सः पुरुषः, यः श्रद्धया देवीमुदितं स्तोत्रं शृणोति, सः धनधान्यसमृद्धिं, पुत्रान् पौत्रांश्च पशून् च प्राप्नोति। भक्त्या यः एतत् स्तोत्रं शृणोति, सः सर्वपापैः विमुक्तः परमां गतिं लभते। यदि राजा राज्यच्युतः, नवम्यां दिने शुद्धभावेन व्रतमाचरति, अष्टम्यां च चतुर्दश्यां च उपोषणं करोति, सः नृपश्रेष्ठ, संवत्सरे स्थिरं राज्यं पुनः लभते। एषा ज्ञानयुक्ता शक्तिः शिवदूतीति कथ्यते। यः नृप, एतत् स्तोत्रं परमया भक्त्या नित्यं शृणोति, सः सर्वपापैः विमुक्तः परमां गतिं प्राप्नोति। यश्च पुष्करतीर्थे स्नात्वा श्रद्धया एतत् पठति, सः सर्वफलानि प्राप्य ब्रह्मलोकसम्मानितः भवति। यत्र गृहे एतत् लिखितं स्थाप्यते, तत्र न अग्निभयं न चौरादिभयं भवति। यः पुस्तकस्थं एतत् भक्त्या पूजयति, तेन त्रिषु लोकेषु सर्वकर्माणि सफलानि भवन्ति। तत्र पुत्रसमृद्धिः, धनधान्यप्राप्तिः, उत्तमभार्याः, रत्नानि, अश्वा, गजाः, सेवकाः शीघ्रं आगच्छन्ति। यत्र यत्र एतत् लिख्यते, तत्र तत्र एवं नूनं भवति। ततः भीष्मः पप्रच्छ—"कस्मात् कर्मणः फलेन पुनः प्रेतत्वं लभ्यते? किमुपायेन तस्मात् मोक्षः स्यात्? एतत् ब्रूहि मे, महाबुद्धे।" पुलस्त्यः उवाच—"सर्वं ते सम्यग् वक्ष्यामि। एतत् शृण्वन्, नृपश्रेष्ठ, त्वं पुनः मोहं न गमिष्यसि। केन कारणेन प्रेतः भवति, केन च मोच्यते, इत्येतत् शृणु। सः भीषणं नरकं प्राप्नोति, यं देवाः अपि दुष्करं तरितुम्। साधुभिः सह संवादेन, तीर्थकथनैः च, ये प्रेतयोनिं प्राप्ताः, ते मुच्यन्ते।" "श्रूयते, भीष्म, पूर्वं कश्चन ब्राह्मणः सतीकः आसीत्, यः सर्वत्र प्रसिद्धः, सदा तृप्तः। गृह एव स्वाध्यायपरायणः, योगाभ्यासनिष्ठः, जपयज्ञरतः कालं नयन् आसीत्। क्षमया दयया च युक्तः, क्षान्त्या सत्यज्ञाननिष्ठः, अहिंसाशीलः, सौम्यदृशः। ब्रह्मचर्यरतः, तपसा योगेन च संपन्नः, पितृयज्ञनिष्ठः, वेदकर्मसु तद्भक्तः। परत्रभयात् सत्यम् अवदन्, मृदुवादी, अतिथिपूजनरतः। दानयज्ञपरिपूर्णः, द्वन्द्वातीतः, स्वधर्मनिष्ठः, स्वाध्यायपरायणः। एवं सः संसारे जितुम् इच्छन्, बहून् वर्षान् गृही ब्राह्मणः जीवन् अतीतवान्।" "एकदा तस्य मनसि तीर्थयात्रायाम् एषा बुद्धिः उत्पन्ना—'पुण्यतीर्थजलैः स्नात्वा, एतद् देहम् पावयामि।' सः शुद्धचित्तः प्रातःकाले पुष्करे स्नात्वा, जपान् कृत्वा, नमस्कारांश्च कृत्वा, यात्रा आरब्धवान्। अग्रे सः ददर्श पञ्च पुरुषान्, भीषणदर्शान्, कंटकवृक्षैः आच्छादिते निर्जने वनान्तरे, विहगशून्ये। तान् विकृतान्, उग्ररूपान्, भयावहान् दृष्ट्वा, तस्य हृदयं किंचित् कम्पितम्, तथापि सः स्थिरः तत्र स्थितः।" "ततः धैर्यं समालम्ब्य, दूरात् भयम् उत्सृज्य, सः मधुरया वाचा उवाच—'यूयं कः, किंरूपाः, कुत्र जाताः? किम् कर्म कृतवन्तः, येन उत्तमं स्थानं न प्राप्नुत? सर्वे यूयं एवं किं, कुत्र गच्छथ इमेन मार्गे?'" "ते प्रेताः ऊचुः—'वयं नित्यं क्षुधया तृषया च पीडिताः, महादुःखपरिवारिताः, बुद्धिहीनाः, इन्द्रियक्षीणाः, चेतनाहीनाः। दिशं न जानिमः, न प्रदेशं, नभो न पृथिवीं, न स्वर्गं अपि। यत् दुःखं भवतः, तत् अस्माकं सुखमिव; इदानीं प्रभाते सूर्यस्योदयं पश्यामः। अहं पर्युषितः इति प्रसिद्धः, एषः सूचिमुखः, अन्यः शीघ्रगः, रोहकः, पञ्चमः लेखकः।'" "ब्राह्मणः उवाच—'कथं प्रेताः, कर्मभिः जाताः, नाम्ना प्रसिद्धाः भवन्ति? केन हेतुनैवम्?' प्रेताः ऊचुः—'अहं नित्यं स्वदन्नं खादामि, परं ब्राह्मणेभ्यः पर्युषितं ददामि; तस्मात् पर्युषितः इति। सः अन्नकामान् ब्राह्मणान् सूच्याः तुदति, अतः सूचिमुखः। यदा क्षुधितेन ब्राह्मणेन याचितः, शीघ्रं पलायितवान्, तस्मात् शीघ्रगः। सः सदा गृहशिखरे स्वादन्नं खादति, ब्राह्मणभीतः, तत्रैव चित्तं क्षुब्धम्, तस्मात् रोहकः। सः मौनं स्थित्वा, याचितः, भूमिं लिखति; सः पापिष्ठः अपि लेखकः इति।' 'कष्टेन लेखकः गच्छति, रोहकः शिरसा अधो गच्छति; सूची शीघ्रगति विकलः च सूचिमुखः अभवत्। पर्युषितः लम्बग्रीवः, लम्बोदरः, विस्तीर्णवृषणः, स्थूलोष्ठः, पापात् एवं जातः।'" "एवं मम स्वकथां कारणेन सह उक्तवान्। यदि श्रद्धा अस्ति, पृच्छ; पृष्टाः वयं वक्ष्यामः।" "ब्राह्मणः पुनरुवाच—'ये पृथिव्यां जीवन्ति, तान् अन्नेन धार्यन्ते; भवताम् अपि आहारं तत्त्वेन श्रोतुम् इच्छामि।