अशोकवन्यां निवसन्त्यै तस्यै, श्रीलाभदायिनीभ्यां ओष्ठयोः पूजनं विधाय, चन्द्रमुखप्रियस्य स्थाणुहरयोः मुखे अपि पूजनं कर्तव्यम्। स्त्रीपतये हराय च नासिकाय नमः, कृष्णाङ्गाय नमः; उग्राय, जगदीश्वराय, ललिताय च भ्रुवोः नमः। शर्वाय, नगरनाशकाय, वासुदेव्यै च केशेषु नमः; श्रीकण्ठनाथाय नमः, ततः शिवजटायाः पूजनं विधेयम्। तीव्ररूपाय, भीष्मरूपाय शिरसि नमः; सर्वव्यापिने नमः; हरस्य विधिना पूजनं कृत्वा, समक्षं शुभाष्टकं पठेत्। तत्र कोमलानि निष्पावबीजानि, कुसुम्भं, क्षीरं, जीरकं, तरुं, राजक्षवम्, लवणं, कुसुम्बुरुं, तथा अष्टमं मथं स्थापयेत्। एते अष्टौ शुभद्रव्याणि इति प्रसिद्धानि, शुभदं यः समर्पयेत्; एवं सर्वाणि शिवाय तस्य सहधर्मिण्यै पुनः समर्प्य—चैत्रे मासे शृङ्गाटकं भुक्त्वा भूमौ शयनं कुर्यात्, पद्मजन्मन्; प्रातः स्नात्वा जपं कृत्वा शुद्धः स्यात्। ततः ब्राह्मणदम्पत्योः माल्यवस्त्राभरणैः पूजनं कुर्यात्; शुभद्रव्यैः सह द्वौ सुवर्णमूर्त्योः समर्पयेत्। "ललिता मयि तुष्टाभवतु" इति ब्राह्मणाय समर्पयेत्; एवं प्रतिवर्षं तृतीयायाम्, राजन्। भोजनदानयोः विषये विशेषनियमः अस्ति—शृणु मे: चैत्रे गोशृङ्गोदकं, वैशाखे गोमयम्। ज्येष्ठे मन्दारपुष्पाणि बिल्वपत्राणि शुद्धानि; श्रावणे दधि भक्षयेत्; भाद्रपदे कुशोदकं। आश्विने क्षीरं, कार्तिके दध्यमृतं, मार्गशीर्षे गोमूत्रम्, पौषे घृतं भक्षयेत्। माघे कृष्णतिलाः, फाल्गुने गोपञ्चगव्यं; ललिता, विजय, भद्रा, भवानी, कुमुदा, शिवा—वासुदेव्या गौरी, मंगलायै, कमलायै, सती, उमायै च—दानकाले "सा तुष्टाभवतु" इति पठेत्। द्वादशे मासे, द्वादश्याम् कृष्णस्य पूजनं कुर्यात्; तत्रैव लक्ष्म्याः सह पतिना पूजनं विधायेत्। पौर्णमास्यां च, भयमुक्तिं इच्छन् विद्वान् ब्रह्माणं तस्य सहधर्मिण्याः पूजनं कुर्यात्। शुभद्रव्याणि इच्छन् समृद्धिं, यः दद्यात्—मालती, अशोकः, पद्मः, कदम्बः, उत्पलः, चम्पकः। कुब्जकः, करवीरः, बाणः, नूतनपद्मः, सिंदुवारः—एते पुष्पाणि सर्वमासेषु योग्यतया गण्यन्ते। जपाकुसुमं, कुसुम्भं, मालती, पद्मपुष्पं, सदा उपलब्धं, करवीरं च, सदा प्रशंसनीयम्। एवं संवत्सरपर्यन्तं, नरः, नारी वा, कन्या वा, विधिवत् उपवासं कृत्वा, रात्रौ शिवस्य भक्त्या पूजनं कुर्यात्। व्रतसमाप्तौ, सर्वसामग्रीयुक्तं शय्यां, उमामहेश्वरयोः सुवर्णमूर्तिं, वृषभं, गोः च दद्यात्। शय्यां स्थाप्य, द्वादश्याम् ब्राह्मणाय समर्पयेत्, महालक्ष्म्या केशवेन सह संवत्सरपर्यन्तं। तत्र ब्रह्माणं सावित्रीसहितं पूज्य, मनःकामान् सर्वान् पुरुषः लभते। शक्त्यनुसारं, अन्यद्वन्द्वानि वस्त्रादिभिः, धान्याभरणगोपुष्ट्यादि दद्यात्। निरलसः, विस्मयरहितः पूजनं कुर्यात्; यः शुभशय्याव्रतं एवं यथाविधि कुर्यात्— सर्वान् कामान् लभते, वा नित्यं स्थितिं; कृत्वा, एकस्य कर्मफलस्य त्यागं अपि कुर्यात्। मासे मासे कीर्तिं, सौभाग्यं, आरोग्यं, सौन्दर्यं, वस्त्राभरणरत्नानि च लभते, राजन्। यः शुभशय्यां ददाति, सदा न वञ्च्यते; द्वादशवर्षं यः शुभशय्याव्रतं पालयति— सप्त वा अष्टवर्षे, ब्रह्मलोकस्य सम्मानं प्राप्नोति; तत्र दशसहस्रयुगपर्यन्तं पूज्यः वसति। विष्णुलोकं प्राप्त्वा, शिवलोकं च गत्वा, नारी वा कन्या वा, राजन्, तद्व्रतं कृत्वा—सा अपि देवीकृपया तद्फलम् प्राप्नोति; यः शृणोति वा मनः ददाति— सः अपि विद्याधरः भूत्वा स्वर्गे दीर्घकालं वसति; एतत् पूर्वं मदनेन स्थापितम्, शतधनुना सिद्धम्, अन्यैः पुरुषैः अपि। पवनेन, नन्दिने च कृतं यदि, तर्हि, राजन्, तद् महान् आश्चर्यं न भवति। भीष्मः उवाच—यज्ञभूमिं प्राप्त्वा, महाबलः विष्णुः अत्र पादं न्यस्य, किं हेतोः एषा पादविन्यासव्यवस्था कृताः? देवदेवेन कृतं किम्, तद् ब्रूहि मे, विप्र; कः दानवः अत्र विष्णुना निगृहीतः? पादविन्यासव्यवस्थां कृत्वा, महर्षे, विष्णोः वैकुण्ठे, महात्मनः स्वर्गवासं कथय। सः कथं मनुष्यो लोके पादं न्यस्य? देवेषु लोकेषु, देवा इन्द्रमुख्याः—हे ब्रह्मन्—ये भगवतः तपसा सदा भक्ताः; श्रीवराहस्य स्थानं महर्लोके इति कथ्यते। तथा महात्मनः नरसिंहस्य स्थानं जनलोके, त्रिविक्रमस्य प्रसिद्धं तपो लोके। एतान् लोकान् त्यक्त्वा, कथं सः पृथिव्यां द्वौ पादौ न्यस्य, अत्र पितृक्षेत्रे, पुष्करे, यज्ञगिरौ?