शिवः कथां प्रवर्तयति। यत्र यज्ञपशुः मृगः सञ्जातः, सः शीघ्रं धावति स्म। अहं तं बाणेन विद्ध्वा, रुधिरसिक्तं कृतवान्। ततः, अजगन्धः इति नाम मया लब्धम्, यतोऽहं अजस्य गन्धं प्राप्य देवैः एवं नाम्ना कथितः। तवापि अजगन्धा नाम भविष्यसि, अन्यं च भोजनं दास्यामि। देवि, श्रूयताम्—एकं भोजनं तेषां युक्तं वदामि, हे कालयात्रि, हे स्त्रीषु श्रेष्ठे। या स्त्री गर्भिणी, वा अन्यायाः वस्त्रं धारयति, वा अन्यां स्पृशति, विशेषतः पुरुषं—सुन्दरी, यदि कश्चित् बालकं भूमेः एकवर्षीयं बलात् गृह्णाति—तेषां भोजनं भविष्यति, तेन सन्तुष्टाः शतशः वर्षाणि तिष्ठन्ति। अन्ये, सम्मानहीनाः, प्रसूतिगृहस्य दोषं गृह्णन्ति। हे देवेश्वरि, ये नवजातान् हरन्ति, गृहेषु, क्षेत्रेषु, सरः, सरोवर, उद्यानेषु वसन्ति। तेषु, या स्त्रीः सततं रुदन्ति, तासां शरीरं अन्यैः उपभुज्यते, अन्याः तृप्तिं यास्यन्ति। शिवदूती अब्रवीत्—यद् दत्तं तव, तद् निन्द्यं, जनानां क्लेशकरं; शङ्करस्य सारं दातुं न जानासि। यद् लज्जाजनकं, जनान् पीडयति, तद् भोजनं न दातव्यम्, हे शङ्कर। रुद्रः उवाच—यदा स्कन्दः मया पूर्वं अवन्त्यां अभिषिक्तः, शिशोः चूडकर्मसमाप्तौ—तदा मातरः आगत्य अद्भुतं भोजनं निर्मितवन्तः; देवगणाः स्वर्गात् आगत्य मातृणां हविः उपयुञ्जन्। तेषां गृहे, ब्रह्मा, गन्धर्वः, अप्सरः, यक्षः, गुह्यकाः सर्वे, मेरुशिखराणि, गङ्गाद्याः नद्यः, नागाः, गजाः, सिद्धाः, पक्षिणः, दानवहन्तारः, डाकिन्यः, वेतालाः, ग्रहाः, सर्वे उपस्थिताः। हे देवि, ब्रह्मणा यद् निर्मितं, तद् किम् उक्तव्यम्? सर्वं तद् भोजनं स्वच्छन्दं दिव्यं दत्तम्। शिवदूती उवाच—दिव्यं, दुर्लभं भोजनं दातव्यं। तद् प्रीत्या निर्मितं, मधुरं, रम्यं, सुपाकं, यत्नेन कृतं; केनापि अन्येन न खादितम्, हे परमेश्वर। एवं उक्तः, महेश्वरः पार्वत्याः सन्निधौ तेषां भोजनाय वदति। मया नानाप्रकारेण भोजनं निर्मितम्; सर्वं व्ययम्, अन्यत् न दृश्यते। त्वं आगता, वद, किं दातव्यं? किं अद्भुतं विशेषतया दातव्यम्? नाहं तद् स्वादितवान्, न च अन्यः; तद् खादनाय ददामि। नाभेः अधः द्वे गोलके, फलसदृशे, तिष्ठतः। एकत्र मिलित्वा, द्वे दीर्घे शिश्नकौ खादत; तेन भोजनं तृप्तिं परमां यास्यथ। एतत् महादानं लब्ध्वा, सर्वाः देव्या शिवस्य पुरतः नमन्त्यः, एवं वदन्ति—ये पुरुषाः शुभकर्माणि उपहासं विना कुर्वन्ति, तेषां धनं, पशवः, पुत्रः, पत्न्यः, सर्वं गृहेषु ऐश्वर्यं भविष्यति। यत् अन्यत् मनसि इच्छन्ति, तद् मया दत्तं; उपहासं कुर्वन्ति ये, दीर्घदन्ताः, दरिद्राः भविष्यन्ति। तस्मात्, ज्ञानी उपहासं हास्यं वा न कुर्यात्; मातरः, यूयं लोके प्रसिद्धाः भविष्यथ। ये पुरुषाः कौमुद्यां पर्वणि चणकपिष्टकं शिश्नकं च हविषि ददति—स्वजनैः सह, तेषां वंशः न छिद्यते; पुत्रहीनः पुत्रं लभते, धनकामः धनं प्राप्नोति। सः सुन्दरः, सौभाग्यवान्, सुखी, सर्वशास्त्रविद् भविष्यति; ब्रह्मलोकस्य सम्मानितः, हंसयानं आरोहति। हे शिवदूती, एवं तेषां भोजनं दत्तम्; यद् लज्जाजनकं पृष्टं, तद् शृणु। जयस्तु ते, हे चण्डिके! जय, भूतनाशिनि! जय, सर्वव्यापिने! हे कालयात्रि, नमः ते। हे विश्वरूपे, शुद्धे, त्रिनयने, विषमनेत्रे; भीषणरूपे, शुभे, ज्ञानरूपे, महामाये, महोदरि। मनोजये, मनोदुर्गे, विस्तृताक्षि, विक्षोभनाशिनि; महारोगे, अद्भुताङ्गे, गीतनृत्यप्रिये, शुभे। भीषणे, महाकालि, कालिका, पापनाशिनि; पाशधारिणि, दण्डधारिणि, भीषणहस्ते, भीषणे। हे चण्डिके, ज्वलन्मुखि, तीक्ष्णदन्ते, महाबले; शिववाहनप्रिय, देवि, श्मशानस्थे, शुभे। विशालाक्षि, भीषणदेवि, सर्वभूतभीषणे; भीषणा, विक्रूरा, महाकालि, घोररूपा। कालिका, भीषणा, महाबला, कालयात्रि, नमस्ते; शस्त्रधारिणि, देवपूजिता, नमः ते। एवं रुद्रेण स्तूता, शिवदूती, परमेश्वरी, प्रसन्ना सञ्जाता, वदति—वरं वृणु, हे देवेश, यत् मनसि तिष्ठति। रुद्रः उवाच—हे सुन्दरमुखि, यः स्त्री त्वां अनेन स्तोत्रेण स्तौति—त्वं तस्य वरदा, सदा सत्यम्। यः पर्वतम् आरोह्य भक्त्या पूजयति— इति शिवस्य महाप्रसङ्गे, देवीशिवदूती, रुद्रः च, भगवती चण्डिका, महादेवी, सर्वं लोकहितं भोजनं, वरं च, भक्तानां तृप्तिं, वंशस्थैर्यं, ऐश्वर्यं, पुत्रलाभं, ब्रह्मलोकसम्मानं च दत्त्वा, स्तुत्या पूजिताः सन्ति।