शुम्भासुरविनाशक शंकर! पार्वत्या सह गच्छ। गौरी त्वामग्रे गच्छतु, त्वं तस्याः पृष्ठतः पश्य, इति आज्ञापितः शंकरः। ततः शीघ्रं पार्वतीं बोधयित्वा ताम् आनय, यथाश्रुतं कर्तव्यं, इति निर्देशं लब्ध्वा, पार्वती परमेश्वरश्च तदनुसारं गतवन्तौ। तौ दिव्यदम्पती तदाज्ञया ब्रह्मपत्नीं समुपेत्य अवोचताम्— “महान् कार्यः त्वया करणीयः, पतिसंयुक्ते भव।” ततः तस्यै सर्वकार्यम् उक्तम्— “एषा गौरी हिमगिरिसुता, एषा विशाललोचना लक्ष्मीः, एषा च इन्द्राणी, कामयसा यां विश्वस्सि तां पृच्छ। या त्वया विश्वसिता, तां पृच्छेति देवी, ब्रह्मपत्नीं प्रणम्य त्रिशूलपाणये वरं ददौ— ‘गौरी तव शरीरार्धे सदा वसिष्यति, शंकर! तया सह त्वं त्रैलोक्ये शोभसे।’ त्वया जगत्सर्वं सुखं प्राप्नोति, शत्रुनाशन! इत्युक्त्वा सवित्री ब्रह्मपत्नीया सह नीताऽभवत्। गौरी तस्याः वामहस्ते, लक्ष्मी दक्षिणे हस्ते गृहीत्वा, शंकरः तां प्रणम्य अवदत्— “सौभाग्यवती! यत्र तव पतिः तिष्ठति, तत्र गच्छ। स्त्रीणां पतिः परमं गम्यम्। अयम् आमन्त्रणः त्वया स्नेहेन स्वीकार्यः, लक्ष्मी पार्वती च तव पुरतः स्थिते। एतेयोः वचनेन च अस्माकं वचनेन च, त्वयि किञ्चिदपि अवमानः नास्ति, ब्रह्मपत्नी। अस्माभिः प्रार्थिता त्वं हर्षेण तत्र गच्छ। गौरी अवदत्— “त्वं मम सदा प्रिया, यथा त्वं स्वयम् वदसि। लक्ष्मी तव हस्ते स्थापिता, अहं तव दक्षिणे स्थापिता। सौभाग्यवती! यत्र तव पतिः प्रतीक्षते, तत्र गच्छ।” ततः तयोः मध्ये देवी स्थापिता, विष्णुरुद्रौ पुरतः, इन्द्राद्याः सर्वे देवाः तत्र अगच्छन्। गन्धर्वाः, अप्सराः, स्थावरजङ्गमाः सर्वे तत्र आगमन्; सवित्री ब्रह्मपत्नी तत्र आगता। सवित्रीं मनोहरमुखीं दृष्ट्वा, जगतां पितामहः ब्रह्मा गायत्र्या सह ताम् अवदत्— “एषा देवी कर्त्र्यर्थे स्थिताऽस्मि, त्वदधीनः अस्मि। यत्कर्तव्यं इच्छसि, तत् आज्ञापय।” ब्रह्मणः वचः शृण्वन्ती देवी लज्जया शिरः नतवती, न किञ्चिद् अवदत्। गायत्री ब्रह्मणा प्रेरिता, देवीपादयोः पतित्वा अवदत्— “त्वयि अपराधं कृतवती, क्षमस्व, नमामि त्वाम्।” तदा देवी तां गाढं ग्रीवायां परिष्वज्य, शोकार्तां गायत्रीं सान्त्वयित्वा अवदत्— “सः मम पूज्यः पतिरेव। पतिवचनं कार्यम्, सः स्त्रीणां प्राणनाथः। इदं सृष्टिकाले भगवता विरिञ्चिना उक्तम्। स्त्रीणां पृथक् यज्ञो वा व्रतम् उपवासो वा नास्ति; यत्पतिर्वदति, तत् अवमानं विना कार्यम्। या स्त्री पतिं वा भगिनीं वा निन्दति, वा व्यर्थं भाषते, सा नरकं यान्ति। पतिः जीवन् या स्त्री उपवासं वा व्रतम् करोति, सा तस्य आयुः हन्ति; सः मृतः चेत्, सा नरकं इच्छति। एवं ज्ञात्वा, त्वं पतौ अप्रियम् अकुर्वन्, धर्मे स्थिते, कदापि तस्य दक्षिणं न सेवितव्यं। सर्वत्र अहं एव तस्य दक्षिणं गृहीत्वा स्थिता; त्वं, धर्मे स्थिते, वामभागे उपविश्य, नारदेन पुष्करेण च सह। अन्यानि ब्रह्मणः स्थानानि तीर्थानि च स्थापितानि; त्वं यावत् सृष्टिः तावत् सौन्दर्यं लप्स्यसि। अहं च त्वं च ब्रह्मणः पार्श्वे पुष्करे सन्देहं विना स्थेयम्; त्वं वामभागं स्वीकुरु। एतेन उपदेशेन सुखेन मया सह वस। गायत्र्युवाच— “यथाज्ञापयसि तथा करिष्यामि। तव आज्ञा मया कार्य्या, त्वं मे प्राणसमाऽसि सखी। अहं तव कनिष्ठा, त्वं मां सदा पालय।” ततः ब्रह्मा, देवानां देवः, विष्णुना सह पुष्करे स्नानान्ते सर्वेभ्यः देवेषु वरान् दत्तवान्। इन्द्रं देवानां स्वामिनं कृतवान्, सूर्यं ज्योतिषां स्वामिनं, सोमं नक्षत्राणां स्वामिनं, वरुणं आपां स्वामिनं च। दक्षं प्रजापतिं, सागरं नदीनां स्वामिनं, कुबेरं धनाध्यक्षं, चक्रिणं राक्षसानां स्वामिनं च नियुक्तवान्। पिनाकिनं सर्वभूतगणाधिपतिं, मनुं मनुष्याणां स्वामिनं, गरुडं पक्षिणां स्वामिनं च कृतवान्। वसिष्ठं ऋषीणां श्रेष्ठं, सूर्यं ग्रहाणां श्रेष्ठं कृतवान्; एवं स्थित्वा ब्रह्मा, देवदेवः, कार्यं निरन्तरं चकार। ततः ब्रह्मा विष्णुं शंकरं च सस्मार— “भूमौ सर्वेषु तीर्थेषु, युवां पूज्यतमौ। युवां विना किञ्चन तीर्थं पवित्रं न भवति; यत्र लिङ्गं वा मूर्तिः दृश्यते, तत् तीर्थं पवित्रं भवति। तत् स्थलम् पावनं स्यात्, सर्वफलप्रदं च; ये नराः तत्र पूजां समर्पयन्ति, ते पुण्यलाभिनः। युष्मान् मम पुरतः पूजयित्वा, रोगभीतेः वा संकटस्य भीतेः किम्? यत्र यत्र युवयोः उत्सवः पूजाः च क्रियन्ते, सर्वाणि कर्माणि तत्र स्थाप्यन्ते। तत्र फलं शृणु— दुःखं न, व्याधिः न, आपद् न, क्षुधाभयं न।