अप्सराः च, त्रैलोक्यस्य सर्वाणि प्राणीनी, चलानि स्थिराणि च, तत्र आगच्छन्; देवी सावित्री, ब्रह्मणः प्रिया, अपि आगता। सावित्रीं सुन्दरमुखीं दृष्ट्वा, लोकपितामहः ब्रह्मा, गायत्र्या सह, इदं वचनम् उवाच। "एषा देवी कर्मकर्त्री; अहं ते वशे स्थितः। यत् कार्यम् इच्छसि, तत् मां आज्ञापय, हे सुन्दरि।" ब्रह्मणः एवमुक्ता देवी, लज्जायाः निम्नमुखी, तु किञ्चित् अपि न उवाच। ब्रह्मणा प्रेरिता गायत्री, देवीपादयोः पतित्वा, उवाच— "मया तव प्रति अपराधः कृतः; क्षमस्व, हे देवि, नमः ते।" सावित्री ताम् ग्रीवा आलिङ्ग्य स्नेहपूर्णम्, शोकितां गायत्रीं सान्त्वयन्ती उवाच— "सः मम पूज्यः पतिः।" "पतिवचनं कर्तव्यम्; सः स्त्रीणां जीवनेश्वरः। एषा भगवती विरिञ्चिना सृष्टिकाले घोषितम्।" "स्त्रीणां पृथक् यज्ञः, व्रतम्, उपवासः न अस्ति; यत् पतिः वदति, तत् तया निर्लज्जया कर्तव्यम्।" "या स्त्री पतिं, वा स्वसारं, वा निन्दा-प्रवादे प्रवृत्ता, ताम् नरकं गच्छति।" "या स्त्री जीवन् पतिं उपवास-व्रतेन क्लिश्यति, तस्य आयुः क्षीणं भवति; यदि मृतः, तदा नरकं इच्छति।" "एतत् ज्ञात्वा, हे साधुवृत्ते, पतिं अप्रियं किञ्चित् न कुर्याः; न तु कदापि दक्षिणं सेवा कुर्याः।" "सर्वेषु कार्येषु अहं स्वयम् दक्षिणं पतिं सेवितवती; त्वं, हे साधुवृत्ते, नारद-पुष्करयोः सह, वामं भागं सेव।" "अन्ये ब्रह्मासनानि, तीर्थानि स्थापिता; त्वं सृष्ट्याः यावत् सौन्दर्यं प्राप्तवती।" "त्वं च अहं च, न संशयः, पुष्करे ब्रह्मणः पार्श्वे स्थितव्या; त्वं वामं पार्श्वं सेव।" "एतद् उपदेशेन, सुखेन मया सह स्थातव्यम्।" गायत्री उवाच— "यथा त्वं आदेशयसि, तथा करिष्यामि।" "तव आदेशः मया कर्तव्यः; त्वं मम जीवसमानमित्रम्। अहं तव कनिष्ठा, हे देवि; त्वं सदा मां रक्ष।" ततः देवदेवः ब्रह्मा, विष्णुना सह पुष्करे, स्नानान्ते, सर्वेभ्यः देवदत्तः वरान्। इन्द्रं देवाधिपतिं, सूर्यं ज्योतिषां अधिपतिं, सोमं तारागणाधिपतिं, वरुणं वारिधिपतिं चकार। दक्षं प्रजापतिं, समुद्रं नदीपतिं, कुबेरं धनपतिं, चक्रं राक्षसाधिपतिं चकार। पिनाकिनं सर्वभूतगणपतिं, मनुं मनुष्यपतिं, गरुडं पक्षिपतिं चकार। वसिष्ठं ऋषिसार्वभौमं, सूर्यं ग्रहाधिपतिं चकार। एवं सम्प्रदान्य पदानि, देवदेवः पितामहः प्रवृत्तः। ततः ब्रह्मा विष्णुं शंकरं च सम्मान्य उवाच— "भूमौ सर्वेषु तीर्थेषु, यूवां सर्वाधिकपूज्यौ।" "यूवयोः विना किञ्चित् तीर्थं न पवित्रं; यत्र लिङ्गं वा मूर्तिः दृश्यते, तत्र तीर्थं पवित्रं भवति।" "तत्र पावनता, सर्वफलप्रदा; ये पुरुषाः पूजया यजन्ति, ते धन्याः।" "यूवां पूर्वं पूज्य, मम पूर्वं, तैः रोग-भयं वा आपद्भयं न अस्ति। यत्र यूवयोः उत्सवः पूजा च क्रियते," "तत्र सर्वाः विधयः स्थाप्याः; तत्र फलं शृणु— न दुःखं, न रोगः, न आपद्भयम्, न क्षुधाभयम्।" "न प्रियजनवियोगः, न अप्रियसमागमः; न नेत्ररोगः, न शिरःशूलः, न पित्तशूलः, न गुदरोगः।" "न अभिचारभयम्, न अपस्मारः, न विषमज्वरः; तत्र इच्छितं संपद् आगच्छति, मनः परमशुद्धम्।" "सर्वथा आरोग्यं, दीर्घायुः, सन्तति, धनम्; अकालमृत्युः न, धेनवः अल्पदुग्धा न।" "वृक्षाः अकालफलप्रदा न, आपद्भयम् अपि न।" एतत् श्रुत्वा, विष्णुः ब्रह्माणं स्तोतुं उद्युक्तः। विष्णुः उवाच— "अनन्ताय, शुद्धचेतसः, स्वस्वरूपधारिणे, सहस्रबाहवे, विश्वसृजे, सहस्रकिरणाय, विशालशरीराय, शुद्धकर्मणे नमः।" "शम्भवे, सर्वदुःखहारिणे, सूर्याग्निसमदीप्तये, चक्रपाणये, ज्ञानरूपाय, सर्वबुद्धिस्थाय नमः।" "अनाद्याय, अव्ययाय, पराय, भविष्यत्-वरत-भूत-स्वामिने, महेशाय, विश्वेशाय, भूवेशाय, भूतवेशाय, सदा नमः।" "यज्ञेशाय, नारायणाय, विजये, शंकराय, भूवेशाय, विश्वेशाय, सर्वदृशे, चन्द्र-सूर्य-अच्युत-वीरमूलरूपाय, व्यक्त-अव्यक्त-अक्षराय।" "हे नारायण, सर्वदिशः परिष्कृतज्वलनाय, सर्वमुखाय, अमृताय, अक्षराय, सर्वदेवदुःखनाशकाय, रक्षस्व माम्, शरणागतं।" "हे प्रभो, तव बहूनि मुखानि पश्यामि, यज्ञस्य प्राचीनमार्गं च; त्वं ब्रह्मा, प्रभुः, जगतां कारणम्। हे महापितामह, नमः ते।" इति संतानधर्मस्य पवित्रं, भावपूर्णं आख्यानम्।