पूर्वं अवन्त्यां स्कन्दस्य शिरःकर्णनविधेः समाप्त्यां रुद्रेण मया अभिषेकः कृतः। तस्मिन्नेव काले मातरः समागत्य अद्भुतं भोजनं निर्मितवन्त्यः, यत्र स्वर्गात् देवगणाः मातृभिः प्रदत्तं भोजनं भक्षणार्थम् आगताः। तासां गृहेषु ब्रह्माद्याः श्रेष्ठाः देवाः, गन्धर्वाः, अप्सराः, यक्षाः, सर्वे गुह्यकाः च उपस्थिताः। मेरुशिखराणि, गङ्गाद्याः नद्यः, सर्वे नागाः, गजानि, सिद्धाः, पक्षिणः, राक्षसविनाशकाः अपि तत्र आगताः। डाकिन्यः, वेतालाः, ग्रहाः च सर्वे समागच्छन्। हे देवि, ब्रह्मणा यदिह सृष्टं तस्य उल्लेखनस्य आवश्यकता नास्ति। तत्सर्वं भोजनं स्वच्छन्दं दिव्यं च प्रदत्तम्। शिवार्दूती उक्तवती—स्वर्गे अपि दुर्लभं भोजनं तेषां दीयताम्। स्नेहेन निर्मितं, मधुरं, रम्यं, सुविपाकं, यत्नेन कृतं भोजनं तत्र आसीत्, यं कदाचित् अन्यः कश्चन न भुङ्क्ते, हे परमेश्वर। एवं उक्ते महेश्वरः पार्वत्याः सन्निधौ तेषां भोजनार्थं वचनं प्रोवाच। मया नानाविधेन भोजनं निर्मितम्, सर्वं व्ययम् अभवत्, अन्यत् किञ्चित् न दृश्यते। अधुना भवतीः आगताः, किम् दातव्यम् इति वदतु, विशेषतः किम् अद्भुतं दातव्यम् इति पृच्छति। मया न तत् स्वादितम्, नापि अन्यः कश्चन, तद् भवतीभ्यः भक्षणाय ददामि। नाभेः अधः मम द्वे गोलके, फलं सदृशे। एते दीर्घे अण्डे सर्वाः एकत्र भक्षयन्तु; तेन भोजनस्य तृप्तिः परमं प्राप्तव्या। तत् महादानं प्राप्त्वा सर्वाः देव्यो शिवस्य पुरतः स्थित्वा, नमस्कृत्य, वचनं ऊचुः। ये पुरुषाः शुभकर्माणि उपहासं विना कुर्वन्ति, ते धनं, पशून्, पुत्रान्, पत्नीं, सर्वं गृहसंपदं प्राप्नुवन्ति। यद् अन्यद् मनसि इच्छन्ति, तदपि मया दातव्यम्; उपहासं कुर्वन्तः दीर्घदन्ताः दरिद्राः भवन्ति। अतः ज्ञानी उपहासं हासं वा न कुर्यात्; भवतीः मातरः लोके प्रसिद्धाः भविष्यन्ति। ये पुरुषाः कौमुदीपर्वणि अर्पणेषु चणकपिष्टकं तैलपिष्टकं च अण्डैः सह ददति, तेषां बन्धवः कुलजनः च न विच्छिद्यते; पुत्रहीनः पुत्रं लभते, धनार्थी धनं प्राप्नोति। सः सौम्यः, भाग्यवान्, सुखभोगी, सर्वशास्त्रविद् च भविष्यति; ब्रह्मलोकमध्ये हंसयुतवाहनः सम्मानितः। हे शिवार्दूती, एवं भोजनं तासां दत्तम्; यद् लज्जायाः कारणं पृच्छसि, तद् शृणु। जयस्ते हे चण्डिके! जयः, भूतविनाशिनि! जयः, सर्वव्यापिनि! हे कालरात्रि, नमः ते। हे विश्वरूपे, शुद्धे, त्रिनेत्रे विषमनेत्रे; भीषणरूपे, शुभे, ज्ञानरूपे, महामाये, विशालपयोधरे। मनोजये, मनोदुर्गे, विशालनेत्रे, विक्षेपविनाशिनि; महारोगे, अद्भुताङ्गे, गीतनृत्यप्रिये, शुभे। उग्रे, महाकाल्याः, कालिके, पापविनाशिनि; पाशधारिणि, दण्डधारिणि, भीषणहस्ते, भयङ्करि। हे चण्डिके, ज्वलन्मुखे, तीक्ष्णदन्ते, महाबले; शिववाहनप्रियासि, शवासनस्थे, शुभे। विशालनेत्रे, भीषणरूपे, सर्वभूतभीषिणि; उग्रे, विशालरूपे, महाकाल्याः, भयङ्करि। कालिके, उग्रे, महाबले, कालरात्रि, नमः ते; सर्वायुधधारिणि, देवैर् पूजिते, नमः ते। एवं रुद्रेण परमेश्वरेण स्तूता शिवार्दूती परमदेवी प्रसन्ना अभवत्, वचनं ऊचुः—वरणं वृणु, हे देवेश, यद् मनसि वर्तते। रुद्रः उवाच—हे सुन्दरमुखि देवि, यः त्वां एतया स्तुत्या स्तौति, तस्य वरदात्री भवसि, सततं सत्यरूपा। यः पर्वतं आरोह्य भक्त्या पूजयति, सः धनं, पुत्रान्, पौत्रान्, पशूंश्च लभते। यः भक्त्या एतां स्तुतिं शृणोति, सः सर्वपापविमुक्तः परमं मोक्षं प्राप्नोति। राजा यो राज्यहीनः नवम्यां शुद्ध्या व्रतम् पालनं करोति, अष्टमीचतुर्दश्योः उपवासं च कुर्यात्, सः वर्षे एकस्मिन सुरक्षितं राज्यं पुनः प्राप्नोति। एषा ज्ञानयुक्ता शक्ति शिवार्दूती नाम्ना। यः प्रतिदिनं भक्त्या शृणोति, सः सर्वपापविमुक्तः परमं मोक्षं प्राप्नोति। यः पुष्करतीर्थे स्नात्वा भक्त्या पठति, सः सर्वफलानि प्राप्त्वा ब्रह्मलोकमध्ये सम्मानितः। यत्र एषा लेखिता गृहस्थे स्थाप्यते, तत्र अग्निभयः नास्ति, न च चौरादिभयं। यः पुस्तकस्थे अपि भक्त्या पूजयति, तस्य सर्वकर्माणि त्रिषु लोकेषु सफलानि भवन्ति। तस्य पुत्राः, धनं, धान्यं, उत्तमाः पत्न्यः, रत्नानि, अश्वाः, गजाः, सेवकाः शीघ्रं आगच्छन्ति। यत्र गृहे एषा लेखिता, तत्र एव सर्वं घटते। भीष्मः उवाच—कस्य कर्मफलात् भूतत्वं पुनः प्राप्यते? केन उपायेन तस्मात् विमुक्तिः स्यात्? एतद् मे ब्रूहि, हे विद्वन्।