शिवः उवाच—मया न कदापि तद् आस्वादितम्, नापरेषामपि केनापि, तद् अहं त्वाम् उपभोजनाय ददामि। मम नाभेरधस्तात् द्वे वर्ते, फलोपमे, वृत्ते। मम एते दीर्घे वृषणौ, एकत्र भक्षयस्व; अस्य भोजनस्य प्रभावात् त्वं परमानन्दमवाप्स्यसि। एवं महादानं प्राप्य, सर्वाः देव्यो भगवन्तं शिवं प्राञ्जलयः सम्पूज्य, तं प्रोष्य, इदं वचनमूचुः—ये नराः शुभकर्माणि विना परिहासेन कुर्वन्ति, तेषां धनं, पशवः, पुत्राः, भार्याः, सर्वगृहसमृद्धिश्च भविष्यति। यद् यद् च मनसि कामयन्ते, तत् मया दास्यते; ये तु हसन्ति दीर्घदन्ताः, ते दरिद्रतां यान्ति। अतः विज्ञः कदापि न हास्ये, न परिहासे युञ्जीत; यूयं पूज्या मातरः लोके ख्यातिं यास्यथ। ये नराः कौमुद्यां पर्वणि वृषणैः सह चणकपूपान् वपूपांश्च समर्पयन्ति, तेषां बन्धुजनैः सह वंशः न क्षीयते; अपुत्रो पुत्रं लभते, धनार्थी धनमवाप्नोति। सः सुन्दरः, भाग्यशाली, सुखभोगी, सर्वशास्त्रविद् भवति; ब्रह्मलोकसम्मानितः हंसयुक्तयानमारूढो भवति। शिवदूति! एवं ताभ्यः भोजनं दत्तम्; त्वया यद् अपृच्छि लज्जाकरणं, तद् शृणु। जयस्ते, चण्डिके! जयस्ते, भूतनाशिनि! जयस्ते, विश्वव्यापिके! कालरात्रि, त्वां नमामि। विश्वरूपिणि, शुद्धे, त्रिनेत्रे, विषमलोचने; भीषणे, शुभे, ज्ञानरूपिणि, महामाये, महोदरि। मनःसङ्घातिनि, मनोदुर्गे, विशाललोचने, क्षोभनाशिनि; महारोगिणि, अद्भुताङ्गे, गीतनर्तनप्रिये, शुभे। उग्ररूपे, महाकालि, कालिके, पापनाशिनि; पाशधारिणि, दण्डधारिणि, भीषणहस्ते, भीमरूपिणि। चण्डिके, ज्वलन्मुखि, तीक्ष्णदंष्ट्रे, महाबले; शिववाहनप्रिये, देवि, श्मशानासनस्थे, शुभे। विशाललोचने, भीषणि, सर्वभूतभीषणि; उग्रे, भीमरूपे, महाकालि, भीषणे। कालिके, भीषणे, बलिनि, कालरात्रि, नमोऽस्तु ते; सर्वायुधधारिणि, नमस्ते, देवपूजिते। एवं स्तूयमाना शिवदूती रुद्रेण परमेणेशेन, तुष्टा सा परमा देवी वाक्यमिदमुवाच—वरं वृणुष्व, देवेश, यद्यद् मनसि स्थितम्। रुद्र उवाच—सुन्दरानने, यः स्तोत्रेण त्वां स्तौति, स त्वया वरदा सदा सत्यरूपा भवसि। यः पर्वतमेतं समारुह्य भक्त्या त्वां पूजयति, सः संपदः, पुत्रान्, पौत्रान्, पशून् च प्राप्नोति। यः स्तोत्रमिदं भक्त्या शृणोति, स सर्वपापैः मुक्तः परां गतिं लभते। राजा चेद् राज्यभ्रष्टः, नवम्यां शौचेन व्रतमाचरन्, अष्टम्यां च चतुर्दश्यां चोपोष्य, स वर्षेण राज्यं पुनः प्राप्नोति। एषा ज्ञानयुक्ता शक्तिः शिवदूतीति कथ्यते। यः नित्यं भक्त्या शृणोति, स सर्वपापैः मुक्तः परां गतिं गच्छति। यः पुष्करतोये स्नात्वा भक्त्या पठति, स सर्वफलानि प्राप्य ब्रह्मलोके पूज्यते। यत्र गृहे लिख्यते, तत्र न अग्निभयं, न चौरादिभयं। यः पुस्तकस्थमपि भक्त्या पूजयति, तस्य त्रिषु लोकेषु सर्वकर्माणि सिद्ध्यन्ति; पुत्राः, धनं, धान्यं, उत्तमाः पत्न्यः, मणयः, अश्वाः, गजाः, दासाः शीघ्रं लभ्यन्ते। यत्र गृहे लिख्यते, तत्रैवमवश्यं भवति। भीष्म उवाच—कस्य कर्मणः फलेन पुनर्भूतत्वं लभ्यते? केन च तस्मात् मुच्यते? तद् ब्रूहि मे, विपश्चितः। पुलस्त्य उवाच—सर्वं ते कथयिष्यामि; शृण्वन्, नृपश्रेष्ठ, न कदापि मोहं यास्यसि। येन कारणेन भूतत्वं, येन च तस्मात् मोक्षः, तद् वक्ष्यामि—स दुस्तरं यमलोकं गच्छति, यं देवाः अपि न तरन्ति। सज्जनसंवादेन, तीर्थकथनैश्च, पतिताः भूतयोनि मुक्तिम् आप्नुवन्ति। शृणु, भीष्म, पुरा कश्चन ब्राह्मणः आसीत्, दृढव्रतः, सर्वत्र प्रसिद्धः, नित्यतुष्टः। स गृहे स्वाध्यायरतः, योगनिष्ठः, योगविद्, जपयज्ञपरायणः। क्षमया, दयया, सत्यज्ञाननिष्ठया युक्तः, अहिंसाया मनसा, सौम्यः। ब्रह्मचारी तपस्वी योगयुक्तः, श्राद्धकृत्, वेदकर्मनिष्ठः। परत्रभयेन प्रेरितः, सत्यवाग्, मृदुभाषी, अतिथिपूजनरतः। दानयज्ञनिष्ठः, द्वन्द्वातीतः, स्वधर्मनिष्ठः, स्वाध्यायरतः। एवं संसारविमोक्षकामः, गृहस्थब्राह्मणरूपेण बहून् वर्षान् न्यवसत्।