ब्रह्मणा तदा विष्णवे एवमुक्तं—'त्वया या साध्वी देवी प्रशमिता स्यात्, सा नूनं तुष्टा भविष्यति। अतः, माधव, विलम्बं मा कुरु, निःसंशयं शीघ्रं गच्छ। तव लक्ष्मीः शुभे सāvित्र्याः निकेतनं पुरतः गच्छतु; त्वं तस्याः पन्थानं अनुगम्य प्रियतमे मम सान्त्वनां कुरु। सा देवी, हे सुन्दरी, कदाचित् अपि त्वां रहसि दुःखितुं न इच्छति; सदा तव मुखावलोकनेन एव कार्याणि करोति। एवं मधुराणि बहूनि च वचनानि तस्यै वक्तव्यानि, यथा सा शीघ्रं प्रसीदेत्।' एवं ब्रह्मणा, लोकसृष्टिकर्त्रा, उपदिष्टः स विष्णुः ततः शीघ्रं सāvित्र्याः स्थलं प्रति जगाम। केशवं दूरात् सह भार्यया आगच्छन्तं दृष्ट्वा सा सāvित्री शीघ्रं उत्तस्थौ, विष्णुना च सस्नेहमभिवादिता। विष्णुः तां प्राञ्जलिः प्रणम्य उवाच—'देवदेवी, ब्रह्मणः पत्नी, ते नमः; त्वां प्रणम्य सर्वे पापात् विमुच्यन्ते। त्वं पतिव्रता, महाभाग्यवती, ब्रह्मणः हृदि वससि; त्वां चिन्तयन्तः सर्वदा जनाः तव प्रसादं याचन्ते। यदि मम वचने विश्वासो न स्यात्, त्वं स्वसखी लक्ष्मीं, भृगुपुत्रीं, पृच्छ।' एवं उक्त्वा शौरिः सāvित्र्याः पादयोः प्रणम्य, उभाभ्यां हस्ताभ्यां—'क्षमस्वे, देवी, ते नमः' इति उक्तवान्। तस्याः पादौ स्पृष्ट्वा, 'जगन्मातः, विश्वाराध्या' इति सम्मानितवती, सा देवी पादौ प्रत्याहृत्य हरिणः हस्तौ स्वहस्ताभ्यां स्पृशति स्म। ततः सāvित्री विष्णुं प्राह—'मया सर्वं क्षन्तव्यम्, अच्युत; एषा लक्ष्मीः सदा तव हृदि वत्स्यति। त्वया विना सा अन्यत्र न कदापि रमते; भृगुपत्न्याः गर्भे जाता, एषा पतिव्रता तव एव।' 'सा पुनः देवदैत्यप्रयत्नेन सागरात् उत्पन्ना; भगवन्, अत्र पुनः अवतीर्णा। दिव्यदेहे वा, मानुषेषु वा, सा नूनं तव सहचारिणी, दीर्घकालं पतिव्रतानिष्ठा।' ततः सāvित्री उवाच—'किं कर्तव्यं, भगवन्, इह मम? आज्ञापय।' विष्णुः प्राह—'यज्ञः समाप्तः; अहम् अत्र त्वत्समीपं प्रेषितः। शीघ्रं सāvित्रीं आनय, यथा सा मया सह स्नानं कुर्यात्। शीघ्रं गच्छ, देवी, तत्र हर्षेण याहि।' 'गच्छ, पतिं पश्य सर्वैः देवैः परिवृतम्।' लक्ष्मीः उवाच—'साध्वि शीघ्रं उत्तिष्ठ, यत्र पितामहः अस्ति तत्र गच्छ।' सāvित्री उवाच—'त्वया विना न गमिष्यामि; तव पादौ स्पृष्टा।' तदा लक्ष्मीः तामुत्थाप्य, स्वदक्षिणहस्तेन तस्याः दक्षिणहस्तं गृहीत्वा निन्ये। सāvित्री विलम्बमाना इति ज्ञात्वा, पितामहः भगवाञ्छिवस्य समीपे स्थितायै महादेव्यै एवमुवाच—'पार्वत्या सह गच्छ, दानवानां विनाशिनि। गौरी पूर्वं गच्छतु, त्वं पश्चात्, शंकर। तां बोधय शीघ्रं च आनय; यथाशक्ति शीघ्रं आगच्छति तत् कुरु।' एवं निर्दिष्टौ पार्वतीशौ तदा तत्र गतौ, ब्रह्मपत्नीं प्राहतुश्च—'त्वया महत् कार्यं कर्तव्यम्, पतिव्रते।' 'एषा गौरी, हिमगिरिसुता, वा लक्ष्मीः, वा इन्द्राणी, या त्वया विश्वास्या सा पृच्छ।' 'यां त्वं विश्वसि तां पृच्छ, देवी, नमस्ते।' साऽनुग्रहम् अदात् त्रिशूलधारिणे देवाधिपाय। सावित्री उवाच—'गौरी सदा तव अर्धाङ्गे वसति, हे शंकर; तया सह त्वं त्रैलोक्ये शोभसे। त्वया सर्वं जगत् सुखं प्राप्नोति, रिपुघातिन्।' इति उक्त्वा सāvित्री ब्रह्मपत्नीना नीताभवत्। गौरी तस्याः वामहस्तं, लक्ष्मीः दक्षिणहस्तं गृहीत्वा, शंकरः प्रणम्य उवाच—'सौभाग्यवती, यत्र तव पतिः तिष्ठति तत्र गच्छ; स्त्रीणां पतिः परमं गतिः।' एवं महद् आमन्त्रणं श्रुत्वा, देवी, स्नेहेन गन्तव्यं; लक्ष्मीः पार्वती च तव पुरतः स्थिते। एतेषां वचनेन च अस्माकं, ब्रह्मप्रिय, तव अवमानः न कश्चन। अस्माभिः याचिता त्वं हर्षेण तत्र गच्छ। गौरी उवाच—'सदा तव प्रिया अहम्, यथा त्वं स्वयम् वदसि। लक्ष्मीः तव हस्ते स्थापिताऽस्ति, अहं तव दक्षिणे गृहीता। सौभाग्यवती, यत्र पतिः तिष्ठति तत्र गच्छ।' ततः तया द्वाभ्यां मध्ये स्थिता देवी, विष्णु-रुद्रौ पुरतः, इन्द्रादयश्च देवाः, गन्धर्वाप्सरः, सर्वाणि भूतानि, त्रीणि लोकानि, चलाचलानि च, तत्र आगच्छन्; सा ब्रह्मप्रियासावित्री समुपागच्छत्। सāvित्रीं सुमुखीं दृष्ट्वा, लोकपितामहः ब्रह्मा गायत्र्या सह इदं वचनमुवाच—'एषा देवी कर्मशीलाऽस्ति; अद्य अहं तव वशे स्थितः। आज्ञापय, सुन्दरी, यत् कार्यं कर्तव्यम्।' एवं स्वयम् ब्रह्मणा उक्ता सा देवी लज्जया शिरः नतम् अकथयत्। गायत्री ब्रह्मणा प्रेरिता तस्याः पादयोः पतित्वा 'त्वया अपराधः कृतः, क्षमस्वे, देवी, नमः' इति उवाच। सा देवी तां कण्ठे परिष्वज्य सान्त्वयामास—'एषः मम पूज्यः पतिः' इति सान्त्वयन्ती दुःखितां गायत्रीं।