एकदा धर्मज्ञा स्त्री ब्राह्मणाय शय्यां सर्वोपस्करयुक्तां, शुभ्रच्छदनां, सुशोभितविलग्नकम्बलपादपीठयुक्तां, शुभलक्षणैः संयोजितां, यथाविधि समर्पयेत्। दीपेन, पादुकाभिः, छत्रेण, पादपीठेन, तथा आसनेन सह स्वसहधर्मचारिण्या समलङ्कृतया, सुवर्णमुद्राभिः, उत्तमवस्त्रैः, कङ्कणैः, धूपमाल्यचन्दनैः च संयुत्तया, कामदेवं सह रमया गुढगुटिकापात्रे स्थाप्य, तं सम्प्रदद्यात्। ताम्रपात्रे समासीनौ सुवर्णवाससा आच्छादितौ, उत्तमकांस्यपात्रेण च, एकशर्कराखण्डेन सह, मन्त्रेण सह दुग्धदोहिनीं गौः अपि दद्याद्, कामकृष्णयोः अभेददृष्ट्या सदा पश्यन्ती। तथा एव, "मम सर्वे कामाः सदा सिध्यन्तु," इति ब्राह्मणं प्रार्थयेत्। तस्मिन्नेव प्रकारेण श्रेष्ठः ब्राह्मणः सुवर्णमूर्तिं गृह्णीयात्। वेदमन्त्रं "कोदात्कामोदा" इति उच्चार्य, प्रदक्षिणं कृत्वा, ससम्मानं ब्राह्मणश्रेष्ठं विसृजेत्। सर्वं शय्यासनादिकं ब्राह्मणगृहं प्रेषयेत्। ततः परं, यः कश्चन पुरुषः तस्याः गृहं कामार्थम् आगच्छेत्, सः अपि सदा आदरपूर्वकं पूजनीयः, विशेषतः रविवासरे, त्रयोदशमासपर्यन्तम्। यथाकामं तं तुष्ट्वा, स्वगृहं प्रेषयेत्; तस्य अनुमत्याः प्राप्ते, अन्यं मनोज्ञं पुरुषं गृह्णीयात्, यावत् सः न आगतः। यदि स्वयमेव गर्भप्रसवराजाज्ञादिदोषः, दैवमानुषकारणं वा, ग्रहणं वा, जायते, तर्हि शक्त्या पंचाशन्मुद्राः दद्यात्, यद्यपि हानौ क्लेशे वा। एष धर्मः सम्यग् उक्तः, विशेषतः वः सर्वान् प्रति। अत्रैव वेश्यासु सदा नियतः धर्मः एषः; शय्या कदापि न परित्याज्या, हे प्रभो, यथा त्वया कदापि न त्यज्यते। "मम शय्या अपि कदापि रिक्ता न भवतु," इति मधुसूदनं प्रार्थयेत्। देवाधिदेवाय गीतवाद्यध्वनिं च समर्चयेत्। एतत्सर्वं वः उक्तं, वेश्यास्वाचारसङ्ग्रहम्, यथा पूर्वं पुरुहूतः मया च दानवाङ्गनासु उक्तम्। इदानीं एष धर्मः युष्मास्वपि प्रवर्तते, सर्वपापविनाशकः, अनन्तफलप्रदः। एष कठिनव्रतः साध्वीषु वर्णितः; या सम्पूर्णं श्रद्धया करोति, सा साध्वी माधवपक्षे प्रतिष्ठिता भवति। सा सर्वैः देवगणैः पूजिता, विष्णोः सह स्थानं प्राप्नोति। ऋषिः एषः स्त्रीणां व्रतम् उक्त्वा, भूषणानि अपि दत्वा—सर्वे स्वं लोकं यान्ति, तथा एतद्व्रतं कुर्वन्ति, दिव्यसम्भूत। ततः ब्रह्मा उवाच—"भगवन्, इह स्त्रीपुंसयोः कामदं किं तत्त्वं ब्रूहि, येन दुःखरोगभयक्लेशो न भवति?" शङ्कर उवाच—"श्रावणकृष्णद्वितीयायां मधुसूदनः श्रीया सह क्षीरसागरे सदा वसति, हे केशव। तस्मिन्नेव दिने गोविन्दस्य पूजया सर्वे कामाः सिध्यन्ति, सप्तशतानां कल्पानां गवां भूमिसुवर्णदानस्य फलम् आप्नोति। पूर्ववत् आवाहनादिपूजां विधाय, एष 'अशून्यशयन' नामकः व्रतः, द्वितीयायां क्रियते। तस्मिन्नेव दिने विष्णुं मन्त्रैः यथाविधि पूजयेत्—'श्रीवत्सधारिणं, श्रीकान्तं, श्रीपतिं, श्रीधरं, अक्षरं' इति। 'मम गृहम् अशून्यं भवतु, धर्मार्थकामसम्पन्नं, अग्नयः न नश्यन्तु, देवाः न नश्यन्तु, पितरः न नश्यन्तु, विवाहविघ्नात्; यथा लक्ष्म्या न कदापि विरह्यते भगवान्, तथा मम अपि स्यात्, हे हरि।' 'हे प्रभो, मम भार्यया सह सम्बन्धो न कदापि भेद्येत; वरद, मम शय्या लक्ष्म्या कदापि रिक्ता न भवतु, यथा तव सदा अस्ति।' 'मम शय्या अपि कदापि रिक्ता न भवतु, हे मधुसूदन; गीतवाद्यध्वनिं देवाधिदेवाय समाचरेत्।' दुर्बलस्य घण्टा, सर्ववाद्यात्मकत्वात्; एवं गोविन्दं पूजयित्वा, तैलवर्जितं भोजनं कुर्यात्। रात्रौ लवणक्षाररहितं भोजनं चतुर्वारं यावत् भुञ्जीत; प्रभाते लक्ष्मीसहितेन विष्णुना सह, विशेषशय्यां पात्रदीपोपस्करयुक्तां, पादुकाछत्रचामरासनसंयुक्तां दद्यात्। इच्छितोपस्करयुक्तां, श्वेतपुष्पवस्त्रच्छन्नां, दोषरहितविष्णुभक्तब्राह्मणाय दद्यात्। वेदवित् ब्राह्मणाय एव दातव्या, न तु वन्ध्यापतये; तत्र दम्पती समासीनौ विधिवत् अलङ्कुर्यात्। भार्याय भोजनसंपूर्णं पात्रं, ब्राह्मणाय च सुवर्णपात्रं तदुपस्करयुक्तं दद्यात्। देवाधिदेवस्य मूर्तिं कुम्भेन सह समर्पयेत्; एवं यः 'अशून्यशयन' व्रतं हरये करोति, सः लोभशून्यः, नारायणभक्तः, सदा भार्यावियोगं न अनुभवति। न च स्त्री विधवा भवति, यावत् चन्द्रार्कतारका; दम्पती न कदापि विकलौ न दुःखार्तौ। तस्याः पुत्राः, पशवः, रत्नानि नश्यन्ति न कदापि; सप्तसहस्रकल्पानां सप्तशतानां च कल्पानां फलम् लभते। 'अशून्यशयन' व्रतं कृत्वा, विष्णुलोके सम्मानम् आप्नोति। ब्रह्मा पृच्छति—कथं स्वास्थ्यं, समृद्धिः, चित्तस्थैर्यं, धर्मनिष्ठा च सदा भवति? कथं निष्कल्मषता, विष्णौ पराभक्तिः च स्यात्? ईश्वर उवाच—साधु पृष्टं त्वया, हे ब्रह्मन्! शृणु। विरोचनस्य भृगुपुत्रस्य च संवादः—षोडशवर्षीयं प्रह्लादतनयं दृष्ट्वा, स भृगुपुत्रः विरोचनः वीर्यवान्, 'साधु साधु, वीर्यवन्तं विरोचनं, शुभं ते अस्तु' इति उक्तवान्।